ΣΥΜΕΩΝ ΤΣΑΚΙΡΗΣ: Από τον Παπαϊωάννου στον Ντοστογέφσκι

Εν αγνοία του έκανε πράξη τη ρήση που αφορά το δημοσιογραφικό σινάφι: η δημοσιογραφία σε οδηγεί σε πολλές πόρτες, αρκεί να την εγκαταλείψεις νωρίς.  Ηθοποιός της νεότερης γενιάς, πολλά υποσχόμενος, γίνεται λάστιχο πάνω στη σκηνή του θεάτρου Ροές και σωματοποιεί πτυχές από την ψυχολογική ακαταστασία στην οποία έχει περιέλθει ο Γκολιάντκιν, ο «Σωσίας» του Ντοστογέφσκι (σε σκηνοθεσία Eφης Μπίρμπα), που «κατοικεί» στο σώμα του Aρη Σερβετάλη. Είναι όμως και ζωγράφος. Τα μαρκαδοράκια του, εκείνα με τη λεπτή μύτη, δεν τα εγκαταλείπει ποτέ. Είναι σαν προέκταση των δαχτύλων του. Χαμαιλεοντισμός; Το λες κι έτσι. Την ευκολία δηλαδή των δημοσιογράφων να μπορούν να προσαρμόζονται στο εκάστοτε περιβάλλον.

Μπολιασμένος με το μικρόβιο της δημοσιογραφίας από τον πατέρα του Φίλιππο Τσακίρη, από το λύκειο ακόμα κάνει αθλητικό ρεπορτάζ (μπάσκετ στις ερασιτεχνικές κατηγορίες). Για μια πενταετία εργάζεται σε εφημερίδες («Θεσσαλονίκη, «Μακεδονία») και περιοδικά («Close up») καλύπτοντας θέματα στο ελεύθερο, οικονομικό, πολιτιστικό ρεπορτάζ. «Με είχε συναρπάσει η ταινία “Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου”. Πάτησα την μπανανόφλουδα της μαχητικής δημοσιογραφίας» λέει. Στο μεταξύ δημιουργεί θεατρική ομάδα στη σχολή δημοσιογραφίας. Το σαράκι αυτό υπερισχύει του δημοσιογραφικού μικροβίου. Αφήνει τη δημοσιογραφία στο δεύτερο έτος και αρχίζει δραματικές σπουδές στη σχολή του ΚΘΒΕ. Παίρνει πτυχίο, ενώ παράλληλα δίνει τα περίπου 70 μαθήματα που χρωστούσε για το πτυχίο της δημοσιογραφίας και εντάσσεται στο δυναμικό του ΚΘΒΕ.

Με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου. Τότε αφουγκράζεται την εσωτερική φωνή του. Εκείνη την περίοδο ο Δημήτρης Παπαϊωάννου οργανώνει το «2». Ο Τσακίρης έπειτα από τρεις ακροάσεις εντάσσεται στο σχήμα. Μετακομίζει στην Αθήνα και μετέχει και στα επόμενα χοροθέατρα του δημιουργού «Μήδεια 2», «Πουθενά» και «Μέσα».

Ακόμα και μετά τους «Δανειστές» του Στρίντμπεργκ (στο Θέατρο του Νέου Κόσμου) η ροπή του στο σωματικό θέατρο τον φέρνει στον «Σωσία», ένα ψυχόδραμα με στοιχεία σωματικού θεάτρου. «Η έκφραση με τη γλώσσα του σώματος μου ταιριάζει» λέει και συμπληρώνει: «Εχω επιρροές και από τον τρόπο δουλειάς του Παπαϊωάννου».

Αναμετρήθηκε και με τον τηλεοπτικό φακό μέσα από τις σειρές «Φεύγα», «Επτά θανάσιμες πεθερές», «Κόκκινο δωμάτιο», «Μαύρα μεσάνυχτα» και σε επεισόδιο των «Οικογενειακών ιστοριών». Τον επιλέγουν και στο σινεμά. Θα τον δείτε στη δραματική ταινία «Οχθες» του Καρκανεβάτου, ενώ στο «Οι πιγκουίνοι της Μαδαγασκάρης» της Dreamworks δανείζει τη φωνή του στον μικρόσωμο της τετράδας πιγκουίνων, τον «στρατιώτη».

Παράλληλα, για δεύτερη σεζόν με την ομάδα Μικρός Νότος παρουσιάζει την παραδοσιακή «Μυλωνού», μια διαδραστική εκπαιδευτική παράσταση για παιδιά άνω των τριών. «Εκεί είναι η χαρά μου. Πηγαίνουμε σε νηπιαγωγεία, δημοτικά, σε παιδικά πάρτι. Με τα παιδιά χαλαρώνω. Κάθε παράσταση είναι μια προσωπική παραίτηση. Το ίδιο το έργο μού το έμαθε: να μην προσπαθώ, αλλά να αφήνω κάτι να γεννιέται. Ισως αυτό οφείλεται στα παιδιά. Είναι διαθέσιμα να ταξιδέψουν. Το παραμύθι δημιουργείται στα μάτια τους».