Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό

Υπάρχει μια επιστημονική αρχή που αποκαλείται Το Ξυράφι του Οκαμ. Είναι η βάση της μεθοδολογικής απαγωγής και αποδίδεται στον άγγλο φιλόσοφο και φραγκισκανό μοναχό του 14ου αιώνα Γουίλιαμ του Οκαμ. Τι λέει με λόγια απλά αυτή η αρχή: όταν δύο θεωρίες παρέχουν εξίσου ακριβείς προβλέψεις πάντα επιλέγουμε την απλούστερη.

Επίσης Το Ξυράφι του Οκαμ εκφράζεται καλύτερα ως εξής: κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες…

Ο Ολυμπιακός φέτος δεν είναι ο Ολυμπιακός του παρελθόντος. Ορθό; Τα αποτελέσματα εν Ελλάδι το αποδεικνύουν. Ενα ευρωπαϊκό ξέσπασμα επί της Ατλέτικο και επί της Γιουβέντους στο Φάληρο, άντε και στο Τορίνο (παρά την ήττα) δεν απενοχοποιούν τη μετριότητα. Αναζητώντας λοιπόν τα αίτια της αδιαφορίας (να το πούμε κι έτσι), της αγωνιστικής πτώσης της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας του Φαλήρου, θα επιλέξουμε πρωτίστως την απλούστερη θεωρία, μετερχόμενοι του Ξυραφιού του Οκαμ. Η θεωρία λοιπόν αυτή λέει: η ομάδα κουράστηκε, λογικό είναι να υπάρχει μια κάμψη, η ομάδα άλλαξε το καλοκαίρι εκ θεμελίων, λογικό είναι να αναζητεί ακόμη τον προσανατολισμό της, η ομάδα αυτή είναι η κορυφαία στην Ελλάδα και κάποια στιγμή θα ξαναβρεί την πυξίδα που θα την οδηγήσει στον Βορρά των επιτυχιών…

Για την ώρα όμως στον Βορρά πανηγυρίζουν και στον Νότο απ’ τον νοτιά της ανυποληψίας σκουριάζουν.

Και επειδή στην Ελλάδα είμαστε, και τα ξυράφια τα έχουμε για τα γένια ή εσχάτως για τις τρίχες του στήθους μας (εμείς οι άντρες), επ’ ουδενί Το ξυράφι του Οκαμ δύναται να μας χρησιμεύσει δίνοντας απάντηση σε οποιοδήποτε ερώτημα.

Οι πολλαπλές εικασίες, η παραφιλολογία, η καχυποψία και η συνωμοσιολογία είναι καθημερινότητά μας, που κατευθύνουν τη σκέψη και μας οδηγούν σε συμπεράσματα. Ασφαλή ή όχι, ποσώς μας ενδιαφέρει.

Ο Ολυμπιακός λοιπόν πληρώνει την αλαζονεία του, που πηγάζει από την εξουσία και το παρελθόν του και αυτή έχει μεταλαμπαδευτεί στους παίκτες του. Οι ίδιοι ποδοσφαιριστές που λάμπουν σαν τους φωτίσουν οι προβολείς του Τσάμπιονς Λιγκ, οι ίδιοι σβήνουν όταν υποχρεωθούν στην αγγαρεία της αναμέτρησης με κάποιους ΠΑΟΚ, κάποιους Ατρόμητους, κάποιους Παναιτωλικούς. Η θεωρία: είμαστε οι πλούσιοι, οι κορυφαίοι, είμαστε… καμπόιδες από το Μεξικό και κανέναν δεν φοβόμαστε μόνο τον αρχηγό, οδηγεί στα σκυμμένα κεφάλια της περασμένης Τετάρτης. Παίκτες με ονόματα γλωσσοδέτη, που την Ελλάδα την είχαν (αν την είχαν) ακουστά από το Γιούρο του 2004, λογικό είναι να χάνονται, όπως ο Λίβινγκστον στις σαβάνες της αφρικανικής ηπείρου, όταν κυνηγιούνται από τους ιθαγενείς. Και αν τον Λίβινγκστον τον επανέφερε στον πολιτισμό ο Στάνλεϊ, ο Ολυμπιακός, αν δεν αλλάξει νοοτροπία και τρόπο αντιμετώπισης των αντιπάλων του, αν δεν αποβάλει την αλαζονική διάθεση απέναντι στους ταπεινούς και καταφρονεμένους, είναι καταδικασμένος να βρίσκεται επί ξυρού ακμής και το Ξυράφι του Οκαμ απλώς να του επιτείνει την αγωνία.

Με γεια το ξύρισμα…