[Κραυγές και ψίθυροι] Εξορθολογισμός του μίσους

Συνειδητοποιώ ότι τον τελευταίο καιρό στα κείμενά μου – δημοσιογραφικά και ιδιωτικά – αναφέρω συχνά τη λέξη «χλευασμός». Που δεν μου αρέσει, γιατί προτιμώ την κατά μέτωπο επίθεση με ορθολογικά όπλα. Για να τη γράφω λοιπόν ως λέξη σημαίνει ότι την καταγράφω γύρω μου ως πρακτική…

Η πιο ρεαλιστική αναφορά για τις δύο τάσεις αντίδρασης στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση είναι από τη μία ο φόβος και από την άλλη η οργή. Στο μίσος, ως έννοια, βουτάνε το σπαθί τους οι  Ταλιμπάν σφαγείς της Πεσαβάρ και τη γλώσσα τους πολλοί από τους αναρτώντες στο Διαδίκτυο σχόλια πολιτικού περιεχομένου. Με συνήθη πλέον κατάληξη το «ουστ!». Μίσος, λοιπόν, οργή, φόβος, χλευασμός… Ολο και πιο συχνά οι πολιτικές αναφορές γίνονται με όρους που εδράζονται ή έχουν αφετηρία τους το θυμικό.

Μπορεί να μην είναι πολιτικά ορθό (αν βέβαια ο Μπίσμαρκ είχε δίκιο και η πολιτική είναι όντως η τέχνη του εφικτού), θεωρώ όμως ότι, ειδικά στις παρούσες συνθήκες, είναι ανθρώπινο! Γιατί ανθρώπινα είναι και αυτά τα αρνητικά συναισθήματα. Οποιος ισχυρίζεται ότι δεν έχει νιώσει, έστω και στιγμιαία, μίσος ή οργή, ή λέει ψέματα ή έχει ψυχικό έλλειμμα.

Το πρόβλημα θεωρώ ότι αρχίζει όταν προσπαθούμε να τα εξορθολογίσουμε σε ένα άτυπο και αυθαίρετο group therapy. Το μίσος ή η οργή, για παράδειγμα, είναι συναισθήματα που δεν χρειάζεται πάντα να τα εξηγείς, και μάλιστα καρτεσιανά. Φτάνει να αντέχεις. Για να μπορείς να διαχειριστείς τις συνέπειες. Εντός σου και απέναντι…