Οι άλλες ταινίες

«Fury»: Μετά το «Αδωξοι Μπάσταρδη», ο Μπραντ Πιτ σκοτώνει και πάλι Ναζί, αυτή τη φορά, δίχως να σπάει πλάκα. Αντιθέτως όλα είναι πολύ, πολύ σοβαρά: οι ριπές συμμάχων και εχθρών διαμελίζουν φονιάδες και ήρωες ενώ η κάμερα του Ντέιβιντ Αϊερ αποτυπώνει γλαφυρά σε φιλμ τα αιμάσσοντα απομεινάρια που, από ένα σημείο και μετά, μοιάζουν περισσότερο με έργα αφηρημένης τέχνης παρά με ανθρώπινα σώματα. Καταμεσής του φιλμ, η διμοιρία των ηρώων βρίσκει καταφύγιο (και έρωτα) σε μια κατεστραμμένη πόλη (η ταινία διαδραματίζεται στη Γερμανία του 1945, με τον πόλεμο να βρίσκεται στην τελευταία του πράξη), όπου μάλιστα ακούγεται και μια ενδιαφέρουσα νότα πολιτικής αμφισημίας. Παράλληλα, η γραφή αναζητά κάτι από την παλιομοδίτικη (και ευπρόσδεκτη) αρρενωπότητα των ανάλογων περιπετειών της δεκαετίας του ’60 (θυμηθείτε το «Και οι δώδεκα ήταν καθάρματα»). Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη σκοτεινιά, περισσότερο απ’ όλα ξεχωρίζει το κούρεμα του Μπραντ Πιτ.

Βαθμοί: 5

«The Hunger Games: Η Επανάσταση – Μέρος 1»: Η Τζένιφερ Λόρενς ετοιμάζεται για την Επανάσταση. Στο δεύτερο σίκουελ του ενδιαφέροντος πρώτου φιλμ, η ηρωίδα δέχεται να γίνει η (μη γελάτε) Κοτσυφόκισσά τους, δηλαδή σύμβολο εξέγερσης. Η αφήγηση ρέει θεαματικά ενώ υπάρχουν και δυο-τρεις πραγματικά καλογυρισμένες σκηνές δράσης, αλλά μαζί με αυτές έχεις και τον στόμφο ενός blockbuster που θέλει, ταυτόχρονα, να μας πείσει πως έχει και κάτι ουσιαστικό να πει, την ίδια ώρα που κλείνει με ένα… ανοιχτό φινάλε, ένα αίνιγμα δηλαδή που θα λυθεί στο τρίτο (και τελευταίο) σίκουελ. Μια καταγγελία ενός καταπιεστικού κοινωνικού συστήματος, μέσω μιας φιλμικής κατασκευής που λειτουργεί κι εκείνη ως ένας άλλος μηχανισμός καταπίεσης.

Βαθμοί: 5

«Master of the Universe»: Πρώην τραπεζίτης της Γερμανίας αναπολεί τα χρόνια εργασίας του σε μερικές από τις κορυφαίες τράπεζες παγκοσμίως. Κέρδιζε εκατομμύρια καθημερινά. Τώρα κάθεται σ’ ένα άδειο τραπεζικό κτίριο στο οικονομικό κέντρο της Φρανκφούρτης και μιλά. Οι εξομολογήσεις του περί του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος ανατριχιάζουν όσο χίλια θρίλερ μαζί – μίλια μακριά από τις ευκολίες των πολιτικών αναλυτών που σε παραπέμπουν στο λήμμα περί λαϊκισμού: βρισκόμαστε άλλωστε σε απευθείας σύνδεση με την πηγή. Ο δε σκηνοθέτης Μαρκ Μπάουντερ φιλμογραφεί σε απαστράπτοντες τόνους, κι όμως βγαίνεις από την αίθουσα μ’ ένα σφίξιμο στο στομάχι.

Βαθμοί: 6

«Διπλή ζωή»: Η Κατρίν, κόρη μιας Νορβηγίδας και ενός γερμανού στρατιώτη, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιστρέφει ενήλικη στη Νορβηγία και ξαναβρίσκει τη μητέρα της. Με την πτώση του Τείχους όμως ένας δικηγόρος αρχίζει να ψάχνει την ιστορία των παιδιών του πολέμου, περιπλέκοντας τα πράγματα. Σινεμασκόπ φωτογραφία, έντονοι φωτισμοί, ατμόσφαιρα «ευρωπαϊκού μυστηρίου» με πολιτικές αποχρώσεις σε μια ταινία κατά βάθος παλιομοδίτικη και στις απλοϊκές της νύξεις αλλά και στη δραματουργική της εξέλιξη. Με συγκίνησε όμως η παρουσία της Λιβ Ούλμαν.

Βαθμοί: 4

«Party girl»: Η Αντζελίκ, μια 60άρα στριπτιτζού, ξενυχτά καθημερινά μέχρι που έρχεται αντιμέτωπη με τα όρια της ηλικίας της: ο πιο καλός της πελάτης, ο τρυφερός γίγαντας Μισέλ, της κάνει πρόταση γάμου κι εκείνη τη δέχεται. Ομως ασφυκτιά. Το κλου; Η Αντζελίκ παίζει τον εαυτό της – δεν είναι δηλαδή ηθοποιός. Ο δε ένας εκ των τριών σκηνοθετών είναι γιος της. Πέραν αυτού όμως, το σενάριο του «Party girl» δεν διαθέτει ούτε κορυφώσεις ούτε εκπλήξεις. Οι δε ελάχιστες καλές στιγμές δεν δικαιολογούν ούτε τις καλές κριτικές ούτε το βραβείο στις Κάννες.

Βαθμοί: 3