Ωτοβλεψίες
Η Μιμή Ντενίση στα γυρίσματα του γαλλικού θρίλερ «Canicule»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Μπουναμάδες. Λες και (δεν;) προέβλεπαν τη μεγάλη επιτυχία του έργου και της παράστασής της «Σμύρνη μου αγαπημένη» στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικός Κόσμος της Πειραιώς και της έπεσαν μαζεμένες. Οι προσκλήσεις για να συμμετάσχει σε εμβληματικούς ρόλους, όχι σε μία αλλά σε δύο γαλλικές ταινίες. Ταινίες που θα βγουν στις οθόνες από τη νέα χρονιά και περιλαμβάνουν μπόλικα ελληνικά γυρίσματα με τη Μιμή Ντενίση. Η πρώτη ολοκληρώθηκε ήδη υπό τον τίτλο «Canicule» («Καύσωνας») και είναι το πρώτο εγχείρημα μεγάλου μήκους της Τζόις Νασαγουάτι, στο οποίο σύστησε την ελληνίδα πρωταγωνίστρια ο διευθυντής φωτογραφίας Γιώργος Αρβανίτης που ζει στο Παρίσι. Αλλωστε, ο γιος του εκτελεί χρέη βοηθού σκηνοθέτη.
Θρίλερ. Παράξενο θρίλερ, χιτσκοκικό, είναι το «Canicule». Οπου ένας Παλαιστίνιος έρχεται να μείνει στην πανάκριβη βίλα Γάλλων στην Ελλάδα (στο Σούνιο συγκεκριμένα) και μπαίνει στο στόχαστρο ενός εμμονικού αστυνομικού, τον οποίο ενσαρκώνει ο δεύτερος Ελληνας της διανομής, ο πολύ καλός Γιάννης Στάνκογλου. Που μπαίνει και στους εφιάλτες του, όπως και η παράξενη εκκεντρική γειτόνισσα Ντενίση. Η ίδια πρωταγωνιστεί μαζί με τη φίλη της Ολυμπία Δουκάκη – της έδωσε την ιδέα για το «Σμύρνη μου αγαπημένη» ως Σμυρνιά η ίδια και τώρα μετρούν κάπου 15.000 προκρατήσεις ώς τον Μάρτιο και μάλιστα δίχως οργανωμένα… πούλμαν άλλων παραστάσεων – και στη γαλλική ταινία, στα αγγλικά, «Greek Mothers Never Die» («Οι ελληνίδες μάνες ποτέ δεν πεθαίνουν»). Σε σενάριο της πρωταγωνίστριας – με ελληνικές ρίζες – Ρασέλ Σουισά, το οποίο επίσης είναι θρίλερ, αλμοδοβαρικό όμως σαν το «Volver», που θέλει την πεθαμένη μάνα και τη μακαρίτισσα γιαγιά να στοιχειώνουν τη νεαρή γυναίκα σε ένα ταξίδι της στην Ελλάδα. Τι να πει και η Μιμή Ντενίση; Οτι δεν την παίρνει το ελληνικό σινεμά και την προτιμάει το ξένο, εν προκειμένω το γαλλικό; Γιατί άραγε; «Με θεωρούν πολύ όνομα φαίνεται» σαρκάζει η ίδια. Αδίκως;
Περιφορές. Την ώρα που η «Σμύρνη» σκίζει (ήδη σχεδιάζονται περιοδείες σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία για τα επόμενα χρόνια) και η Μιμή συμμετέχει σε γαλλικά γυρίσματα, ο καλός μουσικός της παράστασης Αντρέας Κατσιγιάννης ετοιμάζεται για μουσική… περιφορά στην Τουρκία. Με δισκογραφική της γείτονος θα εκδώσει την εξαιρετική μουσική της παράστασης και με τη συμμετοχή του σουπερστάρ Μεχμέτ (με 10.000.000 χτυπήματα και άνω σε κάθε βιντεοκλίπ του στο YouTube) και της νικήτριας του «Voice» Τουρκίας, την Αΐντα, πέρα από τους Ελληνες. Και έπειτα, θα περιοδεύσει με την Εστουδιαντίνα ανά την Τουρκία, γράφοντας παράλληλα τη μουσική για ένα σκληρό ντοκιμαντέρ για το Καστελλόριζο, που αποκαλύπτει την αλήθεια για τον ξεριζωμό.
Αργησαν. Γιατί άργησαν να οργανώσουν κάτι στο πλαίσιο του – εκπνέοντος – Ετους Ελ Γκρέκο; Μα, για να περιμένουν να τελειώσουν οι ισπανικές εκθέσεις / αφιερώματα και να μπορούν έτσι, οι του ημετέρου υπουργείου Πολιτισμού να πάρουν τα πολύτιμα έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου για έκθεση. Αμ δε. Δύο πιστοποιημένα έργα του και ένα που του αποδίδεται περιλαμβάνει η έκθεση που άνοιξε στο Μουσείο Μπενάκη και ακούω ότι στοίχισε 1,5 εκατ. ευρώ. Κατά τα άλλα… «ψηφιακές απεικονίσεις» (γράφε: φωτογραφίες)!
