Ενα μεγάλο «αν» δεν δικαιολογεί το κάζο

Οταν φορτώνεις ο ίδιος στις πλάτες σου ένα βάρος το οποίο δεν μπορείς να σηκώσεις, υπάρχουν φορές που θα καταφέρεις να το ισορροπήσεις έστω για λίγο, σώζοντας τα προσχήματα. Υπάρχουν όμως και εκείνες που όχι απλώς θα πέσει αλλά και θα σε πλακώσει! Η εθνική ομάδα της Βραζιλίας είχε να διαχειριστεί μια ιστορική συγκυρία, την επιστροφή του Μουντιάλ στη χώρα που έχει αναδείξει φαινόμενα του αθλήματος όσα καμία άλλη, στην απόλυτη πατρίδα της μπάλας. Προτίμησε λοιπόν να πει ψέματα για το ταβάνι των δυνατοτήτων της, αναγνωρίζοντας ως μονόδρομο το μονοπάτι που την καλούσαν να διαβεί μέχρι τέλους οι εγχώριοι (και απανταχού) υποστηρικτές της. Αυτό που οδηγούσε ώς την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Για όλους εκείνους, άλλη εξέλιξη δεν θα μπορούσε να εκληφθεί ως αποδεκτή.

Κουτσά στραβά, η Βραζιλία κατάφερε να φτάσει στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Είχε ήδη ξεπεράσει τον εαυτό της και ενδεχομένως να κυνηγούσε μια επιπλέον υπέρβαση, αν στο προηγούμενο ματς δεν είχε τραυματιστεί ο Νεϊμάρ μετά το (εκ πρώτης όψεως) εκούσιο χτύπημα του Κολομβιανού Ζουνίνγκα στη μέση του Βραζιλιάνου. Ηταν ενδεχομένως η λιγότερη ποιοτική Σελεσάο στην ιστορία των Μουντιάλ και είχε απέναντί της την κατά πολλούς κορυφαία Γερμανία όλων των εποχών. Δίχως και τον Νεϊμάρ πλέον στο ρόστερ της, θα μπορούσε να παρομοιαστεί με την περιορισμένου ταλέντου και λύσεων Αργεντινή του 1990 χωρίς τον Ντιέγκο Μαραντόνα, τον ποδοσφαιριστή που είχε πάρει την Αλμπισελέστε από το χέρι και την είχε οδηγήσει στον τελικό της διοργάνωσης στη Ρώμη, «ταΐζοντας» έτοιμα γκολ τον Κανίγια, τον Τρόλιο και τους λοιπούς φτωχούς συγγενείς της τεράστιας κλάσης του.

ΑΙΩΝΙΩΣ. Η κατραπακιά από τη Γερμανία (ήττα με 7-1) θα μνημονεύεται στους αιώνες των ποδοσφαιρικών αιώνων. Θα αιωρείται πάντοτε και το ερώτημα τι θα μπορούσε να είχε πετύχει η Βραζιλία αν είχε τον Νεϊμάρ (ο οποίος για το συγκεκριμένο σύνολο ίσως να ήταν περισσότερο καθοριστικός και από τον Μαραντόνα εκείνης της Αργεντινής), ωστόσο η ιστορία δεν γράφεται με τα «αν».

Ισως μάλιστα να έχουν και ένα δίκιο εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ήταν καλό εν τέλει για τον σουπερστάρ της Μπάρτσα, αλλά και την ίδια τη Σελεσάο, το ότι δεν αγωνίστηκε στον ημιτελικό της ντροπής. Αφενός απέφυγε τη ρετσινιά, αφετέρου θα υπάρχουν πάντοτε εκείνοι που θα ισχυρίζονται ότι με την παρουσία του στο γήπεδο θα ήταν ένας άλλο παιχνίδι. Συζήτηση η οποία θα ενισχύσει τον μύθο του, εάν και εφόσον οδηγήσει κάποτε τη Βραζιλία στην κορυφή του κόσμου.