Αυτός είναι, σας κάνει;

Ασφαλώς και δεν ευθύνονται εκείνοι που καλύπτουν δημοσιογραφικά τα δρώμενα στον Ολυμπιακό, άλλωστε όσα μετέφεραν προφανώς και ίσχυαν. Είναι όμως τουλάχιστον υποκριτικό να περιμένει μία διοίκηση πίσω από ένα στραβό αποτέλεσμα της ομάδας στη Λέσβο απέναντι στην Καλλονή προκειμένου να αποφασίσει την απομάκρυνση του προπονητή της.

Ο Μίτσελ έπαιζε το κεφάλι του το περασμένο Σάββατο, ήταν στριμωγμένος στα σχοινιά και το γνώριζε. Τα ρεπορτάζ τον παρουσίαζαν «τελειωμένο» ακόμα και στην περίπτωση της ισοπαλίας, δίχως να διαφαίνεται κάποια πρόθεση στήριξής του από τους εντός της ΠΑΕ αρμοδίους. Ως απάντηση ο ισπανός τεχνικός παρουσίασε τον πιο αποφασιστικό Ολυμπιακό των τελευταίων μηνών στο ελληνικό πρωτάθλημα, την ομάδα που έβαλε πέντε γκολ στη (μέχρι πριν από τη διεξαγωγή του αγώνα) κορυφαία άμυνα της Σούπερ Λίγκας!

Αποχωρώντας από την Καλλονή, ο Μίτσελ είχε πάψει να είναι ο υπ’ ατμόν τεχνικός, τουλάχιστον σύμφωνα με τις προσεγγίσεις του οπαδικού Τύπου, ακόμα και εκείνων που πρωτοστάτησαν στο πριόνισμα της καρέκλας του. Αντιθέτως είχε διαβάσει καλά το ματς, εμφάνισε έναν νέο ήρωα (τον επίσης απαξιωμένο Μπενίτες, που μέχρι πρότινος είχε πρόβλημα στο γκολ, αλλά αίφνης αντιμετωπίζεται ως σούπερ σκόρερ!) και κατάφερε, σε έναν βαθμό, να βγει πάνω και από το ποδοσφαιρικό αντίο του σπουδαίου Αμπιντάλ.

Τον κατηγορούν ότι έχει χάσει τα αποδυτήρια. Παραβλέπουν ότι από αυτά απουσιάζουν σημαίνοντες έλληνες ποδοσφαιριστές οι οποίοι πωλήθηκαν και πρωτοστατούσαν στην ύπαρξη ενωτικού κλίματος. Του ζητούν να παίζει πιο επιθετικά και να ρισκάρει περισσότερο. Λησμονούν ότι με τον τρόπο του Μίτσελ, ο Ολυμπιακός πέτυχε δύο από τις μεγαλύτερες νίκες της ιστορίας του στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Ισπανός δεν ανήκει στην ελίτ των προπονητών του κόσμου, ασφαλώς έχει και ελαττώματα, ένα από τα πλέον διαπιστωμένα συνιστά η αδυναμία της ομάδας του να γυρίσει παιχνίδια όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Οπως και κάθε προπονητής όμως πρέπει να κρίνεται σε βάθος χρόνου.

Ο Ολυμπιακός έχει αυτή τη δυνατότητα. Γνωρίζει με ποιον έχει να κάνει καθώς υπάρχει μακρόχρονο δείγμα γραφής. Ξέρει ποιος είναι ο Μίτσελ και τι μπορεί να του δώσει. Ας αποφασίσει λοιπόν αν του κάνει ή όχι, αν επιθυμεί να πορευθεί και στη συνέχεια μαζί του ή πρέπει να τον αποχαιρετήσει. Με την ετικέτα του «προσωρινού», ουδείς προπονητής κατάφερε να παραγάγει έργο, όσο χαλαρός ή ψύχραιμος κι αν είναι, απαντώντας μόνο με τη δουλειά του, όπως εν προκειμένω ο Ισπανός.