Το τρένο που χάνεται είναι μόλις το πρώτο

Κακά τα ψέματα. Πολλά από αυτά που μας έδειξε η Εθνική τα προηγούμενα χρόνια δεν γίνονται ούτε στις ταινίες. Ας γίνει μια σύντομη καταγραφή:

Πρόκριση στο Euro 2004 και κατάκτησή του με ασύλληπτες νίκες.

Πρόκριση στο Euro 2008.

Πρόκριση, για δεύτερη φορά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου μετά το εφιαλτικό ’94, στο Παγκόσμιο Κύπελλο (2010), όπου κάναμε την πρώτη μας νίκη.

Πρόκριση στο Euro 2012, στο οποίο περάσαμε στα προημιτελικά (4-2 από τη Γερμανία).

Πρόκριση για τρίτη φορά στο Παγκόσμιο Κύπελλο (2014), στο οποίο προχωρήσαμε ένα βήμα παραπέρα συμμετέχοντας στην πρώτη φάση των νοκάουτ, όπου αποκλειστήκαμε στα πέναλτι (Κόστα Ρίκα).

Την προηγούμενη 10ετία δηλαδή απολαύσαμε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, από τα τρία στα οποία έχουμε παρουσία, τρία Euro από τα τέσσερα στα οποία έχουμε συμμετοχή και στο ενδιάμεσο ένα Συνομοσπονδιών (2005).

Επιτεύγματα που χρεώνονται πρωτίστως στον Οτο Ρεχάγκελ και σε δεύτερο βαθμό στον Φερνάντο Σάντος.

ΚΡΥΦΑ ΟΦΕΛΗ. Υπάρχουν και άλλα, εξίσου σημαντικά στοιχεία που δεν καταγράφονται σε πίνακες αποτελεσμάτων – και αυτά είναι η πλούσια προίκα που άφησαν. Η Εθνική κατέκτησε το δικαίωμα να τοποθετείται στα πρώτα γκρουπ δυναμικότητας στις κληρώσεις των προκριματικών, κάτι που είναι κρίσιμο για τις προκρίσεις σε τελικές φάσεις των μεγάλων διοργανώσεων. Παράλληλα απέκτησε ομάδα που έβγαζε υγεία, ήταν μακριά από ίντριγκες, δεν άφηνε πεδίο δράσης για τις πολιτικές της ΕΠΟ.

Μονολεκτικά, ήταν ΟΜΑΔΑ! Είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας επιτυχημένης ομάδας. Σταθερό προπονητή με ξεκάθαρη φιλοσοφία. Σταθερό κορμό. Παίκτες με ηγετική προσωπικότητα, προσηλωμένους στον στόχο και όλοι μαζί διέθεταν αυτογνωσία. Είναι σημαντικό να γνωρίζεις μέχρι πού φθάνει το πάπλωμά σου και μέχρι πού μπορείς να απλώσεις τα πόδια σου, εφόσον θέλεις επιτυχίες και διακρίσεις. Το αμυντικό προφίλ της Εθνικής που συχνά κατέστρεφε το παιχνίδι των αντιπάλων της με στόχο τις νίκες με «μισό-μηδέν», μπορεί να μην ενθουσίαζε τα πλήθη, να μην πρόσφερε θέαμα, αλλά εν προκειμένω ισχύει ότι αυτή η στάνη τέτοιο γάλα βγάζει.

Για να το… βγάλει πρέπει να ισχύουν όλα τα παραπάνω. Η εθνική ομάδα δεν είναι ομάδα για All Star Game. Δεν μπορεί να επιλέγονται οι παίκτες βάσει της απόδοσης που έχουν την προηγούμενη αγωνιστική στα πρωταθλήματα όπου αγωνίζονται. Είναι αδιανόητο σε μόλις τέσσερις αγώνες να καλούνται 38 ποδοσφαιριστές και κάθε φορά η ενδεκάδα να είναι κατά το ήμισυ διαφορετική. Οπως επίσης είναι καταστροφικό οι επιλογές να γίνονται προσμετρώντας τις αντιδράσεις κάθε ΠΑΕ και να γίνεται λογιστική ώστε να υπάρχουν παίκτες από όλους!

Μέσα σε τρεις μήνες η ΕΠΟ γύρισε την εθνική ομάδα στα πέτρινα χρόνια. Στις εποχές που πανηγυρίζαμε σαν τρελοί τις ισοπαλίες με την Αγγλία στο Γουέμπλεϊ (0-0 το 1983), όπου ο αστικός μύθος λέει ότι από τους πανηγυρισμούς ο συμπαθής και εκ των σκαπανέων του ελληνικού ποδοσφαίρου Χρήστος Αρχοντίδης έκανε εμετό στον αγωνιστικό χώρο του «ναού» του αγγλικού ποδοσφαίρου. Αλλαξε προπονητή, 38 παίκτες, γιατρούς, φυσικοθεραπευτές, παρουσίασε νέα αγωνιστική φιλοσοφία και απέτυχε σε τέσσερις επίσημους αγώνες (0-1-3), που είναι και οι μοναδικοί επί Ρανιέρι ο οποίος δεν πρόλαβε να δώσει ούτε ένα φιλικό, για δείγμα!

Επειδή όμως τίποτα δεν είναι τόσο κακό που δεν μπορεί να γίνει χειρότερο, η Εθνική αν δεν προλάβει το τρένο της πρόκρισης θα γίνει ξανά ο τελευταίος τροχός της αμάξης.

Γιατί, όπως προείπαμε, χάρη στις επιτυχίες της δεν βρίσκει ποτέ στους ομίλους ομάδες όπως οι Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία κ.λπ…

Τότε θα γίνει αντιληπτό το τι ζήσαμε την τελευταία 10ετία, τότε θα λησμονήσουν πολύ περισσότερο τον Καραγκούνη, τον Κατσουράνη και τα 1-0 των θριάμβων… 

Τα «εύκολα» χρόνια
Οι κληρώσεις μας στα προκριματικά: