Τρέχεις, σκοντάφτεις, ξανασηκώνεσαι

Ησουνα δύο χρονών μικρούλης και σου άρεσε να τρέχεις. Θυμάμαι πόσο αστείες ήταν οι κινήσεις σου καθώς έτρεχες. Αλλά συνάμα φοβόμουνα γιατί ήξερα πόσο εύκολα πέφτουν τα μικρά παιδιά.

Είχαμε πάει σε ένα πάρκο όταν άρχισες να τρέχεις. Αξαφνα, έπεσες! Κι όποιος είναι γονιός γνωρίζει πολύ καλά τη φράση «πονάς περισσότερο απ’ ό,τι πονάει το ίδιο το παιδί». Πράγματι, υπάρχει κάτι που μας πονάει περισσότερο απ’ ό,τι ο φυσικός πόνος, όταν βλέπουμε το βλαστάρι μας να χτυπάει.

Εγδαρες το γόνατό σου και τον αγκώνα σου. Εκλαψες για λίγα λεπτά αλλά σύντομα ησύχασες μόλις σε ηρέμησα.

Συναντάμε τόσο πολλές καταστάσεις στη ζωή μας όπου πρέπει να «τρέξουμε». Κάποιες οικειοθελώς και κάποιες υπό την πίεση των περιστάσεων. Και υπάρχουν τόσο πολλές φορές που τα βήματά μας είναι τόσο αβέβαια. Και δεν είμαστε δα και τόσο έμπειροι «δρομείς»!

Πολλές φορές, γιε μου, ήθελα να σε σταματήσω μόλις σε έβλεπα να τρέχεις. Ηξερα ότι αργά ή γρήγορα, την ίδια ημέρα ή κάποια άλλη, θα σκόνταφτες ξανά. Ηξερα επίσης ότι για να μάθεις να τρέχεις έπρεπε να πέσεις αρκετές φορές. Και το δυσκολότερο για μένα ήταν ότι έπρεπε να γίνομαι θεατής στον πόνο σου!

Αλλά έχω πέσει κι εγώ τρέχοντας. Με τα πόδια, από το ποδήλατό μου, από τη μοτοσικλέτα μου.  Εχω καταπιεί αρκετό νερό στην προσπάθειά μου να μάθω να κολυμπάω. Πολύ συχνά πέφτουμε καθώς μαθαίνουμε να «τρέχουμε» στις περιστάσεις της ζωής.

Εχω «πέσει» πολλές φορές στον επαγγελματικό μου τομέα, μέχρι να μάθω να «στέκομαι». Εχω «σκοντάψει» αρκετές φορές στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, μέχρι να αποκτήσω το γνώθι σαυτόν και να πάψω να αναζητώ την τελειότητα, μια και όλοι μας έχουμε ελαττώματα. Πολύ συχνά οι μώλωπες και οι πληγές από τις πτώσεις μάς αποτρέπουν από το να προσπαθήσουμε να τρέξουμε ξανά. Φοβόμαστε ότι θα γλιστρήσουμε, θα πέσουμε και θα πονέσουμε. Φοβόμαστε τον πόνο!

Τώρα, λεβέντη μου, μεγάλωσες και τρέχεις αρκετά καλύτερα. Ακόμη και τώρα όμως σφίγγεται το στομάχι μου όταν σε βλέπω να τρέχεις σε… επικίνδυνα μονοπάτια, αλλά εσύ δεν θα σταματήσεις να τρέχεις. Κι αυτό γιατί από τα δυο σου χρόνια είχες κατακτήσει ένα από τα κλειδιά της ζωής. Το ότι δεν θα τα παρατάς όταν πέφτεις. Ξέρεις ότι οι πληγές σου θα γιατρευτούν, θα σηκωθείς ξανά και το μονοπάτι θα σε περιμένει.

Αν και θα υπάρξουν στιγμές που θα αμφιβάλλεις, μια αόρατη δύναμη θα σε παρακολουθεί. Ξέρει ότι θα πρέπει να σε αφήνει να πέφτεις, αν θες να γίνεις ένας καλός «δρομέας» στη ζωή.