Η λάσπη λερώνει το Παρίσι

Ζήτησε ή όχι ο Φρανσουά Φιγιόν, ο πρώην πρωθυπουργός και νυν άσπονδος εχθρός του Νικολά Σαρκοζί, από τον γενικό γραμματέα του Ελιζέ και προσωπικό φίλο του Φρανσουά Ολάντ, τον Ζαν-Πιερ Ζουγέ, να επιταχυνθούν οι δικαστικές έρευνες εις βάρος του πρώην προέδρου της Γαλλίας ώστε να κλείσει ο δρόμος της επιστροφής του; Ποιος λέει περισσότερα ψέματα; Ο Φιγιόν που το διαψεύδει κατηγορηματικά και μιλά για συνωμοσία εναντίον του; Ο Ζουγέ που αρνήθηκε αρχικά κάθε σχετική συζήτηση για να επιβεβαιώσει κατόπιν την ουσία; Ή ο Σαρκοζί που καταγγέλλει μεν «το ψέμα, καθημερινή πρακτική της κυβέρνησης», διακηρύττει όμως πως «επιλέγω να αγνοήσω αυτό το κύμα λάσπης», αφού τον ενδιαφέρει μόνο «η συσπείρωση» και «η ενότητα» της Δεξιάς;

Εδώ και δέκα ημέρες, από όταν κυκλοφόρησε, μαζί με την καταγγελία, το βιβλίο «Ο Σαρκοζί αυτοκτόνησε» των δημοσιογράφων της «Μοντ» Ζεράρ Νταβέ και Φαμπρίς Λομ, η Γαλλία παρακολουθεί την εξέλιξη ενός σκανδάλου που παραπέμπει σε κατασκοπευτικό θρίλερ. Παρακολουθεί ένα κόμμα που σπαράσσεται από εσωτερικές έριδες και σκάνδαλα, το UMP, να σφίγγει ευκαιριακά τη γροθιά του υπέρ του Φιγιόν ζητώντας την κεφαλή του Ζουγέ· και μια σοσιαλιστική κυβέρνηση που δοκιμάζεται επικίνδυνα έπειτα από δυόμισι χρόνια στην εξουσία σε αντίξοες συνθήκες να στηρίζει, σφίγγοντας βέβαια τα δόντια, τον γενικό γραμματέα του Ελιζέ κατηγορώντας τη Δεξιά για ελεεινή απόπειρα αντιπερισπασμού. Σελίδες επί σελίδων γράφονται καθημερινά στον γαλλικό Τύπο, με «όλα όσα πρέπει να ξέρετε για την υπόθεση Ζουγέ – Φιγιόν».

Νέα δημοσκόπηση έδειξε την Πέμπτη πως η δημοτικότητα του Φρανσουά Ολάντ αυξήθηκε μετά την πρώτη του τηλεοπτική συζήτηση με πολίτες κατά 3%. Ηταν όμως 18% αρχές Νοεμβρίου και έγινε 21%, ποσοστό τόσο χαμηλό για το οποίο ουδείς διανοήθηκε κάποια αισιόδοξη πρόβλεψη. Είναι ή όχι η «υπόθεση Ζουγέ – Φιγιόν» σύμβολο μιας Γαλλίας σε πρωτοφανή κρίση; Και αν ναι, υπάρχει κανείς που το διασκεδάζει; Επιτέλους, μια ερώτηση που επιδέχεται ξεκάθαρη απάντηση: ναι, η Μαρίν Λεπέν. Για την ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου, η οποία κατάφερε να κάνει το κόμμα της πρώτη δύναμη στις ευρωεκλογές και προβάλλει ήδη τον εαυτό της στον δεύτερο γύρο των επόμενων προεδρικών εκλογών, το τελευταίο αυτό σκάνδαλο δεν είναι παρά η επιβεβαίωση της συμπαιγνίας Αριστεράς και Δεξιάς, του «διεφθαρμένου κατεστημένου» που χρόνια τώρα απορρίπτει ως ένα πράγμα, ως «UMPS». Η ιστορία μόνο θα δείξει πόσο καλό έκανε στην ίδια και πόσο κακό στη Γαλλία αυτή η υπόθεση.