Ωτοβλεψίες
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην «Electra» του Πέτρου Σεβαστίκογλου
Ολος ο «Πατερούλης» στο σφυρί
Τόσες χάλκινες προτομές του Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι – Στάλιν, τόσα αναμνηστικά, τόσο υλικό προπαγάνδας μαζεμένο, σπάνια βλέπουμε. Η έκθεση «For Sale / Πωλείται» του λογοτέχνη Βασίλη Χ. Κωνσταντίνου (στο Μουσείο Αλεξ Μυλωνά – Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο Θησείο, έως 11 Ιανουαρίου) και η αντίστοιχη έκδοσή του (Βιβλιοπωλείον η Εστία) έχουν το προνόμιο.
Πολλή άμμος… Στην Αφρική, αδέλφια μου, στην Αφρική. Εκεί έφθασε η χάρη του Πέτρου Σεβαστίκογλου και των ηθοποιών του για την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του «Electra», με προεξάρχουσα μια σχεδόν ατημέλητη Καρυοφυλλιά Καραμπέτη του αυτοσχεδιασμού, βουτηγμένη στην άμμο. Ολα ξεκίνησαν στο χωριό που επέλεξε για να ζήσει, τριάντα χρόνια τώρα, ο (έλληνας) θείος ενός φίλου του σκηνοθέτη που τους κάλεσε. Κι εκείνοι πήγαν. Σχεδόν δίχως σενάριο. Τρόμος για τους ηθοποιούς. Και για την Καρυοφυλλιά και για τη Σοφία Κόκκαλη (τη θυμόμαστε στη «Μικρά Αγγλία» του Βούλγαρη). Τα γυρίσματα δε έγιναν χάρη σε μια συμφωνία με τους ανθρώπους του αφρικανικού χωριού: ο Σεβαστίκογλου θα τραβούσε βίντεο για να τους δώσει υλικό για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και να ζητήσουν οικονομική ενίσχυση και εκείνοι του προσέφεραν βοήθεια. Το ένα χέρι νίβει το άλλο… Και αυτό, με φόντο την υποβλητική μουσική επένδυση των Prefabricated Quartet – σχεδόν πρωταγωνίστρια της ταινίας – από τους δραστήριους Χρήστο Γούσιο και Θοδωρή Παπαδημητρίου. Μάρτυρες αυτής της παράξενης αφρικανικής περιπέτειας, η προβολή στις «Νύχτες Πρεμιέρας» και η αποψινή στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, προτού η «Electra» διανεμηθεί στις σκοτεινές αίθουσες. Απόψε, το κλου θα είναι και η συζήτηση του κοινού με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, μετά την προβολή, κάτι που θα επαναληφθεί τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου – στην Ταινιοθήκη πάντα – από τη Σοφία Κόκκαλη, σε μια συζήτηση περί υποκριτικής. Για την ιστορία: θα ακολουθήσουν, Δευτέρες πάντα, η Στέλλα Θεοδωράκη μαζί με τη Μαργαρίτα Μαντά και πιθανότατα και οι δύο δεινοί μουσικοί τής «Electra» και άλλων ταινιών του Σεβαστίκογλου, Γούζιος και Παπαδημητρίου.
Πολύς φθόνος. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη δεν είναι η μόνη που θα δούμε διαφορετική στη μεγάλη οθόνη. Για τον Ιανουάριο προγραμματίζεται, μετά φανών και τυμπάνων, η πρεμιέρα της νέας ταινίας της Αθηνάς – Ραχήλ Τσαγκάρη (του «Attenberg» και των παραγωγών του Λάνθιμου) υπό τον – ξενικό και πάλι – τίτλο «Chevalier». Το κλου είναι η συμμετοχή του Σάκη Ρουβά, που έχει βαλθεί να αποδειχθεί ως ηθοποιός. Ενός Σάκη «πολύ διαφορετικού από αυτόν που έχουμε συνηθίσει», όπως ο ίδιος λέει. Ενας από τους έξι παλιόφιλους που βρίσκονται πάνω σε ένα πλεούμενο για ένα ταξιδάκι αναψυχής και ψαρέματος και βγάζουν τα εσώψυχά τους – και κάποιοι, αν όχι όλοι, τον χειρότερο εαυτό τους. Οπως το εξηγεί ο πρωταγωνιστής εκ πίστας, «η ταινία έχει να κάνει με την ανθρώπινη συμπεριφορά». Αυτά διότι η Αθηνά – Ραχήλ Τσαγκάρη τηρεί – επίμονη – σιγή ιχθύος, πιστή σε ένα φανταστικό πλάνο «προμόσιον» που απαγορεύει σε όλους τους συντελεστές να βγάλουν άχνα πριν από το προδιαγεγραμμένο «πλάνο της». Πολύ κακό για το τίποτα.
