Μην κρίνετε από το σήμερα. Κάποτε ήταν πολύ σημαντικό να είσαι η Μάγια Μελάγια. Εχει γίνει θρύλος η απάντηση χωροφύλακα, στην είσοδο του θεάτρου της Επιδαύρου, στην Κατίνα Παξινού, όταν εκείνη του ζήτησε να περάσει διότι είναι «η Κατίνα Παξινού και έχει παράσταση». Το όργανο της απάντησε, στεντορεία τη φωνή, όπως περιέγραφε τότε, το ’50, στη «Νέα Εστία» ο Στάθης Σπηλιωτόπουλος: «Δεν πά’ να είσαι και η Μάγια Μελάγια, δεν περνάς»!
Εκείνα τα χρόνια η κατά κόσμον Μελπομένη Τσιριγώτη, που είχε αναδυθεί σε βαμπ Μάγια Μελάγια, ήταν η απόλυτη σταρ. Και στη μεγάλη οθόνη, και στο σανίδι, και στο πάλκο, και στα γραμμόφωνα, και στα πικάπ. Ηταν και η καλλίφωνη, και η φαμ φατάλ, και η ωραία. Κι ας ήταν κόντρα στα πρότυπα καλλονής της εποχής. Μικρόσωμη και αδύνατη. Δίχως τις καμπύλες της φίλης της Σπεράντζας Βρανά –την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, δεν ακολούθησε το 2008 στην παράσταση «Χ-Σκηνής, Αυτά που κάψαν το σανίδι», στο Ηρώδειο, που έφερε στη σκηνή από τη Μάρω Κοντού και τη Ζωζώ Σαπουντζάκη ώς την Αννα Καλουτά. Κάποιοι είπαν ότι η Μάγια προτιμούσε να είναι η μόνη σταρ.
Αυτό πάντως της το έδωσε ο Σταμάτης Κραουνάκης με το τραγούδι «Μάγια Μελάγια», που συνυπέγραψε με τον Κώστα Λειβαδά για την –πενιχρή –αναβίωση του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 2005 (με τη φωνή της Δήμητρας Γαλάνη). Αναπολώντας όλη την παλιά της δόξα που την έφερε ώς την τελευταία της πνοή, το Σάββατο, στα 86 της.
Τελευταία Νέα
