Το εξιλαστήριο θύμα

Η αναζήτηση ευθυνών σε οτιδήποτε μπορεί να απαλλάξει κάποιον από τα προσωπικά λάθη είναι ένα διαχρονικό χαρακτηριστικό γνώρισμα των ελλήνων παραγόντων του ποδοσφαίρου. Στην περίπτωση του Ολυμπιακού και του γενικώς αποδεκτού πλέον συμπεράσματος ότι εκεί (στο Λιμάνι) στραβά αρμενίζουν, το καράβι φαινόταν μήνες τώρα (και είχε επισημανθεί από τη συγκεκριμένη στήλη) ότι έχει πάρει πορεία προς τα αβαθή. Σήμερα στο «εδώλιο» δεν κάθονται άνθρωποι της διοίκησης αλλά ο προπονητής Μίτσελ, το ιδανικό (αλλά και απόλυτο) εξιλαστήριο θύμα.

Τα τελευταία δύο χρόνια ο Ολυμπιακός επέλεξε την τακτική της πώλησης των σημαντικότερων περιουσιακών στοιχείων του, ασφαλώς δίχως να εκποιεί, αντιθέτως τα οικονομικά ανταλλάγματα δικαιολογούσαν σχεδόν σε μόνιμη βάση τις επιλογές. Ωστόσο η μία παραχώρηση έφερε την άλλη και όταν αυτές των γηγενών παικτών με τη σημαίνουσα εντός των αποδυτηρίων παρουσία (και μαζί την ικανότητα να αντιλαμβάνονται τι σημαίνει για τον μέσο οπαδό να αγωνίζεσαι με τη συγκεκριμένη φανέλα) γιγαντώθηκαν, ο χαρακτήρας και η ταυτότητα της ομάδας όχι απλώς αλλοιώθηκαν αλλά ολοσχερώς μεταλλάχθηκαν.

Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι αγορές των συγκεκριμένων ξένων παικτών δεν συνιστούν έξυπνες (και ψαγμένες) μεταγραφικές προσθήκες. Με την υποσημείωση ότι όλοι τους έχουν αφιχθεί υποψιασμένοι στην Ελλάδα και με οδηγό τη διαπίστωση ότι από τη συγκεκριμένη ομάδα είναι περαστικοί καθώς η προτεραιότητα αυτής απαιτεί την άμεση μεταπώλησή τους σε υπερδιπλάσια τιμή. Ποιος αλήθεια μπορεί να περιμένει από τον κάθε Μαζουάκου, Ελαμπντελαουί, Μποτία, Κασάμι, Αφελάι (κ.λπ.) να μπει στο πετσί ενός ρόλου που ελάχιστοι πλέον εντός των αποδυτηρίων μπορούν να διδάξουν;

Η χαρακτηρισθείσα (από τον άλλοτε προπονητή της ομάδας) Σρέτσκο Κάτανετς και ως ερυθρόλευκη «ψύχωση για το πρωτάθλημα» δεν βρίσκει πλέον στον Ολυμπιακό περισσότερους από 2-3 έλληνες παίκτες που μπορούν να την καταλάβουν. Από τους υπάρχοντες, ευδοκιμούν ο αρχηγός Μανιάτης, ο Μήτρογλου, ο οποίος φέτος θυμίζει ποδοσφαιριστή που έχει πατήσει τα 35, και ο Σιόβας, που εκτός του ότι έχει κατακτήσει μόλις έναν τίτλο, κοιτάζει πώς θα σώσει την καριέρα του.

Αν ο Μίτσελ πρέπει οπωσδήποτε να φέρει κάποια σημαντική ευθύνη ώστε σήμερα να υποδεικνύεται ως υπαίτιος για τη μέτρια εικόνα του Ολυμπιακού, αυτή εντοπίζεται στην αποδοχή και υποστήριξη της συγκεκριμένης πολιτικής. Η αλλαγή στον πάγκο δεν συνεπάγεται όμως ότι θα υπάρξει και η παραδοχή πως ο χαρακτήρας της συγκεκριμένης ομάδας στραπατσαρίστηκε εκ των έσω. Ή, πιο σωστά, με άνωθεν εντολή!