Μπήκα κι εγώ στο Καλλιμάρμαρο

Ο 32ος Μαραθώνιος Αθηνών ο Αυθεντικός μπορεί να είναι πλέον παρελθόν, η ανάμνηση της εμπειρίας αυτής όμως με ακολουθεί διαρκώς και παντού. Οταν πριν από δύο χρόνια έγινα συστηματικός δρομέας και συμμετείχα σε διάφορους αγώνες των 10-20 χλμ., δεν σκέφθηκα στιγμή να κάνω αυτή την ιστορική διαδρομή από τον κάμπο του Μαραθώνα μέχρι το Καλλιμάρμαρο Στάδιο.

Βέβαια, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο είχα «εθιστεί» στο τρέξιμο και η στιγμή που θα έτρεχα τον πρώτο μου Μαραθώνιο υποσυνείδητα ωρίμαζε μέσα μου. Η απόφαση ελήφθη σε ένα από τα καθιερωμένα κυριακάτικα long run, εννέα εβδομάδες πριν από τον αγώνα. Το ερώτημα ήταν ένα: Πώς θα συνδυάσω την προετοιμασία μου με τις επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις; Μάλλον τα κατάφερα αφού τα ξημερώματα της 9ης Νοεμβρίου με βρίσκουν σε ένα από τα πούλμαν της διοργάνωσης να με μεταφέρει μαζί με άλλους μαραθωνοδρόμους στην πολυπόθητη αφετηρία.

Στις 9.20 π.μ. το πιστόλι της εκκίνησης δίνει το σύνθημα στο block μου να ξεκινήσει τη μάχη του με τα χιλιόμετρα. Κάνω στο μυαλό μου μια γρήγορη επανάληψη των οδηγιών που πήρα από τον έμπειρο μαραθωνοδρόμο και επαγγελματικό συνεργάτη μου Γιάννη και ξεκινώ την πορεία μου με ελπίδα και έντονη θέληση.

Η διαδρομή μέχρι το 18ο χλμ. είναι ευχάριστη και όλοι οι δρομείς είμαστε μια μεγάλη παρέα! Ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους και απλόχερα προσφέρει την αναγκαία ηθική συμπαράσταση. Στο 21ο χλμ. τα πρώτα σημάδια της κούρασης είναι πλέον εμφανή. Τα πόδια βαραίνουν και ο ζεστός ήλιος φροντίζει για την ταχύτερη εφίδρωση του κορμιού. Σταματώ πιστά σε όλους τους σταθμούς εφοδιασμού για λίγες γουλιές νερό και μια δόση δροσιάς σε χέρια και πόδια. Ενεργειακά gels και salt sticks εναλλάσσονται για να μη λείψει η απαιτούμενη ενέργεια.

Μέχρι το 27ο χλμ. έχω ένα κενό. Το μυαλό είχε «φύγει». Ποτέ όμως δεν σκέφθηκα ότι δεν θα τα καταφέρω. Ωστόσο, όταν αντίκρισα την ανηφόρα που οδηγεί στη γέφυρα του Σταυρού, για πρώτη φορά λύγισα.

Οταν πιάνω την κατηφόρα της Μεσογείων, αρχίζω να μετρώ αντίστροφα τα χιλιόμετρα. Η εξάντληση και ο πόνος σε κάθε βήμα είναι εμφανή. Ο κόσμος προσπαθεί να μας δώσει μια μικρή ώθηση φωνάζοντας: «Τελειώνει»! Οι γνωστοί τυμπανιστές στη γέφυρα της Κατεχάκη μάς ξεσηκώνουν και ανοίγουμε το βήμα με όση δύναμη μας απομένει.

Επιτέλους, η Ηρώδου Αττικού. Η φωνή των παιδιών μου καθώς με αντικρίζουν βάζει φτερά στα πόδια μου.

Αυτός είναι ο πρώτος μου Μαραθώνιος όπως τον έζησα με την ψυχή μου και εύχομαι να αξιωθώ να ζήσω πολλές φορές ακόμα. Τον αφιερώνω στη σύζυγό μου Σοφία που για εννέα εβδομάδες κάθε βράδυ που γύριζα από τη δουλειά το μόνο που της έλεγα ήταν «πάω για τρέξιμο»!

– Ο Νίκος Καραπάνος είναι 43 ετών, διαφημιστής και, εσχάτως, μαραθωνοδρόμος