Ενκε Φεζολάρι: Ο σκηνοθέτης των αντιηρώων

Αν ήταν αθλητής, το πιθανότερο θα ήταν να διακριθεί στο πένταθλο. Μέσα σε περίπου μισό χρόνο – σαν σε αναμέτρηση με τον εαυτό του – ανέλαβε να σκηνοθετήσει πέντε θεατρικά έργα («Η αληθινή απολογία του Σωκράτη» του Βάρναλη, «Πλατόνοφ» του Τσέχοφ, «Σκηνές από έναν γάμο» του Μπέργκμαν, «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» της Μαργαρίτας Καραπάνου και «Επάγγελμα πόρνη» της Λιλής Ζωγράφου) που παρουσιάστηκαν με μικρή χρονική απόσταση το ένα από το άλλο. Εγιναν γνωστά από στόμα σε στόμα, τροφοδότησαν συζητήσεις και έδωσαν αφορμή για προβληματισμούς εντός και εκτός της θεατρικής πλατείας.

Το κίνητρο για την πολυπραγμοσύνη του είναι η επιθυμία να ικανοποιήσει την ανάγκη του για διάλογο. «Ανήκω σε μια σακατεμένη γενιά. Μεγάλωσα με ανέχεια, ζω δύσκολα και προσπαθώ να επιβιώσω» λέει με αξιοπρέπεια – και όχι αγανάκτηση – στον τόνο της φωνής του «και γι’ αυτό θέλω να μιλήσω για τον άνθρωπο, για αυτά που τον προβληματίζουν».

ΠΟΓΡΑΔΕΤΣ – ΑΘΗΝΑ. Παιδί οικονομικών μεταναστών από την Αλβανία, μαθημένος στα δύσκολα της ζωής από την ανέμελη ηλικία των 11 ετών, ο Ενκε Φεζολάρι, από τις γοργά ανερχόμενες δυνάμεις του θεάτρου, μέλος της νεότερης γενιάς ηθοποιών-σκηνοθετών που προσπαθεί να επιβιώνει σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον με υψηλό δείκτη ανεργίας, δεν καταφεύγει σε ευκολίες. Γεννημένος στο Πόγραδετς το 1981, μόνιμος κάτοικος Αθήνας από το 1993 (εκτός από την περίοδο 2002-2005 που σπούδαζε στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ στη Θεσσαλονίκη), εργάστηκε για πέντε χρόνια ως ηθοποιός υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες των Ρούλας Πατεράκη, Σωτήρη Χατζάκη, Κατερίνας Μπερδέκα, Ελένης Αγγελοπούλου, Νίκου Μαστοράκη, Ανδρέα Στάικου κ.ά.

Είχε όμως ροπή προς τη σκηνοθεσία. «Επειδή σου επιτρέπει να δημιουργήσεις έναν ολόκληρο κόσμο. Οχι μόνον του ήρωα, αλλά του συγγραφέα, του συνόλου των ηθοποιών. Δημιουργείς ένα σύμπαν από την αρχή». Ο σκηνοθέτης, μέσα από τα μάτια του Φεζολάρι, πρέπει να είναι σαν τον πάτερ φαμίλια. Να μπορεί δηλαδή – εξηγεί ο ίδιος – να αγκαλιάζει πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους, να τους μαθαίνει να μιλούν την ίδια γλώσσα την οποία δημιουργεί από το μηδέν. Αυτό του δίνει χαρά.

Ο καθημερινός άνθρωπος δίχως άλλες ιδιότητες κυριαρχεί στο κάδρο του και αυτό φαίνεται από τις επιλογές του, που συχνά έχουν και πολιτική διάσταση,«όχι όμως με την έννοια της κομματικής ιδιότητας, αλλά με τη βαθύτερη, την ανθρώπινη». Οπως για παράδειγμα με την «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου ή το «Θα σε πάρει ο δρόμος» του Σάκη Σερέφα, την «Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη (με την οποία συστήθηκε ως σκηνοθέτης το 2011) αλλά και με την «Αληθινή απολογία του Σωκράτη» του Βάρναλη και τον τσεχοφικό «Πλατόνοφ». Η σκηνοθετική πορεία του, δομημένη με έργα κυρίως από την ελληνική δραματουργία, είναι η ταυτότητά του κι ας μην έχει ακόμη λάβει την ελληνική υπηκοότητα.