[Θεωρείο] Πολιτικό οξύ χωρίς φίμωτρο

«Γιατί δεν θα πρέπει ο πρόεδρος της Κομισιόν να λέει τη γνώμη του και να εκφράζει τις πεποιθήσεις του; Εγώ πολιτικός είμαι. Μην προσπαθείτε να με φιμώσετε». Είναι μια αποστροφή της πεντάλεπτης τοποθέτησης του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ χθες στο Ευρωκοινοβούλιο, μετά τις ερωτήσεις που του έθεσαν διάφοροι ευρωβουλευτές για το επενδυτικό σχέδιο των 300 δισ. ευρώ. Η αποστροφή δεν είναι άσχετη με το κλίμα στην αίθουσα της ολομέλειας. Τρεις ευρωβουλευτές εγκάλεσαν τον πρόεδρο της Κομισιόν για παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας τους. Ηταν ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ο Νότης Μαριάς και ο Μανώλης Γλέζος.

Αυτό που υποστήριξαν και οι τρεις, με το μαχητικό στυλ που φοριέται στα τηλεπαράθυρα, ήταν ότι ο Γιούνκερ αβαντάρει τη συγκυβέρνηση. Η θέση δεν είναι καινούργια και ο πρόεδρος της Κομισιόν δεν είναι ο πρώτος που κατηγορείται ότι ανακατεύεται στα ελληνικά πράγματα περισσότερο απ’ όσο του επιτρέπεται – πιθανότατα δεν είναι ούτε ο τελευταίος. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται επομένως στην γκρίνια των τριών, αλλά στην υπενθύμιση του ενός ότι κατά βάση είναι πολιτικός και ότι αυτή του η ιδιότητα δεν συνθλίβεται κάτω από το βάρος του θεσμικού του ρόλου. Το μήνυμα είναι σαφές. Ο Γιούνκερ δεν πέρασε τη βάσανο της εκλογικής διαδικασίας για να φορέσει το κοστούμι του γραφειοκράτη. Η εκλογή του τον εφοδίασε με ένα πολιτικό κεφάλαιο, το οποίο θα ξοδέψει όχι για να ασκήσει διοίκηση αλλά για να κάνει πολιτική.

Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι το ίδιο μήνυμα, έστω και με διαφορετική διατύπωση, έχει σταλεί και στο Βερολίνο και ότι η γερμανική καγκελαρία δεν χαίρεται καθόλου με τον πολιτικό ακτιβισμό του προέδρου της Κομισιόν και την κριτική που έχει ασκήσει στη γερμανική ορθοδοξία, τότε καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ακόμη κι αν δεν υπήρχε ο Γιούνκερ στις Βρυξέλλες θα έπρεπε να τον είχαμε εφεύρει κάπου στην Αθήνα. Ο Παπαδημούλης απαίτησε από τον Γιούνκερ πολιτική ουδετερότητα επειδή «αυτό προβλέπουν οι συνθήκες». Αντίθετα, θα ‘πρεπε να είναι ευτυχής για την οξύτητα του πολιτικού του pH, που δεν σηκώνει φίμωτρα.