Τα γκόσπελ της Ομόνοιας

Τα πρώτα κλικ ακούστηκαν στην εκκλησία των αιθιόπων χριστιανών παλαιοημερολογιτών, όπου ο Τάσος Βρεττός κατέγραψε την αναστάσιμη λειτουργία τους. Από τότε συνεχίστηκαν σε εβδομαδιαία βάση. Στην αρχή με τη βοήθεια της δημοσιογράφου Κατερίνας Γούναρη και στη συνέχεια μόνος του – κάθε Κυριακή – ο έμπειρος φωτογράφος βγαίνει στην Αθήνα σε αναζήτηση νόμιμων λατρευτικών χώρων που είναι δηλωμένοι στην Αστυνομία. Δηλαδή, καλά κρυμμένα υπόγεια και μικροσκοπικά διαμερίσματα, γκαράζ, γήπεδα και υπαίθριοι χώροι που έχουν μετατραπεί σε αυτοσχέδιους ιερούς τόπους με εικόνες, τοιχογραφίες, επιγραφές και φανταχτερή διακόσμηση που μαρτυρεί την καταγωγή των πιστών. Πρόκειται για το τελευταίο πρότζεκτ του πολύπειρου επαγγελματία με θητεία στη μόδα, τη διαφήμιση, τη δισκογραφία αλλά και στον Τύπο, ο οποίος αποτυπώνει με την κάμερά του λατρευτικούς χώρους μεταναστών στην Αθήνα: ινδουιστών σιχ, βουδιστών από τη Σρι Λάνκα, τζαμιά και εκκλησίες των αφρικανών πεντηκοστιανών.

Ο ίδιος ο φωτογράφος περιγράφει την εμπειρία του ως «μια μεγάλη έκπληξη, ένα οδοιπορικό επανακάλυψης των συναισθηματικών εμπειριών που είχα χάσει». Χάρη στην εγκάρδια υποδοχή που του επεφύλασσαν όλοι οι μετανάστες, εκτός απ’ την περιέργεια της μηχανής ξύπνησαν μέσα του περασμένες μνήμες. Αυτό όμως που είχε τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω του ήταν η ατμόσφαιρα των χώρων εξαιτίας των ήχων και των μυρωδιών. Τα μπαχαρικά στα τζαμιά – αφού οι πιστοί μαγειρεύουν κατά τη διάρκεια της προσευχής -, το παραλήρημα του ιμάμη, το ξεχωριστό τραγούδι των κοριτσιών που ψέλνουν γκόσπελ, οι ινδικοί ψαλμοί που του θύμισαν τα τραγούδια της Γιώτας Λύδια και του Στέλιου Καζαντζίδη χάρη στις μελωδίες του ινδικού ακορντεόν είναι ένα δεύτερο αόρατο πορτφόλιο, το οποίο ο φωτογράφος θα κρατά για καιρό μαζί του. Ετσι κι αλλιώς, στις εξορμήσεις του τον συντροφεύει ο Μιχάλης Καλκάνης, μουσικός συνεργάτης που καταγράφει τους ήχους.