Η σκυλίσια ζωή μας και εννέα ακόμα νέες ταινίες στους κινηματογράφους

«Λευκός Θεός»: Λένε πως ο Θεός αγαπά όλα τα πλάσματα που εν σοφία δημιούργησε. Πολλοί όμως είναι και εκείνοι που διαφωνούν – και δικαίως ομιλούν για έναν Θεό «Λευκό», φιλεύσπλαγχνο μονάχα στη θεωρία. Τούτο εδώ το καθηλωτικό φιλμ που έρχεται από την Ουγγαρία έχοντας κερδίσει πρώτα το βραβείο του «Ενός κάποιου βλέμματος» στο Φεστιβάλ Καννών αφηγείται μια σχεδόν παραμυθένια ιστορία (σε αστικό καμβά), δίχως όμως να μασκαρεύει τους συμβολισμούς του: πρόκειται ξεκάθαρα για ένα σχόλιο πάνω στις σχέσεις μεταξύ «ανώτερων» και «κατώτερων» πλασμάτων. Μόνο που ο Κορνέλ Μουντρούκτσο πετυχαίνει μοναδικό «χατ-τρικ», αρνούμενος να φιλμάρει μια απλοϊκή παραβολή: αντί για φυλετικές μειονότητες, αντιπαραθέτει τα ζώα!

Στον «Λευκό Θεό» παρακολουθούμε τις περιπέτειες ενός 13χρονου κοριτσιού που προσπαθεί να σώσει τον σκύλο του, Χάγκεν – τον οποίο ο σκληρός πατέρας του έχει πετάξει στον δρόμο (η ταινία ξεκινά με μια απολύτως καθηλωτική σεκάνς όπου βλέπουμε την πρωταγωνίστρια να καταδιώκεται από εκατοντάδες σκυλιά, για να οδηγηθούμε χρονικά πριν από το συμβάν στην αμέσως επόμενη σεκάνς). Ο δε σκύλος όμως, ο αληθινός ήρωας, βιώνει τη σκληρότητα των ανθρώπων. Καταλήγει στα κλουβιά ενός εκπαιδευτή «μονομάχων» για κυνομαχίες. Για κάθε μπουκιά φαΐ τον περιμένει και ένα βασανιστήριο, που όμως αυξάνει την επιθετική του αποδοτικότητα (μια έντεχνη αλληγορία για το ευρωπαϊκό εργασιακό καθεστώς που ο σκηνοθέτης δεν αρνείται).

Και ενώ η ταινία εξελίσσεται σε ρυθμούς καταιγιστικούς (άνετα το χαρακτηρίζεις και φιλμ δράσης), ο Μουντρούκτσο κρατά γερά τις παράλληλες αφηγήσεις του, ενορχηστρώνοντας ένα κρεσέντο συγκίνησης που, αφήνει τις όποιες διδαχές να προκύψουν μονάχα από τις συγκρούσεις. Είναι αρκετά έξυπνος για να μην παραδοθεί σε θυμοσοφίες. Αλλά και ένας μεγάλος κινηματογραφιστής που κατανοεί απόλυτα κάτι που αρκετοί «πολιτικώς» ενταγμένοι σκηνοθέτες λησμονούν: μια πολιτική ταινία που δεν θέτει ερωτήματα, πρωτίστως στον ίδιο της τον εαυτό, πολύ απλά δεν είναι πολιτική ταινία. Και ο «Λευκός Θεός» καλύπτει, σε μόλις δύο ώρες, μια κινηματογραφική γκάμα που οι περισσότεροι σκηνοθέτες σήμερα δεν «πιάνουν» σε μια ολόκληρη φιλμογραφία.

