«Εμένα, που την είχα σαν πριγκίπισσα!»

Σιχασιά νιώθει για τον άντρα της και η Ερασμία του διηγήματος «Είπαν πως ήταν ατύχημα». Η δική της αντίδραση, όμως, είναι εντελώς διαφορετική καθώς στρέφεται κατά του ίδιου της του εαυτού. Από καλλονή μεταμορφώνεται σε ένα πλάσμα απαθές. Αμίλητη, τετράπαχη και βρώμικη απομονώνεται στους τέσσερις τοίχους του υπνοδωματίου της ενώ ο άντρας της ιχνηλατεί τη σχέση τους μέσα από ένα δραματικό μονόλογο: «Αυτό το πείσμα της θα με στείλει. Εδώ και μέρες την παρακαλάω να αλλάξει την παλιά της ρόμπα και αυτή το χαβά της. Το κάνει επίτηδες για να μου σπάσει τα νεύρα. Θέλει να είναι άσχημη, ατημέλητη, αν την άφηνα θα βρόμιζε! Κι όλα αυτά για να με εκδικηθεί. Εμένα, που την είχα σαν πριγκίπισσα! Που ξόδεψα του κόσμου τα λεφτά για να την ντύνω. Και να πώς με ξεπλήρωσε». Στο τελευταίο και πιο εκτεταμένο διήγημα της συλλογής «Ανοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χιονιάς» όλα μοιάζουν τακτοποιημένα στη ζωή της δεσποινίδας Τσέτου που έχει αφοσιωθεί στη νύφη της τη Χρυσούλα και τον Σήφη, το «καημένο» όπως έλεγαν οι κάτοικοι της μικρής πόλης το εννιάχρονο χοντρό αγοράκι με το πλαδαρό κορμί και το ασουλούπωτο περπάτημα «που μπορούσε να κάθεται για πολλή ώρα στο ίδιο σημείο, με το στόμα μισάνοικτο». Ο Σήφης δεν μιλούσε, «μόνο κάτι κουρέλια από φθόγγους, φωνήεντα και βραχνά γρυλίσματα» μπορούσε να αρθρώσει. Για να τον βάλουν στο Παιδοψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Νταού ούτε λόγος. Μέχρι που ένας έρωτας και μια ζωή που δεν τον χωράει πια θα διαλύσει το δέσιμο της μικρής οικογένειας.