Η ευθύνη βαραίνει τους «πολιτικούς»

^«Λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα…» Η φράση του Ξενοφώντος ήταν η αγαπημένη του στρατηγού Παπούλα, την οποία χρησιμοποιούσε κατά κόρον όταν έβλεπε, παραμονές της εκστρατείας στον Σαγγάριο, τους επιστράτους να απέχουν πόρρω από την εικόνα τακτικού στρατού.

Ανάλογη εικόνα, «ατάκτως ερριμμένων», παρουσίασαν την Τετάρτη το βράδυ οι λεγεωνάριοι του Ολυμπιακού υπό την ηγεσία του Ισπανού Μίτσελ Γκονζάλεθ. Παίκτες πρώτης γραμμής κρούσης αγωνίστηκαν ωσάν γραφείς που κλήθηκαν εσπευσμένα από τις πολυθρόνες τους για να κρατήσουν την άμυνα της πόλης…

Και η Πόλις εάλω.

Γιατί είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως μη ετοιμοπόλεμος στρατός είναι καταδικασμένος να μετρήσει σταυρούς στο μέτωπο. Ο Ολυμπιακός και η αλλοδαπή δύναμή του μέτρησαν γκολ και κατρακύλα στο ευρωπαϊκό πεδίο στην πιο κρίσιμη μάχη του πολέμου γιατί; Γιατί προέρχονταν από απραξία ημερών ακολουθώντας τις παράλογες επιθυμίες της ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και παρακολουθώντας ανέγνοιαστα τις κονταρομαχίες των ηγετών του αθλήματος στην αρένα των προσωπικών συμφερόντων τους. Και το στράτευμα έμεινε αδρανές στην έρημο της σήψης κι όταν ήρθε η ώρα της μάχης διασύρθηκε! Ας μη βλέπουμε κοντόφθαλμα τα γεγονότα, η ήττα του Ολυμπιακού στη Μαδρίτη δεν σημαίνει μοναχά 4-0, δεν δείχνει μόνο επιχαίροντας αντιπάλους εντός και εκτός τειχών, δεν σημαίνει ηχηρό χαστούκι ταπείνωσης στους επηρμένους ηγήτορες, σηματοδοτεί και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις: μείωση εισιτηρίων διαρκείας, μείωση εσόδων από διαφημίσεις, χαμηλή βαθμολογία στα ευρωπαϊκά κύπελλα με προοπτική προκριματικών αγώνων ακόμα και για τον πρωταθλητή για το πέρασμα στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Και επίσης δείχνει κάτι ακόμα: ο στρατός του Μίτσελ δεν ξέχασε να πολεμάει μέσα σε λίγες εβδομάδες. Δεν είναι πολύς ο χρόνος που πανηγύρισαν οι Ερυθρόλευκοι λαμπρές επιτυχίες επί της πρωταθλήτριας Ισπανίας Ατλέτικο και επί της Κυρίας του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου Γιουβέντους. Δυστυχώς όμως το γενικό κλίμα της ανυποληψίας των ηγεσιών παρέσυρε στον βυθό πολεμιστές που μέχρι χθες προέλαυναν. Ο Αμπιντάλ παραδόθηκε γρήγορα, ο Αφελάι οπισθοχώρησε άμεσα, ο Μανιάτης έπεσε με τις πρώτες τροχιοδεικτικές και ο τελευταίος των Ελλήνων Κωνσταντίνος Μήτρογλου εδοξάσθη κρυπτόμενος…

Αυτά συμβαίνουν όταν οι υπεύθυνοι, από όποιον χώρο και αν προΐστανται, βλέπουν μέχρι εκεί που τους επιτρέπει η μυωπία των συμφερόντων τους. Αδιαφορούν για το «μετά», τους απασχολούν το «τώρα» και οι μικροεγωισμοί τους. Αβασάνιστα εκδίδουν αποφάσεις διακοπής δραστηριότητας για λόγους που στερούνται βάσης και καταδικάζουν ομάδες και φιλάθλους στον στιγματισμό της συντριβής. Και έπειτα αναζητούν άλλοθι και ενόχους για να φορτώσουν τις ευθύνες και να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη. Μάταια όμως, η Ιστορία τούς αποκαλύπτει.

Ο στρατηγός Παπούλας συνέταξε τους «λίθους, τους πλίνθους και τους κεράμους» και έχτισε στράτευμα ισχυρό που έφτασε στα βάθη της Ανατολίας. Ουδείς θυμάται τώρα εκείνη την εποποιία, αντίθετα ουδείς λησμονεί την καταστροφή που ακολούθησε…

Καλό βόλι, αυτόχειρες.