Βαθμοί: 8

Μια αληθινή ιστορία
«Foxcatcher»: Το 1988, ένας εκκεντρικός εκατομμυριούχος αποφασίζει να προπονήσει μια ομάδα παλαιστών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ. Η δε ταινία επικεντρώνεται στην αρρωστημένη του σχέση με τον αθλητή Μαρκ Σουλτς (που, όπως και το αληθινό συμβάν, «κλείνει» με μια τραγωδία), πίσω από αυτήν όμως διαφαίνονται τα ταξικά πλέγματα που την ορίζουν. Ο πάμπλουτος Ντου Ποντ (ερμηνευμένος μοναδικά από τον Στιβ Καρέλ – μια σχεδόν «Κιουμπρικ-ική» επιλογή) αγοράζει μια ολόκληρη ομάδα, επειδή μπορεί. Οχι όμως και τη λατρεία των αθλητών του, ενώ ο σκηνοθέτης Μπένετ Μίλερ διερευνά ακόμη μία φορά (μετά το «Καπότε») φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα μέσα από πορτρέτα αληθινών ανθρώπων.
Βαθμοί: 7
Εγώ είμαι ένας άλλος
«Ο επιφανής άγνωστος»: Αλλο ένα πραγματικά ενδιαφέρον φιλμ, σε μια «γεμάτη» εβδομάδα, που όμως θα ήταν κρίμα να χάσετε. Κατ’ αρχάς, για το ρεσιτάλ του Ματιέ Κασοβίτς στον ρόλο ενός 40άρη που περνά τον χρόνο του «κλέβοντας» περιστασιακά τις ταυτότητες άλλων ανθρώπων, μέσω λεπτοδουλεμένων μεταμφιέσεων – μέχρι που το «παιχνίδι» διογκώνεται επικίνδυνα όταν συναντά έναν ηλικιωμένο μουσικό. Μεθοδικά σκηνοθετημένο, με άρωμα χαρακτηριστικά γαλλικό (που παραπέμπει στο σινεμά του Σαμπρόλ), διαθέτει σασπένς, ενώ λειτουργεί και ως σχόλιο πάνω στη σχέση θεατή και θεάματος – και το κάνει τόσο πετυχημένα που παραβλέπεις τις όποιες σεναριακές ευκολίες του.
Βαθμοί: 7
Ο αρκούδος της χρονιάς
«Πάντινγκτον»: Περουβιανός αρκούδος με πάθος για οτιδήποτε αγγλικό ταξιδεύει από τις αχανείς ζούγκλες της χώρας του μέχρι το Λονδίνο με σκοπό να βρει ένα φιλόξενο σπίτι σε μια οικογενειακή κωμωδία σπάνιας αισθητικής, μα και ψυχαγωγικώς απολαυστικής μέχρι το τελευταίο λεπτό. Με Νικόλ Κίντμαν, Σάλι Χόκινς, Τζιμ Μπρόουντμπεντ και έναν αστείο ψηφιακό αρκούδο – βγαίνει και ντουμπλαρισμένο και «αυθεντικό». Οι γονείς ας μην το σκεφτούν δεύτερη φορά: τίποτε καλύτερο για τα παιδιά σας στις αίθουσες.
Βαθμοί: 7
Λάμψη απατηλή
«Saint Laurent: Η Χρυσή Εποχή»: Δεύτερο φιλμ για τον φημισμένο σχεδιαστή μόδας, δίχως τις σαπουνοπερατικές ευκολίες του πρώτου (λογικό, μια και σκηνοθετεί ο «δύσκολος» Μπερτράν Μπονελό), αλλά και απαιτητικό καθώς οι χαλαροί αφηγηματικοί ρυθμοί τονίζουν το αδιέξοδο μιας παραληρηματικής γραφής. Που από τη μια σε προκαλεί, από την άλλη ταιριάζει απόλυτα με το θέμα, σε ένα φιλμ πεντάμορφο αλλά και θλιβερά ισχνό – όπως, πιθανότατα, και ο ήρωάς του.
Βαθμοί: 6
Ανευρο έπος
«Η Εξοδος: Θεοί και βασιλιάδες»: Ο Σεσίλ ντε Μιλ ήξερε τι έκανε όταν αντιμετώπιζε την ιστορία του Μωυσή σαν παραμύθι – και το αφηγήθηκε, υπέροχα, ως τέτοιο. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, δυστυχώς, φοβούμενος μην τυχόν και θίξει την επιθεώρηση πολιτικής ορθότητας, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο βιβλικό και στο ιστορικό έπος, και τελικά κατορθώνει μια τρύπα στο νερό. Ούτε ένας κάπως ηλεκτρισμένος Κρίστιαν Μπέιλ δεν μπορεί να σώσει αυτή την άνευρη και άχρωμη σπατάλη χρημάτων.
Βαθμοί: 3
Δύο ντοκιμαντέρ
Το «Καλάβρυτα: Ανθρωποι και σκιές» του Ηλία Γιαννακάκη αφηγείται την ιστορία του χωριού καθώς και την εκτέλεση σύσσωμου του ανδρικού πληθυσμού του από τους γερμανούς κατακτητές τον Δεκέμβριο του 1943, με έμπνευση αλλά και πλούσιο (ενίοτε και σπαρακτικό) αρχειακό υλικό.
Βαθμοί: 5
Σε ένα άλλο σύμπαν πάλι, ο Ιρβιν Γιάλομ μοιράζεται μαζί μας τη σοφία του στο «Ο κήπος του Γιάλομ» που έχει πολλά να προσφέρει, ακόμη και σε αυτούς που δεν τον παρακολουθούν λογοτεχνικώς (γιατί οι «φίλοι» του θα ξετρελαθούν ούτως ή άλλως).
Βαθμοί: 6
Και δύο ελληνικές
Στον «Χειμώνα» του Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα, νεαρός συγγραφέας αφήνει το Λονδίνο και επιστρέφει στο εγκαταλειμμένο πατρικό του σπίτι στη Σιάτιστα Κοζάνης. Οι αναδρομές στο παρελθόν του έχουν μια τρυφεράδα, αλλά όταν εισάγεται το «φανταστικό» στοιχείο το φιλμ καταρρέει.
Βαθμοί: 4
Το προτιμούμε πάντως από τον «Κοινό Παρονομαστή», όπου τέσσερις άνδρες συναντιούνται σε ένα καφενείο και μια συζήτηση για τα δύο φύλα ξεκινά. Μόνο που η συζήτηση αυτή αποτελείται από γνωμικά μηδενικής αξίας, των οποίων η θέση είναι στις πίσω σελίδες εκκλησιαστικών ημερολογίων, όχι στο σινεμά.
Βαθμοί: 1