Γιορτές με Αστερίξ!

«Αστερίξ: Η κατοικία των θεών»: Με δύο σκιτσογράφους μεγαλούργησε ο δαιμόνιος σεναρίστας που άκουγε στο όνομα Ρενέ Γκοσινί: με τον Μορίς (από τη συνεργασία των οποίων ξεπήδησε ο Λούκι Λουκ) και με τον Αλμπέρ Ουντερζό, στον οποίο χρωστάμε τις αξέχαστες γαλατικές μορφές της παρέας του Αστερίξ. Ανόμως ο Λούκι Λουκ αποτέλεσε την ευρωπαϊκή εκδοχή ενός καθαρά αμερικανικού ψυχαγωγικού ιδιώματος, ο Αστερίξ κουβαλούσε και μια πολύ ιδιαίτερη όσο και ζυγισμένη ματιά πάνω στην Ιστορία.

Την παράδοση αυτή τίμησαν οι πρώτες ταινίες κινουμένων σχεδίων της σειράς – «Αστερίξ ο Γαλάτης», «Δώδεκα άθλοι του Αστερίξ» και «Αστερίξ και Κλεοπάτρα» – γυρισμένες εκεί κάπου στα 70s και σκηνοθετημένες από το δίδυμο Γκοσινί – Ουντερζό. Ελα όμως που αυτή η παράδοση πήγε περίπατο όταν η γαλλική φιλμική βιομηχανία αποφάσισε να μεταφέρει κινηματογραφικά αυτές τις ιστορίες με αληθινούς ηθοποιούς: το φαρσικό στοιχείο είχε καταπνίξει κυριολεκτικά τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα του πρωτότυπου υλικού όσο και τις σημάνσεις του.

Επρεπε να έρθει άλλο ένα καρτούν για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί «Η κατοικία των θεών» είναι μακράν ο καλύτερος Αστερίξ που έχετε δει εδώ και δεκαετίες στη μεγάλη οθόνη.  Η ιστορία γνωστή: Ο Ιούλιος Καίσαρας αποφασίζει να αφήσει στην άκρη τις λεγεώνες του και βρίσκει νέο τρόπο να κατακτήσει τους Γαλάτες. Χτίζει ρωμαϊκού τύπου κατοικίες (και εμπορικά κέντρα) γύρω από το μικρό γαλατικό χωριό έτσι ώστε να μεταφέρουν παράλληλα και τον τρόπο ζωής τους στην περιοχή. Σου λέει, ό,τι δεν μπορούν να πετύχουν τα όπλα θα το κατορθώσει η διάβρωση εκ των έσω. Ετσι, και σ’ αυτήν τη σάτιρα που σπάει κόκαλα και που προβάλλεται και στη γαλλική της εκδοχή (τιμήστε την!) ακούγεται ξανά, με καθαρότητα, η αναζήτηση μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας που όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο μας «καίει». Ε, γίνεται να μην υποκλιθούμε;      Βαθµοί: 7

