Στρατηγικές συμμαχίες για την ειρήνη

Μεγάλωσα στη σκιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στη σκιά του Ψυχρού Πολέμου.

Η δουλειά του πατέρα μου στη διπλωματική υπηρεσία μού έδωσε την ευκαιρία να δω την Ιστορία από κοντά: δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν περπάτησα μαζί του στις ακτές της Νορμανδίας βλέποντας ακόμα εκεί τα κουφάρια από τις βάρκες – μόλις λίγα χρόνια αφότου τόσοι νεαροί άνδρες έχασαν τη ζωή τους για την ελευθερία. Επίσης, δεν θα ξεχάσω ποτέ την παράξενη αίσθηση όταν πέρασα με το ποδήλατό μου την Πύλη του Βρανδεμβούργου, από το Δυτικό στο Ανατολικό Βερολίνο, και είδα την αντίθεση – άνθρωποι που ήταν ελεύθεροι και άλλοι που βρίσκονταν εγκλωβισμένοι πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση τώρα, τόσα χρόνια μετά, είναι ότι μια γενιά ηγετών δεν κέρδισε μόνο τον πόλεμο, αλλά και την ειρήνη. Το έκαναν μαζί. Οι ΗΠΑ και οι εταίροι μας συνεργάστηκαν για να οικοδομήσουν συμμαχίες που έφεραν ευημερία και σταθερότητα στη Δυτική Ευρώπη, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα. Παλιοί εχθροί έγιναν καινούργιοι σύμμαχοι και μαζί διαμορφώσαμε ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη ευημερία. Ακόμα και την ώρα που μαινόταν ο Ψυχρός Πόλεμος, οι ηγέτες βρήκαν τρόπους συνεργασίας για τον έλεγχο των εξοπλισμών και για την πρόληψη ενός πυρηνικού Αρμαγεδδώνα.

Οικοδομώντας αποτελεσματικούς και αναγκαίους διεθνείς θεσμούς και στρατηγικές συμμαχίες, δεν αποφύγαμε απλώς άλλον έναν καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο. Τελικά θέσαμε τέρμα στον Ψυχρό Πόλεμο και οδηγήσαμε στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου παγκοσμίως για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Αυτή είναι η εκπληκτική ιστορία του 20ού αιώνα. Το ερώτημα τώρα είναι ποια ιστορία θα προκύψει από τον 21ο αιώνα.

Σήμερα, η παγκόσμια τάξη αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις. Η ρωσική επιθετικότητα ανησυχεί συμμάχους. Θρησκευτικοί εξτρεμιστές απειλούν κυβερνήσεις και ανθρώπους παντού. Η τεχνολογία επισπεύδει την αλλαγή της ισορροπίας της εξουσίας μεταξύ κυβερνήσεων και πολιτών, γεγονός που προσφέρει ευκαιρίες για περισσότερη δημοκρατική υπευθυνότητα αλλά και εμπόδια για μια πολιτική που περιλαμβάνει τους πάντες.

Από έναν κόσμο όπου η δύναμη βρισκόταν στις ιεραρχίες περάσαμε σε έναν άλλο όπου η δύναμη βρίσκεται στα δίκτυα. Η πολιτική δεν έχει προσαρμοστεί ακόμα. Οι διεθνείς θεσμοί και συνεργασίες που προέκυψαν στα μεταπολεμικά χρόνια απαιτούν και συντήρηση αλλά και εκσυγχρονισμό.

Η ανάγκη για ηγεσία ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερη και οι ΗΠΑ ποτέ δεν είχαν τόση εμπλοκή όση σήμερα στα διεθνή θέματα. Ο ρόλος μας στην πρώτη ειρηνική, δημοκρατική μετάβαση στο Αφγανιστάν μάς υπενθυμίζει ότι έχουμε επενδύσει πολύ αίμα και χρήμα στην προσπάθειά μας να κερδίσουμε τις μάχες. Ο κόσμος έχει εξίσου μεγάλη υποχρέωση να βοηθήσει τους ηγέτες της χώρας αυτής να επιτύχουν στη διακυβέρνηση.

