Αριστερά εναντίον Αριστεράς στην Ιταλία

Η χθεσινή ήταν η πρώτη απεργία που κήρυξε στην Ιταλία το αριστερό συνδικάτο CGIL ενώ βρίσκεται στην εξουσία η Κεντροαριστερά. Και προκαλεί ένα βασικό ερώτημα: είναι μια μάχη της Αριστεράς εναντίον της Αριστεράς; Στο μάτι των συνδικαλιστών έχει μπει η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας που προωθεί ο ιταλός πρωθυπουργός, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στους κόλπους του Δημοκρατικού Κόμματος και ιδιαίτερα στην αριστερή πτέρυγα. Ο νόμος ψηφίστηκε την περασμένη εβδομάδα και προβλέπει την ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας μέσω της διευκόλυνσης των απολύσεων και του περιορισμού της προστασίας των εργαζομένων κατά τα πρώτα χρόνια της εργασιακής τους σύμβασης. Τα συνδικάτα που συμμετέχουν στην απεργία είχαν προγραμματίσει πορείες σε 54 πόλεις της Ιταλίας. Σε δύο από αυτές, στο Μιλάνο και στο Τορίνο, σημειώθηκαν επεισόδια, ενώ σύμφωνα με τους διοργανωτές η συμμετοχή των εργαζομένων στις απεργιακές κινητοποιήσεις έφθασε το 70%. Σηματοδοτεί αυτό το γεγονός το τέλος του μήνα του μέλιτος για τον Ματέο Ρέντσι; – ή το τέλος της «renzimania», όπως αναρωτιέται η γαλλική «Μοντ»; Παρά την απεργία και τον ενδοαριστερό εμφύλιο, τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα στο εσωτερικό απ’ ό,τι στο εξωτερικό για τον ιταλό πρωθυπουργό. Το σοσιαλ-φιλελεύθερο δόγμα του Ματέο Ρέντσι έχει ακόμη απήχηση στην κοινή γνώμη. Και παρά το γεγονός ότι η δημοτικότητά του έχει μειωθεί κατά δέκα μονάδες, ένας στους δύο Ιταλούς εξακολουθεί να τον στηρίζει. Ο ίδιος εξάλλου δεν φαίνεται να έχει χάσει καθόλου τη μαχητική του διάθεση. «Η εποχή όπου μια διαδήλωση μπορούσε να μπλοκάρει τη χώρα και την κυβέρνηση έχει περάσει» διαμήνυσε την περασμένη Τρίτη.

Η οικονομία. Οπως πάντως επισημαίνει ο ιταλός εκλογικός αναλυτής Ιλβο Ντιαμάντι, το πολιτικό μέλλον του Ματέο Ρέντσι δεν εξαρτάται από τη μεταρρύθμιση της αγοράς αλλά από την οικονομική κατάσταση. «Από τη δική του σκοπιά, η γενική απεργία μπορεί να είναι και καλό πράγμα. Επιτρέπει στον Ρέντσι να πάρει τις αποστάσεις του από την μετακομμουνιστική Αριστερά και να απευθυνθεί απευθείας στους εργαζομένους χωρίς τη διαμεσολάβηση των συνδικάτων» επισημαίνει. Αυτή τη στιγμή, όμως, η οικονομική κατάσταση λέει ότι η ιταλική οικονομία καταγράφει ακόμη ένα τρίμηνο – το τρίτο – χωρίς να αναπτύσσεται. Το ιταλικό ΑΕΠ αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 0,2% το 2014 παρά τις προβλέψεις της κυβέρνησης ότι θα αυξανόταν κατά 0,8%. Και το δημόσιο χρέος, το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρώπη μετά της Ελλάδας, αναμένεται να ξεπεράσει το 135%. Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, την περασμένη Παρασκευή ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor’s υποβάθμισε στο BBB- τη βιωσιμότητα του ιταλικού χρέους. Ο λόγος είναι η στασιμότητα της οικονομίας και η χαμηλή της ανταγωνιστικότητα.

«Το φαινόμενο Ρέντσι έσβησε σαν μια ανάσα» εκτιμά ο αναλυτής της Saxo Banque Κρίστοφερ Ντέμπικ για τον οποίο ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης είναι η Ιταλία. «Η απογοήτευση είναι στο ύψος των χαμένων προσδοκιών» σχολιάζει ο Φίλιπ Ουότσερ της Natixis AM. Σύμφωνα με μια συνάδελφό τους, πάντως, την Κλεμέντε Ντε Λουτσία της BNP Paribas, τα «renzinomics» έχουν ακόμη ζωή. «Αν προωθηθούν οι μεταρρυθμίσεις στη διοικητική διαίρεση της χώρας και στην αγορά εργασίας τα πράγματα θα προχωρήσουν» σημειώνει. «Ασφαλώς θα χρειαστούν κάποια χρόνια προτού φανούν τα αποτελέσματά τους στην οικονομία. Αλλά μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι».