Ωτοβλεψίες

Μαθήματα. Η ισχύς εν τη ενώσει. Αυτό μας άφησε παρακαταθήκη το – ζοφερό – 2014 στο θέατρο. Παράδειγμα, το Vault, στέκι κοντά στην Αθηναΐδα, στον Βοτανικό, που έχει καταφέρει να γίνει ΤΟ θέμα, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με εννέα παραστάσεις, ιδιαίτερες, προκλητικές και sold out στη φετινή σεζόν, το στέκι που «έχτισε» ο Δημήτρης Καρατζιάς, σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, πολυπράγμων, μαζί με τον Μάνο Αντωνιάδη, σκίζει. Σαν φυτώριο νέων ελληνικών έργων που μιλάνε για τη ζωή μας και τα πάθη, δίνει τον τόνο στην off Broadway γειτονιά της Αθήνας, παρέα με τα Beton7, Εliart, Olvio, Βαφείο. Σαν μια κολεκτίβα, 50 ηθοποιών και ανθρώπων του θεάτρου (ηλικίας «είκοσι έως εβδομηνταφεύγα»), που καταφέρνει εν μέσω κρίσης να γεμίζει συνεχώς (με κοινό έφηβους ως 80άρηδες!) τις δύο αίθουσες του Vault, 52 και 60 θέσεων. Με θέατρο στρατευμένο. Κι άντε τώρα που ήρθε η επιτυχία. Πώς άντεχαν ώσπου να φτάσει; «Αυτή είναι η τρέλα μας, το πάθος μας» απαντάει με φόρα ο Δημήτρης Καρατζιάς. Η περσινή επιτυχία του «Πνιγμονή» είναι η πρώτη που σκίζει. Βασισμένη στο «Σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα» του Λόρκα, με άξονα τη σεξουαλική καταπίεση – κακοποίηση και τη βουβή απελπισία των γυναικών στα ορεινά της Ανατολικής Τουρκίας. Παράσταση που προκάλεσε αίσθηση και στις γυναικείες φυλακές Θήβας.

Μικρές τρέλες. Σε κυρίως σουξέ του Vault αναδείχτηκαν οι «Μικρές ιστορίες φόνων» του Παναγιώτη Μπρατάκου, σε σκηνοθεσία Καρατζιά, για την ενδοοικογενειακή βία, τον ρατσισμό, την παραποίηση της αγάπης, μαζί με σχόλια για την κίτρινη δημοσιογραφία. Ο σκηνοθέτης το κατέχει το τελευταίο, καθώς είχε εργαστεί στα δελτία ειδήσεων του Cosmo TV στη Θεσσαλονίκη. Ολα αυτά με μπόλικη τρέλα – με την καλή έννοια. Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνο που αποδείχτηκε ως το πιο επιτυχημένο τους τρικ (κι ας μην είχαν πρόθεση) ήταν η φωτογράφιση των συντελεστών – με αλλοιωμένα πρόσωπα – στο υποβλητικό Δρομοκαΐτειο. «Ο Γιώργος Σεϊταρίδης στο Δρομοκαΐτειο!» άστραψαν και βρόντηξαν τα Διαδίκτυα. Για τον πρωταγωνιστή των «Φόνων», που είχε εγκαταλείψει τελευταία σκηνή και οθόνη (και τις θαυμάστριές του) για – οικογενειακή – ζωή μελισσοκόμου στο Πήλιο. Με καρπό ένα εξαγώγιμο θυμαρίσιο μέλι by Giorgos Seitaridis. Στα ατού της παράστασης και η δροσιά και η φωνή της Αλεξάνδρας Κόνιακ (είχε κάνει την πρώτη τραγουδιστική έκρηξη στο Γυάλινο UpStage).

Διακρίσεις. Στο Vault «παίζει» και το Βραβείο της Ευρωπαϊκής Ενωσης για το 2014: το «Μάρτυς μου ο Θεός» του Μάκη Τσίτα, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη (τι λέγαμε φέτος για το φαινόμενο σκηνοθέτιδες στις μικρές σκηνές;), με τον Ιωσήφ Ιωσηφίδη (έσκισε στην «Ψυχολογία συριανού συζύγου» του Ροΐδη) στον ρόλο του συνομιλούντος με τον Θεό για εργοδοτικά και ερωτικά θέματα Χρυσοβαλάντη, που πέφτει στα δίχτυα καιροσκόπων. Να, σαν τον «Κανίβαλο», με τον υπότιτλο «Η ανείπωτη ιστορία ενός οικονομικού δολοφόνου» (του Δημήτρη Ζουγκού, σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου, στο Vault επίσης).

Πολυγραφότατος. Εβαλε τα γυαλιά στους πολυπράγμονες σταρ σκηνοθέτες της χρονιάς (Γιάννης Κακλέας, Νίκος Μαστοράκης, Νίκος Αρβανίτης) ο Σταμάτης Φασουλής. Εγραφα, από παραδρομή, ότι σκηνοθέτησε μετά την ερμηνεία του στον «Δικηγόρο Ντάροου» (στο Χορν σκηνοθετεί ο Νίκος Χατζόπουλος) το «Φάντασμα με γόβες» με Μουρατίδη – Καβογιάννη όχι στο ανακαινισμένο Γκλόρια, όπως είναι το σωστό, αλλά στο Διάνα της Ελένης Ράντου και να το θαύμα: κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι του προτάθηκε να σκηνοθετήσει τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» με Ράντου και Αλκη Κούρκουλο στο Εθνικό, που άφησε «λόγω υπερκόπωσης», όπως λέγεται, ο Νίκος Μαστοράκης. Βεβαίως ο τελευταίος έχει μεταπλάσει το έργο του Ντε Φίλιπο, βάζοντας σε διαλόγους και σκηνική δράση τα λεγόμενα στους μεγάλους μονολόγους του θεατρικού. Και έπεται συνέχεια (διαβάστε στην εμβόλιμη στήλη).

Και κατάνυξη. Για την Παναγιά. Αρχής γενομένης με 26 «Τραγούδια και ύμνους» και ένα εμπεριστατωμένο έντυπο 72 σελίδων – από τα 70 μουσικά αρχεία (πολλά ανέκδοτα και περισωσμένα) που προγραμματίζει να κυκλοφορήσει σε CD ώς το τέλος του 2015 η νέα, καλλίφωνη και εξαγώγιμη του βυζαντινού μέλους Νεκταρία Καραντζή (φωτογραφία). Με γκεστ τον δάσκαλό της Χρόνη Αηδονίδη στο «Ασπιλε, αμόλυντε…». Αλλά και εντυπωσιακές διασκευές από τον δεξιοτέχνη του πιάνου Βασίλη Τσαμπρόπουλο και παραδοσιακό της Ουγγαρίας από την υπέροχη Μάρτα Σεμπαστιέν, στην έκδοση του Ραδιοφώνου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Γιατί και η κρίση θέλει κατάνυξη.