Κυνηγοί μαγισσών
«Ο έβδομος γιος»: Φαντασιακό στον υπέρτατο βαθμό – αντάξιο όμως των όμορφων στιγμών του είδους (θυμηθείτε το «Γουίλοου» του Ρον Χάουαρντ). Οπου κάπου στον 18o αιώνα, ένας ικανότατος κυνηγός μαγισσών (ένας απολαυστικός Τζεφ Μπρίτζες), αναζητά παρέα με τον μαθητευόμενό του (Μπεν Μπαρνς) μια πανίσχυρη μάγισσα που ενσαρκώνει η Τζούλιαν Μουρ. Τι συμβαίνει όμως; Μα, ο έρωτας: Ο νεαρός ήρωας ερωτεύεται την πανέμορφη Αλις, η οποία είναι μισή μάγισσα και έχει αποστολή της να τους κατασκοπεύει. Ο ρώσος Σεργκέι Μπόντροφ (ναι, ο σκηνοθέτης του «Αιχμάλωτος του Καυκάσου») αποδεικνύεται αρκετά εφευρετικός ώστε να στήσει πειστικά μια τέτοια περιπέτεια, αντιμετωπίζοντας την περισσότερο σαν λαϊκό παραμύθι και λιγότερο σαν κόμικ υπερθέαμα.
Βαθμοί: 5
Ο ύστατος Ρενέ
«Αγαπώντας, πίνοντας & τραγουδώντας»: Το κύκνειο άσμα του τιτάνα Αλέν Ρενέ, που τα τελευταία χρόνια διασκέδαζε φιλμάροντας εφευρετικά μικρές ανθρώπινες ιστορίες (με κορυφαία απόπειρα όλων το «Coeurs» – αφήνοντας φυσικά απέξω τα αξεπέραστα αριστουργήματα της πρώτης του περιόδου). Ξανακαταπιάνεται με θεατρικό έργο του Αλαν Είκμπορν, όπου η ζωή τριών ζευγαριών αναστατώνεται λόγω της αινιγματικής συμπεριφοράς του κοινού τους φίλου Τζορτζ Ράιλι, που πιθανότατα έχει μονάχα λίγους μήνες ζωής. Βραβευμένο με Αργυρή Αρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου (ας πούμε πως επρόκειτο για μια μεγάλη υπερβολή), είναι ένα φιλμ διασκεδαστικό, παιχνιδιάρικο (φλερτάρει αδιάκοπα τόσο με τη θεατρική όσο και με την κόμικ αισθητική) και πανάλαφρο.
Βαθμοί: 5
Ζωή στον δρόμο
«Ορφανά»: Μια ιστορία για δυο άστεγα ορφανά αγόρια (Zana, 7) και (Dana, 10) που προσπαθούν οριακά να επιβιώσουν στο Κουρδιστάν του 1990. Στην αρχή της ιστορίας τα δυο αδερφάκια παρακολουθούν λαθραία μερικές σκηνές από την ταινία «Superman» από μια τρύπα στον τοίχο του τοπικού σινεμά. Είναι ένα έξοχο σχόλιο πάνω στον κινηματογράφο και την πραγματικότητα – την οποία βέβαια εκπροσωπεί ένα… άλλο σινεμά, αυτό που υπηρετεί ο κούρδος κινηματογραφιστής Καρζάν Καντέρ. Που υπογράφει εδώ ένα ευπρόσωπο, ρεαλιστικό δράμα – με δυνατό σημείο τις ερμηνείες των μικρών πρωταγωνιστών του.
Βαθμοί: 5
Νίσον στο στοιχείο του
«Το μονοπάτι του θανάτου»: Μα ποιος βρίσκει αυτούς τους τίτλους; Στο εν λόγω φιλμ, ο Λίαμ Νίσον, σκληροτράχηλος ιδιωτικός ντετέκτιβ (που, αν χρειαστεί, «καθαρίζει» κιόλας) αναλαμβάνει να βοηθήσει έναν έμπορο ναρκωτικών (ο Νταν Στίβενς του «Downton Abbey») προκειμένου να ξεσκεπάσουν τη συμμορία που κρύβεται πίσω από την εξαφάνιση της γυναίκας του. Ακούγεται τυποποιημένο, κι όμως είναι απείρως καλύτερο από τις περιπέτειες που φιλμάρει τελευταία ο ιρλανδός σταρ, κυρίως λόγω των παύσεων που δίνουν στο όλο δράμα έναν κάποιο βαθύτερο (και, τολμώ να πω, υπαρξιακό) χαρακτήρα. Ολα αυτά βέβαια μέχρι το τελευταίο μέρος όπου έρχονται τα αναμενόμενα.
Βαθμοί: 5
Σχεδόν σαπουνόπερα
«Γκρέις του Μονακό»: Βιογραφία ή σαπουνόπερα; Πιστέψτε μας, ελάχιστη σημασία έχει, μια και το χαοτικό και απαστράπτον φιλμ του Ολιβιέ Νταχάν ελάχιστα προσπαθεί να διατηρήσει κάποιες ισορροπίες. Ολα εδώ μοιάζουν καρτουνίστικα, σαν μίνι σειρά απ’ αυτές που κυκλοφορούσαν σε διπλές βιντεοκασσέτες τη δεκαετία του ‘80. Και η Νικόλ Κίντμαν; Ε, προσπαθεί όσο μπορεί. Ακόμα θυμάμαι το γέλιο των θεατών στο Palais Du Cinema των Καννών. Και γι’ αυτό σας προτείνω, αν είναι να πάτε, να πάτε με παρέα!
Βαθμοί: 2
Μία «Νύχτα» ακόμη
«Μια νύχτα στο μουσείο: Το μυστικό του φαραώ»: Οταν η μαγεία η οποία «ξυπνά» τα εκθέματα του μουσείου αρχίζει να εξασθενεί, ο Λάρι (Μπεν Στίλερ) αποφασίζει να συγκεντρώσει τους αγαπημένους του φίλους απ’ όλο το φάσμα της παγκόσμιας Ιστορίας και να τους οδηγήσει σε ένα αξέχαστο ταξίδι ώς την άλλη άκρη του κόσμου. Δυστυχώς, βρισκόμασταν εκτός Ελλάδος όταν έγινε η δημοσιογραφική προβολή…

Οι ταινίες θα προβάλλονται 
από αύριο, Χριστούγεννα.