Ωτοβλεψίες

Υπομνήσεις ολκής. Δύο μεγάλες επετείους φέρνει, πέρα από πολιτικές εξελίξεις, το 2015. Τα 100 χρόνια από τη γέννηση και τα 30 από τον θάνατο του λαϊκού βάρδου Βασίλη Τσιτσάνη (φωτογραφία) στις 18 Ιανουαρίου και τα 90 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη στις 29 Ιουλίου. Το σενάριο για τη ζωή του δεύτερου (από την Ασπα Καλλιάνη), όπως γράψαμε, βρίσκεται ακόμη στην Αμερική εις άγραν χρηματοδοτών, όπως η ταινία με βάση το «Ουζερί Τσιτσάνη» (στην Παύλου Μελά 22 της Θεσσαλονίκης) βρίσκεται εις άγραν χώρων για τα γυρίσματα από τον Μανούσο Μανουσάκη, σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας που διατηρούν γωνιές που θα μπορούσαν να αναγάγουν στη Θεσσαλονίκη του 1942-43 – έπειτα από τη θεατρική εκδοχή στο ΚΘΒΕ. Οπως και για τον Τσιτσάνη, οι εκδηλώσεις για τον Μίκη ξεκινούν σε ημέρες πολιτικά φορτισμένες. Από 23 Ιανουαρίου έχει προγραμματισθεί να επανακάμψει από σκηνής Badminton (από 12 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης) η μουσική παράσταση «Μίκης Θεοδωράκης – Ποιος τη ζωή μου», σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Ακάθεκτη. Από την ημέρα που έφερε περίπου 8.000 άτομα στη Μακρόνησο, την παράσταση είδαν 150.000 ζευγάρια μάτια σε όλη την Ελλάδα και φαίνεται ότι έχει ακόμη δυναμική. Το ερώτημα που παραμένει είναι η διανομή. Ο Αρης Λεμπεσόπουλος λοιπόν παραμένει, αλλά τη θέση του Γρηγόρη Βαλτινού και της Φιλαρέτης Κομνηνού παίρνουν ο Νίκος Αρβανίτης και η Πέμη Ζούνη. Με τους Κώστα Μακεδόνα, Γιώτα Νέγκα, Γιάννη Μαθέ και Αννα Λινάρδου στο τραγούδι.

Πάτα πλήκτρο! Την ώρα που η δημοτική Αρχή στη γενέτειρα του Τσιτσάνη, τα Τρίκαλα, έβαφε κάποιες διαβάσεις σε πεζοδρόμους σαν πλήκτρα πιάνου, παραμονές Χριστουγέννων (ο Τσιτσάνης στο μπουζούκι δεν ήταν δεξιοτέχνης;), και συζητούσε το σχέδιο μετατροπής των παλιών φυλακών σε Μουσείο Τσιτσάνη – με εθελοντική προσφορά από λέκτορες του Ιονίου Πανεπιστημίου, όπως μαθαίνω -, η οικογένεια Τσιτσάνη προετοίμαζε δύο συναυλίες, στις 20 και 21 Ιανουαρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με την καταλυτική συμμετοχή του Σταύρου Ξαρχάκου και τις φωνές των Ελευθερίας Αρβανιτάκη, Δήμητρας Γαλάνη. Οι γόνοι του βάρδου ετοιμάζουν και έκδοση με σημαντικά κείμενα που θα λειτουργήσει ως έντυπο πρόγραμμα των συναυλιών, με ανάλυση, όπως φαίνεται, από τον λάτρη του Τσιτσάνη Ξαρχάκο. Και αυτό την ώρα που και στην Κύπρο (Λευκωσία) ξεκινάει από 4 Ιανουαρίου το αφιέρωμα «Νύχτες μαγικές» από τους Επεα Πτερόεντα. Μιλάμε δε για τον συνθέτη που δισκογραφικώς είναι το αδιαμφισβήτητο Νο 1 σε πωλήσεις (όσες έχουν απομείνει πια), με τον Μάνο Χατζιδάκι στο κατόπι του.

Ο παλιός, αλλιώς. Είναι προφανές. Πολυγραφότατοι δημιουργοί, ήτοι Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Τσιτσάνης είναι πάντοτε στις πρώτες θέσεις των προτιμήσεων του Ελληνα κι ας προσπάθησαν επί χρόνια να μας πείσουν οι πνέουσες τα λοίσθια δισκογραφικές ότι τραγουδιστάδες και σταρ της πίστας έχουν (ψευτο)πλατινένιες επιτυχίες. Οταν δε επιστρέφει στη δημιουργία ύστερα από 20 ή 22 εν προκειμένω χρόνια ο δημιουργός μπορεί να είναι και δριμύτερος. Πάντως αποτελεί θέμα. Μιλάω για τον Λίνο Κόκοτο του «Θαλασσινού τριφυλλιού» (σε στίχους Οδυσσέα Ελύτη), του «Δελφινοκόριτσου» και του «Μικρό παιδί σαν ήμουνα». Που τελευταία είχε παραδώσει άλμπουμ το 1992. Το «Ζωγραφιές και χρώματα» με τον Μανώλη Μητσιά, τον Νίκο Ανδρουλάκη και άλλους – και σε καλαίσθητο βινύλιο. Τώρα, βρίσκεται ξανά στο στούντιο για νέα δουλειά με την ποιήτρια Βέρα Βασιλείου και βασικό ερμηνευτή, όπως μαθαίνω, μια νέα φωνή ευαισθησίας με το όνομα Πάνος Μπούσαλης, τραγουδοποιός από τα Νιάτα της Λακωνίας, με το δισκογραφικό εγχείρημα «Γκέμμα» (που παίζει στο YouTube) στη φαρέτρα του, επιμέλειες αφιερωμάτων σε Γιάννη Ρίτσο και Νικηφόρο Βρεττάκο, συνεργασίες με τον Λίνο Κόκοτο ήδη σε φεστιβάλ, όπως και με τον Χρήστο Λεοντή, αλλά και με τραγουδιστές, από τη Μαρία Φαραντούρη έως τον Αλκίνοο Ιωαννίδη.

Και ο νέος, ωραίος. Και αεικίνητος. Πάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο, όπως φαίνεται, μαζί με όλους τους πρωταγωνιστές στο πρώτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Γιάννου Περλέγκα (από τέλος Ιανουαρίου), με το «Ιμάνουελ Καντ» του Τόμας Μπέρνχαρντ, στο Θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου. Καντ ο φίλος του, εξαιρετικός κωμικός, Μάκης Παπαδημητρίου – έχει καθοδηγήσει σκηνοθετικά τον Περλέγκα στα «Λάφυρα» του Τζο Ορτον στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Αφορμή, όπως λένε, για να γελάσουμε με την κατάθλιψή μας και να αποτρέψουμε τον μαρασμό μας».