Ποιος παίζει σκάκι και ποιος παίζει βόλους τώρα;

Τον Μάρτιο, ο Μάικ Ρότζερς, πρόεδρος της επιτροπής της Βουλής για τις μυστικές υπηρεσίες, ρωτήθηκε πώς πιστεύει ότι χειρίζεται ο πρόεδρος Ομπάμα τις σχέσεις με τη Ρωσία και πώς πιστεύει ότι χειρίζεται τις σχέσεις με τις ΗΠΑ ο Πούτιν. Ο Ρότζερς απάντησε: «Νομίζω ότι ο Πούτιν παίζει σκάκι ενώ εμείς παίζουμε βόλους».

Χμμμ. Βόλοι. Ενδιαφέρουσα μεταφορά. Τελικά αποδεικνύεται ότι ο Ομπάμα ήταν εκείνος που έπαιζε σκάκι και ο Πούτιν βόλους – και δεν θα είχαμε άδικο να πούμε σήμερα ότι ο Πούτιν έχασε όλους τους δικούς του βόλους. Ο Ρότζερς δεν ήταν μόνος σε αυτή την εκτίμηση. Ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντι Τζουλιάνι παρατήρησε ότι, εν αντιθέσει με τον Ομπάμα, ο Πούτιν είναι «αυτός που αποκαλείς ηγέτη».

Μόνο εάν το να οδηγήσεις τη χώρα σου σε οικονομική καταστροφή αποτελεί μορφή ηγεσίας. Είναι προφανές εδώ και μήνες ότι ο Πούτιν αντιμάχεται την αγορά, τη μητέρα φύση και επίσης την ανθρώπινη φύση. Ποντάρισε σχεδόν όλη του την οικονομία στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, υποτίμησε τον βαθμό στον οποίο η τεχνολογική καινοτομία επέτρεψε στις ΗΠΑ να παράγουν περισσότερο πετρέλαιο, αέριο, ανανεώσιμες πηγές με αποτελεσματικότητα βοηθώντας στην πτώση της τιμής του ορυκτού πετρελαίου. Πίστεψε ότι οι Ουκρανοί ανέτρεψαν τους διεφθαρμένους ηγέτες τους μόνο και μόνο επειδή τους το είπε η CIA – και όχι λόγω της ανθρώπινης αναζήτησης ενός καλύτερου μέλλοντος. Υποτίμησε πόσο εξαρτημένη είναι η Ρωσία από τις παγκόσμιες αγορές και πόσο βαθιά οι κυρώσεις θα πλήξουν τη χώρα του μακροπρόθεσμα. Ας μη μασάμε τα λόγια μας: ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένας γκάνγκστερ με αυταπάτες. Δημιούργησε μια φανταστική εικόνα για τη δύναμη τη δική του και της Ρωσίας. Την ερωτεύθηκε και τώρα βγαίνει από την πλάνη. Μπορεί τώρα να πραγματοποιήσει κάποια στρατιωτική επιχείρηση για να αποσπάσει το ενδιαφέρον των πολιτών του; Ναι, μπορεί, αλλά τότε το μόνο που θα κάνει θα είναι να παραβιάσει άλλον έναν κανόνα της γεωπολιτικής: «Τον πρώτο κανόνα των τρυπών» – όταν είσαι μέσα σε μία, σταμάτα να σκάβεις.

Τα γράφω αυτά χωρίς ικανοποίηση. Αντίθετα, λυπάμαι. Αντιτάχθηκα στην επέκταση του ΝΑΤΟ και τη μονομερή από τη μεριά μας κατάργηση της συμφωνίας για τους αντιβαλλιστικούς πυραύλους όταν η Ρωσία ήταν αδύναμη. Ηθελα – και ακόμα θέλω – να δω τις ΗΠΑ να συνεργάζονται με τη Ρωσία για να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια έλλειψη τάξης, επειδή σε πολλά μέρη του κόσμου δεν μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικοί χωρίς τους Ρώσους. Ομως, επεκτείναμε το ΝΑΤΟ – και συμβάλαμε χωρίς να το θέλουμε στην υπόθαλψη των πολιτικών συνθηκών για να ανθήσει στη Ρωσία η ξενοφοβική πολιτική του Πούτιν.

Η τρέλα, το πετρέλαιο, η πτώση
Ο Πούτιν τρελάθηκε. Το πετρέλαιο ήταν στα 110 δολάρια το βαρέλι και πίστεψε ότι αυτό θα κρατούσε για πάντα. Στην πραγματικότητα, ποντάρισε τα πάντα στην εξόρυξη πετρελαίου και αερίου, και όχι στο να ενισχύσει τη ρωσική κοινωνία και τα ταλέντα της. Ανέβασε την τιμή ψηλά και τώρα εκείνη τον ρίχνει χαμηλά.