Ο Philippos K. είναι πιο γνωστός στο Τόκιο από ό,τι στην Αθήνα

Την πρώτη φορά που ο Φίλιππος Κάππα ήρθε σε επαφή με τη video art ήταν μέσω ενός βιβλίου τέχνης που, προφανώς, μόνο στιγμιότυπα και κείμενα μπορούσε να φιλοξενήσει. Εκείνος ήθελε κάτι παραπάνω, η διαδικτυακή πρόσβαση στον χώρο ήταν ακόμα περιορισμένη, αντί όμως να πτοηθεί αναζήτησε και άλλα βιβλία, μέχρι που χτύπησε την πόρτα της σχετικής σχολής του Πανεπιστημίου Middlesex. «Κανείς βέβαια δεν μπορεί να σε μάθει να δημιουργείς, ειδικά στην εννοιολογική τέχνη» λέει σήμερα, έπειτα από ένα μεταπτυχιακό στο St. Martins College, εκθέσεις σε μέρη όπως Ινδιανάπολη ή Πεκίνο και μια υποψηφιότητα για το βραβείο Arte Laguna. Η επαφή με άλλους ομοτέχνους μετράει για εκείνον, ακόμα και αν αυτοί είναι μακρινές επιρροές, που στην περίπτωσή του περιλαμβάνουν τους Bill Viola, Francis Alys ή Joseph Beuys. Κάπως έτσι οδηγήθηκε σε έργα που, αν του ζητήσεις να τα περιγράψει, θα μιλήσει για αρχειακά ή ειδησεογραφικά αποσπάσματα, για τα δεδομένα που συνοδεύουν τις εικόνες, τα οποία όμως, αν απομακρυνθούν, αφήνουν πίσω νέες, φαινομενικά μετέωρες.

Βίντεο-εγκαταστάσεις. Η εκτέλεση ενός ανθρώπου, για παράδειγμα. Η πληροφορία ότι επρόκειτο για δικτάτορα, λέει ο Φίλιππος, αλλάζει την εικόνα, όπως την αλλάζει με άλλο τρόπο και η πληροφορία ότι ήταν ομοφυλόφιλος ακτιβιστής. Eστω κάποιος που μαγνητοσκοπεί μια εξέγερση και καταγράφει τον άνδρα που τον σκοτώνει με όπλο. Η εξαφάνιση του «ποιος» ή «πού» αφήνει πίσω μόνο έναν πυροβολισμό και ένα θάνατο. Εστω, τέλος, δύο άνδρες που παλεύουν: ο ψηφιακός διαχωρισμός τους έχει ως αποτέλεσμα δύο αποσπάσματα, όπου καθένας φαίνεται να τσακώνεται μόνος. Ετσι περίπου μοιάζουν οι βίντεο-εγκαταστάσεις του. Δεν ανησυχεί άραγε μήπως η απομόνωση των συμβάντων από το πλαίσιό τους, τα εκθέσει στην παρανάγνωση; «Μα δεν καλούμαι να ενημερώσω ή να προπαγανδίσω κάτι, αλλά να σχολιάσω την ενημέρωση» απαντά και εξηγεί ότι μέριμνά του είναι η απουσία του τόπου, του χρόνου ή και του φύλου, για αυτό τα βίντεο είναι ασπρόμαυρα.  Δεν τον ενδιαφέρουν ιστορικά αποσπάσματα, όπως ένα τανκ που εισβάλλει σε μια πολυτεχνική σχολή ή ένας πρόεδρος που δολοφονείται στη λιμουζίνα του, γιατί είναι χιλιοπαιγμένα, ανεπίδεκτα επεξεργασίας.

Τα έργα του – που μπορεί να πάρουν από μία ημέρα μέχρι ένα μήνα – είναι προσβάσιμα στο κανάλι του YouTube, κάτι που αποδεικνύει το πόσο και πώς έχουν αλλάξει τα πράγματα («δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς») στη διανομή της τέχνης. Ενας καλλιτέχνης σήμερα μπορεί και να βγάζει τα προς το ζην όχι από πωλήσεις αλλά από χορηγίες ή φιλοξενίες ιδρυμάτων και μουσείων – ο Φίλιππος παρεμπιπτόντως πρόκειται να μεταβεί τον Ιανουάριο στο Τόκιο, όπου έχει κληθεί να δημιουργήσει ένα έργο «σχετικό με την Ιαπωνία, σε μια ευρύτερη διάσταση». Η παρουσία του είναι ίσως εντονότερη εκτός συνόρων, πιστεύει όμως ότι στην Ελλάδα, «τα τελευταία 15 χρόνια, με την επέκταση του Διαδικτύου, το Athens Video Art Festival ή τις γκαλερί που πλέον δεν είναι για λίγους, τα πράγματα είναι καλύτερα». Κι ας δυσκολευόμαστε να ολοκληρώσουμε ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης; «Αυτό δεν βαραίνει τους δημιουργούς ή το κοινό αλλά το κράτος. Ποτέ δεν είχαμε με τους εικαστικούς τη σχέση που είχαμε με το θέατρο. Πού και πού βλέπαμε στο βάθος κάποιο φως, ξανάσβηνε όμως συνεχώς, σαν λούπα».