Σινεμά από τα χρόνια της κρίσης

Στη Γαλλία είχαν τη nouvelle vague, στην Ισπανία τη movida. Περίπου. Γιατί ενώ η πρώτη αφορούσε καθαρά το σινεμά, η ισπανική movida (πλήρες όρος «la movida Madrileña») έπιανε κάθε καλλιτεχνική έκφανση από τον θάνατο του δικτάτορα Φράνκο και μετά. Σκεφτείτε όμως ότι αυτό συνέβη το 1975. Με αρκετή καθυστέρηση δηλαδή – ακόμη και το τσεχικό νέο κύμα «έσκασε» στις αρχές των 60s. Και ακριβώς επειδή οι Ισπανοί είχαν ένα μεγάλο κενό να καλύψουν, ξεκίνησαν τρέχοντας. Το LSD έδινε κι έπαιρνε και κάθε, μα κάθε κοινωνικό ταμπού καταντούσε… βορά στα χέρια ανατρεπτικών καλλιτεχνών. Κόμικς, γκραφίτι, μουσική, λογοτεχνία, κινηματογράφος, όλα εντάχθηκαν μέσα στο κίνημα της movida και από την κολυμβήθρα αυτή ξεπήδησε ένα νέο ισπανικό σινεμά που παρέμεινε στο προσκήνιο μέχρι σήμερα.

Με βάση τα στοιχεία της FAPAE, η άνοδος του ισπανόφωνου κινηματογράφου είναι αποτέλεσμα στρατηγικής στις πωλήσεις στο εξωτερικό από τη στιγμή που η αγορά εκτός της Λατινικής Αμερικής έγινε πιο δεκτική στην κουλτούρα της μεσογειακής χώρας με τις πολλές ταυτότητες. Αυτό το σινεμά θα τιμήσει με ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα ο κινηματογράφος Παλάς. Από 20 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου, η αίθουσα στο Παγκράτι θα φιλοξενήσει, λοιπόν, ένα αφιέρωμα στον ισπανόφωνο κινηματογράφο με την προβολή επτά πρόσφατων ταινιών από την Ισπανία και την Αργεντινή.

Μη χάσετε λοιπόν με τίποτα το εξαίσιο «Με λένε Ερνέστο» (που ονομάζεται στην πραγματικότητα Χουάν, παιδί αντιστασιακών που, έπειτα από χρόνια εξορίας, έχουν επιστρέψει με πλαστές ταυτότητες στην Αργεντινή του 1979). Ηταν η επίσημη πρόταση της Αργεντινής για το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας – τη σκηνοθέτησε ο Μπενχαμίν Αβίλα, στην πρώτη του μεγάλου μήκους απόπειρα, που μάλιστα είναι και αυτοβιογραφική: τα περισσότερα γεγονότα που αποτυπώνονται εδώ, συνέβησαν στον ίδιο. Οχι πως οι άλλες επιλογές υστερούν: στον «Γερμανό γιατρό» (2013), μια πενταμελής οικογένεια γνωρίζει, κάπου εκεί στα 60s, τον… Γιόζεφ Μένγκελε και, αγνοώντας την πραγματική του ταυτότητα, τον δέχεται στους κόλπους της, ενώ τον αγωνιώδη «Θυρωρό» (2010) υπογράφει ο Χουάν Μπαλαγκουέρο, ίσως ο πιο ικανός μάστορας του τρόμου που δρα αυτή τη στιγμή σε ευρωπαϊκό έδαφος (εδώ, ένας θυρωρός σε συγκρότημα πολυκατοικιών στη Βαρκελώνη, ανίκανος – όπως μας εξομολογείται από την αρχή – να αισθανθεί έστω και την παραμικρή χαρά, βυθίζει τους ενοίκους του στη δυστυχία, παρεμβαίνοντας στις ζωές τους).

Τη λίστα συμπληρώνουν το ιατρικό δράμα «Για το καλό των άλλων» (2010, σε παραγωγή Αλεχάντρο Αμενάμπαρ), η κωμωδία «Ερωτας α λα ισπανικά» (γιγαντιαίο εμπορικό σουξέ φέτος), το συγκινητικό φιλμ «Η ζωή είναι ωραία με τα μάτια κλειστά» (η ιστορία ενός καθηγητή Αγγλικών που αναζητά τον Τζον Λένον στην Ισπανία του 1966 – βραβευμένο με έξι Βραβεία Γκόγια το 2013, ανάμεσά τους και αυτό της καλύτερης ταινίας) και το χιτσκοκικό θρίλερ «Εγκλήματα στον χρόνο» του 2007.