Από το Γούντστοκ στις «9½ εβδομάδες»

Ανήκε σε μια γενιά που δεν διέθετε την πολυτέλεια μιας ανατροφής γεμάτης από καλλιτεχνικά ερεθίσματα. Η πρώτη του δουλειά ήταν τεχνικός εγκαταστάσεων φυσικού αερίου και, σαν η ημερήσια καταπόνησή του να μην ήταν αρκετή, εκείνος, ζώντας σχεδόν διπλή ζωή, τα βράδια τραγουδούσε στις παμπ του Λονδίνου. Εστω κι έτσι, ο Τζον Ρόμπερτ Κόκερ, γιος δημοσίου υπαλλήλου, αφού έστησε στα 16 του το πρώτο του συγκρότημα και πήρε για χάρη του δεύτερου το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Vance Arnold, αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι η μεγαλύτερη ίσως αρετή του, μια τραχιά, «λασπωμένη» φωνή, ήταν ό,τι έπρεπε για την ακόμη προσεκτική συνήθεια των διασκευών.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η γκόσπελ εκδοχή του «With a little help from my friends» των Beatles, που ακούστηκε φυσικά και στο Γούντστοκ, με τον ίδιο να παραδέρνει επί σκηνής ή να παίζει μια ανύπαρκτη κιθάρα εκστασιασμένος. Λέγεται ότι τα ίδια τα Σκαθάρια τον συνεχάρησαν ή ότι έκτοτε του έδιναν τα καινούργια τους τραγούδια για να πει μια γνώμη.

Ακολούθησαν κι άλλες επιτυχίες, με τα «Delta Lady» του Λίον Ράσελ ή «The Letter» των Box Tops, όχι όμως ότι τα τραγούδια που άρχισαν να γράφονται για τον ίδιο τα πήγαν άσχημα. Το 1975 βρέθηκε ξανά στους καταλόγους των επιτυχιών με το «You’re so beautiful», ενώ το 1982, για το σάουντρακ της ταινίας «Ιπτάμενος και τζέντλεμαν», ερμήνευσε μαζί με την Τζένιφερ Γουόρνς το «Up where we belong», το οποίο κέρδισε και Οσκαρ και Γκράμι. Η εκδοχή του στο «You can leave your hat on» του Ράντι Νιούμαν σχεδόν ταυτίστηκε, ακόμα και κακόγουστα, με κάθε σχεδόν απόπειρα στριπτίζ που ακολούθησε την προβολή της ταινίας «9½ εβδομάδες», χωρίς πάντως να ξεπερνά απαραίτητα τα «Unchain my heart» (τα σέβη του στον μεγάλο Ρέι Τσαρλς) ή «Shelter me». Ηταν περίπου η εποχή που άρχισε να δίνει και τις πρώτες του από τις κάμποσες συναυλίες στη διψασμένη για θέαμα Ελλάδα, με εμφανίσεις το 1987, το 1989, το 1991, το 1995, με μία διπλή σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

ΟΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΕΙΣ. Ηταν όμως και εκπρόσωπος μιας γενιάς που δεν γλίτωνε εύκολα από το τίμημα για όλα αυτά. Από το 1970 ήδη, όταν έδινε εκείνες τις θρυλικές, θορυβώδεις συναυλίες με το όνομα Mad Dogs and Englishmen, ο Κόκερ είχε αρχίσει τις καταχρήσεις και μόνο με τη βοήθεια της δεύτερης συζύγου του, Παμ, θα μπορούσε να ανακάμψει. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν συνέχισε να κυκλοφορεί δίσκους όπως «Night Calls» και «Heart and Soul» ενώ το 2007 (χρονιά που επισκέφθηκε και πάλι την Ελλάδα), τιμήθηκε από τη βασίλισσα της Αγγλίας για τη συνολική προσφορά του στη μουσική.

Δεν επανέλαβε κάποια μεγάλη επιτυχία, θα ήταν σκληρό όμως να πει κανείς ότι η φωνή του είχε πια μεταβληθεί σε μια αδύναμη μίμηση της βροντερής της νιότης: ο άνθρωπός μας τραγουδούσε για σαράντα ολόκληρα χρόνια. Τα τελευταία έπασχε από καρκίνο των πνευμόνων. Αυτή ήταν η αιτία θανάτου του, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ που ακολούθησαν την είδηση. «Ηταν ένας θρυλικός καλλιτέχνης στην ιστορία του ροκ και των μπλουζ» θα δήλωνε σε ένα από αυτά ο πρόεδρος της Sony Music Εντγκαρ Μπέργκερ «αλλά και ένας από τους πιο σεμνούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει».