Τα κλειδιά του Κατσικάρη για το Ρίο

Η εικόνα των πανηγυρισμών της Εθνικής Ανδρών το βράδυ της 20ής Σεπτεμβρίου 2009 στο Κατοβίτσε της Πολωνίας, με αφορμή την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στον μικρό τελικό του Ευρωμπάσκετ με τη Σλοβενία, έχει αρχίσει πλέον να ξεθωριάζει. Πέντε χρόνια (και ισάριθμες διοργανώσεις) αργότερα, η μακρά για τα δεδομένα του ελληνικού μπάσκετ περίοδος ξηρασίας δείχνει να έχει κλυδωνίσει αρκετά το οικοδόμημα της Εθνικής, η οποία μέσω της wild card που είχε εξασφαλίσει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Γιώργος Βασιλακόπουλος αποκτά μια δεύτερη ευκαιρία να επιστρέψει στο πόντιουμ των μεταλλίων.

Αν και το μεγάλο στοίχημα της Εθνικής, η οποία δεν κατάφερε να  προσπεράσει τον σκόπελο της μετέπειτα φιναλίστ Σερβίας στη φάση των 16 του περυσινού Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Ισπανία, δεν είναι απαραιτήτως το μετάλλιο, αλλά η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το καλοκαίρι του 2016 και μάλιστα μέσω διπλής διαδρομής. Η πρώτη δίνει τη δυνατότητα στους δύο φιναλίστ του επικείμενου Ευρωμπάσκετ, που θα διεξαχθεί σε τέσσερις διαφορετικές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Κροατία, Λετονία, 5-20 Σεπτεμβρίου 2015), να σφραγίσουν απευθείας τα εισιτήρια για τη χώρα της σάμπα.

Ο δεύτερος δρόμος είναι λιγότερο ασφαλής, καθώς οι τέσσερις ομάδες που θα καταταγούν από την τρίτη έως και την έκτη θέση θα διεκδικήσουν την πρόκριση μέσω προολυμπιακού τουρνουά. Εκεί όπου η Εθνική έχει ημίγλυκη γεύση, καθώς είχε πανηγυρίσει εντός έδρας (Αθήνα 2008) την πρόκριση στο Πεκίνο, αλλά υπέστη πανωλεθρία στο επόμενο προολυμπιακό τουρνουά στο Καράκας της Βενεζουέλας βλέποντας τους αγώνες του Λονδίνου από την τηλεόραση.

Πώς θα καταφέρει η Εθνική να τερματίσει τα πέντε χρόνια ανομβρίας; Η απάντηση δεν είναι απλοϊκή, όσο δηλαδή το νέο σύστημα του Ευρωμπάσκετ, στο οποίο εξακολουθούν να συμμετέχουν 24 ομάδες χωρισμένες σε τέσσερις ομίλους των έξι, αλλά από τη δεύτερη φάση αρχίζουν οι νοκάουτ αγώνες, που τα τελευταία χρόνια έχουν επιφυλάξει οδυνηρές εκπλήξεις για την ελληνική ομάδα. Και δεν είναι απλοϊκή (η απάντηση) για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι καθαρά αγωνιστικός, καθώς για να διεκδικήσει τον μεγάλο στόχο της, που είναι η πρόκριση στο Ρίο, είναι υποχρεωμένη να περάσει το φράγμα των 16, να μπει στην οκτάδα και εν συνεχεία ή να κυνηγήσει την υπέρβαση (συμμετοχή στον τελικό και απευθείας πρόκριση), τηρουμένων των συνθηκών και των δυνατοτήτων της, ή να κερδίσει τον αντίπαλό της στον νοκάουτ αγώνα για τις θέσεις 5-8 και να πλασαριστεί στις έξι πρώτες θέσεις παίρνοντας το εισιτήριο για το προολυμπιακό τουρνουά.

ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ. Ολες αυτές οι συζητήσεις κινούνται, φυσικά, στη σφαίρα της θεωρίας, καθώς είναι πάρα πολύ νωρίς ώστε να έχουμε εικόνα για το τελικό ρόστερ, καθώς και τη δυναμική των αντιπάλων μας, οι οποίοι στον όμιλο της πρώτης φάσης παραπέμπουν σε Βαλκανικούς Αγώνες (Ελλάδα, Κροατία, Σλοβενία, ΠΓΔΜ, Γεωργία, Ολλανδία, πόλη: Ζάγκρεμπ – προκρίνονται οι τέσσερις πρώτοι), ενώ για να δούμε πιο μακριά, ο όμιλος με τον οποίο διασταυρώνεται στη φάση των 16 η Εθνική συγκροτείται από τις Λιθουανία, Εσθονία, Λετονία, Ουκρανία, Βέλγιο, Τσεχία. Μια πρώτη ανάγνωση λέει ότι, εκτός από τη Λιθουανία, η Εθνική δεν κινδυνεύει να συγκρουστεί με ομάδα – φόβητρο.

Στο μυαλό του ομοσπονδιακού τεχνικού Φώτη Κατσικάρη, ο οποίος κέρδισε τις εντυπώσεις χάρη στο καλό μπάσκετ της αήττητης Εθνικής στην πρώτη φάση του Μουντομπάσκετ στη Σεβίλλη, αλλά χρεώνεται ώς έναν βαθμό την ξεκάθαρη πνευματική ήττα από τη Σερβία στη φάση των 16, είναι να παρουσιάσει το ισχυρότερο δυνατό ρόστερ.

Γι’ αυτό ταξίδεψε προσφάτως στις ΗΠΑ, όπου συναντήθηκε (για πρώτη φορά τετ α τετ) με τον Κώστα Κουφό, που τόσο πολύ έχει ταλαιπωρήσει την Εθνική με την ήξεις αφήξεις συμπεριφορά του, τον Κώστα Παπανικολάου και τον Νικ Καλάθη, ενώ έχει προγραμματίσει ταξίδι στο Λονδίνο για να βρεθεί με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στο περιθώριο του επικείμενου (15/1/2015) αγώνα των Μιλγουόκι Μπακς με τους Νιου Γιορκ Νικς.