Γνωρίζουμε ότι η καταστροφή του 100% του χημικού οπλοστασίου της Συρίας δεν θα είχε συμβεί χωρίς έντονη διπλωματία και επιμονή – αλλά και ο ανήθικος και τρομακτικός εμφύλιος πόλεμος στη Συρία δεν θα τερματιστεί χωρίς αντίστοιχη δέσμευση. Αλλά και στην Ασία, εκεί όπου ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα και ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ μόλις ανακοίνωσαν φιλόδοξες δεσμεύσεις για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών, βλέπουμε πόσα μπορούν να επιτύχουν οι χώρες όταν εργάζονται μαζί υπό ισχυρή ηγεσία – και πόση ακόμα τέτοιου είδους ηγεσία χρειάζεται για να επιτύχουμε μια βιώσιμη συμφωνία για το κλίμα στο Παρίσι την επόμενη χρονιά.

Ο κόσμος έχει αλλάξει κι εμείς αλλάζουμε μαζί του. Οι γραμμές στον χάρτη δεν περιέχουν πλέον τις μεγαλύτερες απειλές και οι παίκτες δεν χωρίζονται πια σε δύο στρατόπεδα.

Στον 21ο αιώνα, η διπλανή πόρτα είναι παντού. Γι’ αυτό ο κόσμος χρειάζεται συμμαχική διπλωματία. Καμία χώρα δεν μπορεί να νικήσει την τρομοκρατία μόνη της. Καμία χώρα δεν μπορεί να λύσει την υπαρξιακή απειλή της κλιματικής αλλαγής μόνη. Καμία χώρα δεν μπορεί να εξαλείψει την ακραία φτώχεια, να αντιμετωπίσει πιθανές πανδημίες ή να βελτιώσει την πυρηνική ασφάλεια μόνη της.

Κανείς από εμάς δεν μπορεί να ζήσει ασφαλή, ευημερούσα ζωή γυρνώντας την πλάτη του στον κόσμο. Πρέπει να συνεχίσουμε πάνω στην ιστορία της συνεργασίας, φτιάχνοντας νέες συμμαχίες – με κυβερνήσεις, με την κοινωνία των πολιτών και, ναι, με απλούς ανθρώπους.

Η συνεργασία είναι εξίσου σημαντική στην ενίσχυση των θεμελιωδών οικονομικών αρχών, πάνω στις οποίες οι ΗΠΑ και άλλες χώρες έστησαν τη μεταπολεμική τους ευημερία. Η απογοήτευση δεν μπορεί να μεγαλώνει πιο γρήγορα από την ύπαρξη ευκαιριών. Για παράδειγμα, οι διαπραγματεύσεις για τη Δια-Ειρηνική Συνεργασία δείχνουν την αποφασιστικότητα του προέδρου Ομπάμα να καταλήξει σε συμφωνία με χώρες που εκπροσωπούν το 1/3 του παγκόσμιου εμπορίου και το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Τα οφέλη – τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για τους εταίρους μας – είναι τεράστια. Σύμφωνα με υπολογισμούς, η συνεργασία αυτή θα προσφέρει 77 δισ. δολάρια ετησίως σε πραγματικό εισόδημα και θα οδηγήσει στη δημιουργία 650.000 νέων θέσεων εργασίας μόνο στις ΗΠΑ. Μια αντίστοιχη πρόταση που συζητιέται με την Ευρωπαϊκή Ενωση θα αποτελέσει άλλο ένα μεγάλο βήμα για να ενισχυθούν οι εμπορικές σχέσεις.

Είτε έχουν στόχο την αμοιβαία ασφάλεια είτε την κοινή ευημερία, οι πραγματικές συμμαχίες δεν χτίζονται σε μια νύχτα. Διπλωματία με υπομονή και συλλογική θέληση χρειάζονται για να προωθήσουμε κοινούς στόχους. Οι στόχοι της Αμερικής παραμένουν οι ίδιοι που ήταν επί δεκαετίες – ειρήνη, ευημερία και σταθερότητα για τις ΗΠΑ και τους εταίρους μας σε όλο τον κόσμο.