Μανώλης Φάμελλος: «Τον εαυτό μου τον έβλεπα πάντα ως αντιήρωα»

Είναι γνωστή η συνέπεια με την οποία κινείται μέσα στη μουσική – σε σημείο που πολλοί ορκισμένοι φίλοι (ή εχθροί) χρησιμοποιούν αντί γι’ αυτόν τον όρο τη λέξη «μελαγχολία».

Ο ίδιος απαντάει στις κατηγορίες και τις κατηγοριοποιήσεις -«έντεχνος ή σοφτ ροκ;»- με τον καινούριο του δίσκο «Γύρω από τον ήλιο».
Όπως λέει, δυσκολεύτηκε να συνειδητοποιήσει ότι τα τραγούδια που έγραφε ήταν «ειδικού ενδιαφέροντος».

Αισθανόταν ότι μιλούσε μια γλώσσα που οι γύρω του δεν μπορούν να καταλάβουν. Ξεκίνησε με φόρα και με μια άγνοια κινδύνου, όπως τονίζει. Όταν όμως συνειδητοποίησε την «έλλειψη επικοινωνίας»  ένιωσε  δυσάρεστη έκπληξη, μετά θυμό, μελαγχολία, απόγνωση. «Επειτα άρχισα να επιστρέφω από όλο αυτό, συνέχισα να “εκφέρω” αυτή την γλώσσα και ταυτόχρονα να προσπαθώ να με διαψεύσω! Είναι αρκετά σκληρό και παγιωμένο μέσα μου».  

Η παραδοχή αυτή λειτουργεί δημιουργικά για τον  Μανώλη Φάμελλο ο οποίος μετατρέπει αυτή την «εσωτερική δυσχέρεια» σε σημείο εκκίνησης για να τραγουδήσει τις ιστορίες του. «Έχοντας πια την πεποίθηση ότι το κρησφύγετό μου είναι δύσβατο, ξέρω ότι δεν προσφέρομαι ως πρόσωπο για μυθοποίηση. Τον εαυτό μου τον έβλεπα πάντα ως αντιήρωα ». Αυτή η περιοχή του ψυχισμού του ανακεφαλαιώνεται μέσα από το τραγούδι  «Μια ήσυχη θλίψη» το οποίο ερμηνεύει η συνοδοιπόρος του -τα τελευταία δύο χρόνια- Nalyssa Green. Ο ίδιος ο δημιουργός πιστεύει ότι με ένα αόρατο νήμα τον συνδέει με την παιδική του ηλικία.  

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ. Το νέο δισκογραφικό του εγχείρημα αποτυπώνει έναν ακόμη σταθμό ή καλλιτεχνική ωριμότητα; «Όταν τελειώνω ένα δίσκο έχω πάντα την αίσθηση ότι εξελίσσομαι, αλλά δεν την εμπιστεύομαι. Ακούγοντάς τον μετά από αρκετό καιρό βρίσκω θεμελιώδεις αστοχίες γι΄ αυτό και πολλές φορές αποφεύγω να εκφράζομαι όταν είναι ακόμη “ζεστός”». Είναι απέναντι όμως γενικά  στις εν θερμώ τοποθετήσεις, δίνοντας ένα έμμεσο σχόλιο στην οξυμένη επικαιρότητα. «Μέσα σε ελάχιστο χρόνο θα έρθει με βήμα ταχύ κάτι άλλο που απαιτεί την τοποθέτησή μας.

Ετσι όμως δεν παίρνουμε αποστάσεις για να μιλήσουμε με ψυχραιμία. Προσπαθούμε να βρούμε ένα δρόμο μέσα από τα λόγια μας και τελικά κάνουμε κύκλους μέσα στην σιωπή χωρίς να καταφέρνουμε να περάσουμε απέναντι. Είμαστε αποσπασματικοί. Δεν λέω ότι πρέπει να μην μας ενδιαφέρει η επικαιρότητα. Αλλά ας μας απασχολήσει η ενότητα που κατά την γνώμη μου βρίσκεται σε μια υπόγεια ροή και πρέπει να βρούμε την δική μας αφήγηση.. Δεν υποβαθμίζω αυτό που “καίει”, όμως καλό θα ήταν να επενδύσουμε και στην υπόγεια διαδρομή».