Σαίξπηρ, είπατε; Ναι, μόνο που το «Πολύ κακό» είναι κωμωδία κι εδώ έχουμε να μιλήσουμε για την είδηση μιας – θρυλικής – τραγωδίας του. «Το βασίλειό μου για ένα άλογο» δηλαδή. Ητοι, «Ριχάρδος Γ’» στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, για την επόμενη θεατρική σεζόν, που έκλεισε με χωλό και μάλλον δύσμορφο Ριχάρδο τον Δημήτρη Λιγνάδη (προσωπικώς, κρατώ το ψήγμα ερμηνείας στον ρόλο του Ρίτσαρντ Ντρέιφους σε εκείνο το παλιό κι αγαπημένο «Κορίτσι του αποχαιρετισμού» ή του σερ Νάιτζελ Χόθορν στο Ρεξ του Εθνικού, προ ετών, και όχι τον Κέβιν Σπέισι στην Επίδαυρο). Η είδηση όμως είναι και στη σκηνοθεσία, την οποία θα αναλάβει – τσεκαρισμένο αυτό – ο Γιάννης Χουβαρδάς (φωτογραφία). Σύμπτωση; Μόλις τις προάλλες επιστήμονες «ανακάλυψαν» – στο DNA – ένα νόθο τέκνο στους κόλπους της οικογένειας του Ριχάρδου Γ’ (του πραγματικού), κάτι που θα μπορούσε να καταδείξει ότι δεν κυλάει γαλάζιο, βασιλικό αίμα στις φλέβες της Ελισάβετ Β’. Το βασίλειό της για ένα DNA…
Πολλή κατάνυξη. Και πολλή «Αγια Νύχτα». Για την ακρίβεια «Stille Nacht, heilige Nacht» όπως ήταν η αρχική αυστριακή εκδοχή του δημοφιλέστερου χριστουγεννιάτικου τραγουδιού του Φραντς Ξάβερ Γκρούμπερ, που πρωτακούστηκε το 1818 στην εκκλησία ενός χωριού στο Ζάλτσμπουργκ, στο Ομπερντορφ. Εκεί θα φθάσουν οι νικητές ενός ιδιότυπου διαδικτυακού – μέσω YouTube – διεθνούς διαγωνισμού, που στοχεύει μέχρι το 2018 να συλλέξει αμέτρητες εκδοχές του «Stille Nacht» έως και σε 300 γλώσσες της υφηλίου, χάρη στη Stille Nacht Manifaktur (βιομηχανία σοκολάτας) που τον χορηγεί, όπως μας ενημέρωσε η αυστριακή πρεσβεία στην Αθήνα. Οριο για τις συμμετοχές (ανέβασμα στο YouTube και στο
http://songcontest.stillenachtmanufaktur.at) αύριο 9 Δεκεμβρίου. Της Αγίας Αννης. Σαν την οδό που φιλοξενεί… νταλίκες και εσχάτως μια νέα μίνι θεατρική γειτονιά της Αθήνας, χάρη κυρίως στον χώρο Cartel – στον οποίο έχει βάλει το χεράκι του ο Βασίλης Μπισμπίκης – που φέτος προτείνει «Πλατόνοφ» του Τσέχοφ.