Παραμύθια. Ναι και παραμύθια, ωραία ειπωμένα στα παιδιά, περιλαμβάνει το σχέδιο περιοδείας της Αλκηστης Πρωτοψάλτη. Πρώτα με τη συναυλία «Colours Of Greece» και πέντε μουσικούς στο Λονδίνο (23 Νοεμβρίου). Την ίδια που πήγε στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, στο Παρίσι και στην Κύπρο. Οπου στις 5, 6 και 7 Δεκεμβρίου θα επαναλάβει την ανάγνωση παραμυθιών των αδελφών Γκριμ. Και όλα αυτά προτού αρχίσει προετοιμασίες για το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και για το «Μυστικό τοπίο» (25, 27 και 28 Φεβρουαρίου) με τη Συμφωνική του Δήμου Αθηναίων, υπό τον Λουκά Καρυτινό και έργα κλασικών και σύγχρονων ελλήνων και ξένων συνθετών. Φουλ της ντάμας, δηλαδή.
Το τραγί, η ποίηση κι ο Νιόνιος
«Εγώ δε γνώρισ’ ακόμα μήτ’ έναν που να μολογήσει έστω και εμπιστευτικά πως είναι παλιάνθρωπος ή τουλάιστο να το παραδεχτεί τέτοιο πράμα». Ο λόγος του Χαλκιδαίου Γιάννη Σκαρίμπα έχει κάνει αυτό το κλικ τα τελευταία δύο χρόνια, καθώς ανέβηκε στη σκηνή. Το «Θείο τραγί» του, μετασχηματισμένο σε σπαρακτική ροκ παράσταση από τον Αρη Μπινιάρη, ύστερα από θριαμβευτική πορεία στο Bios και στο Φεστιβάλ Αθηνών, βρήκε φιλόξενη στέγη στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων του αξέχαστου Λευτέρη Βογιατζή, με πρωτοβουλία της – φιλόξενης – Ειρήνης Λεβίδη. (Το ίδιο κείμενο αποδόθηκε τον Ιούνιο στο Θέατρο Act από τους Τάσο Δαρδαγάνη, Μαρία Φλωράτου). Το Κυκλάδων όμως αποδεικνύεται φιλόξενο εν γένει στην ποίηση: τη Δευτέρα 24 Νοεμβρίου καλεί τους Διονύση Σαββόπουλο, Αμαλία Μουτούση, Ερρίκο Σοφρά να «αφουγκραστούν» την ποίηση του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου (οι «Ωδές στον πρίγκιπα» παρουσιάζονται στο Μπαγκλαντές της Χαλκοκονδύλη από τους NovaMelancholia), ύστερα από την προβολή του ντοκιμαντέρ του Γιώργου Σκεύα «Βαδίζοντας στη δροσερή νύχτα». Ας αφουγκραστούμε κι εμείς τους στίχους του: «Ακόμα μια νύχτα σπαταλημένη. Ακόμα μια / νύχτα / κάτω από τους ίδιους αστερισμούς. Περιμένουμε / χωρίς να περιμένουμε, / ελπίζουμε χωρίς να ελπίζουμε».
«Εγώ δε γνώρισ’ ακόμα μήτ’ έναν που να μολογήσει έστω και εμπιστευτικά πως είναι παλιάνθρωπος ή τουλάιστο να το παραδεχτεί τέτοιο πράμα». Ο λόγος του Χαλκιδαίου Γιάννη Σκαρίμπα έχει κάνει αυτό το κλικ τα τελευταία δύο χρόνια, καθώς ανέβηκε στη σκηνή. Το «Θείο τραγί» του, μετασχηματισμένο σε σπαρακτική ροκ παράσταση από τον Αρη Μπινιάρη, ύστερα από θριαμβευτική πορεία στο Bios και στο Φεστιβάλ Αθηνών, βρήκε φιλόξενη στέγη στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων του αξέχαστου Λευτέρη Βογιατζή, με πρωτοβουλία της – φιλόξενης – Ειρήνης Λεβίδη. (Το ίδιο κείμενο αποδόθηκε τον Ιούνιο στο Θέατρο Act από τους Τάσο Δαρδαγάνη, Μαρία Φλωράτου). Το Κυκλάδων όμως αποδεικνύεται φιλόξενο εν γένει στην ποίηση: τη Δευτέρα 24 Νοεμβρίου καλεί τους Διονύση Σαββόπουλο, Αμαλία Μουτούση, Ερρίκο Σοφρά να «αφουγκραστούν» την ποίηση του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου (οι «Ωδές στον πρίγκιπα» παρουσιάζονται στο Μπαγκλαντές της Χαλκοκονδύλη από τους NovaMelancholia), ύστερα από την προβολή του ντοκιμαντέρ του Γιώργου Σκεύα «Βαδίζοντας στη δροσερή νύχτα». Ας αφουγκραστούμε κι εμείς τους στίχους του: «Ακόμα μια νύχτα σπαταλημένη. Ακόμα μια / νύχτα / κάτω από τους ίδιους αστερισμούς. Περιμένουμε / χωρίς να περιμένουμε, / ελπίζουμε χωρίς να ελπίζουμε».
Google news
