Νικολά Σαρκοζί: Το «θύμα»

Ο Αλέν Ντιαμέλ δεν μπόρεσε να μην επισημάνει την ειρωνεία του πράγματος στη «Λιμπερασιόν»: οι δύο δημοσιογράφοι που υπογράφουν το βιβλίο «Ο Σαρκοζί αυτοκτόνησε» είναι δηλωμένοι πολέμιοι της «Σαρκοζίας». Ηθελαν το βιβλίο τους ένα «κατηγορώ» εναντίον του «συστήματος Σαρκοζί», μια απόδειξη ότι η επάνοδός του στο προσκήνιο θα συνιστούσε πρόβλημα για τη γαλλική δημοκρατία. Κατέληξαν ωστόσο να δικαιώσουν τη θέση που υπερασπίζεται μήνες τώρα ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, αντιμέτωπος καθώς είναι με καμιά δεκαριά δικαστικές υποθέσεις: ότι είναι θύμα μιας πολιτικής συνωμοσίας, μιας δικαστικής πλεκτάνης με σκοπό, ακριβώς, να παρεμποδιστεί η επιστροφή του. Τέλη Νοεμβρίου ο Σαρκοζί θα διεκδικήσει, και θα κερδίσει όπως όλα δείχνουν, την ηγεσία του UMP.

Η επιστροφή που ανακοίνωσε όμως τον Σεπτέμβριο, επιβεβαιώνοντας ένα κοινό μυστικό, δεν ήταν τόσο λαμπερή όσο τη φανταζόταν. Η Δικαιοσύνη τον πιέζει, η δημοτικότητα του Αλέν Ζιπέ, του βασικότερου εσωκομματικού του αντιπάλου, ανεβαίνει, η πλειονότητα των γάλλων πολιτών δηλώνει στις δημοσκοπήσεις πως ο Σαρκοζί «ανήκει στο παρελθόν». Η υπόθεση «Ζουγέ – Φιγιόν» προσέφερε στον πρώην πρόεδρο μια σπουδαία ευκαιρία να φανεί ενωτικός, μεγαλόψυχος και «υπεράνω» των τεχνασμάτων που μετέρχονται όσοι συνωμοτούν εναντίον του. «Το να χτυπάς έναν αντίπαλο με βρώμικα κόλπα είναι το αντίθετο του δημοκρατικού ιδεώδους» διακήρυξε. Πάντως ο Φιγιόν έχει δίκιο σε ένα πράγμα: «Τρία χρόνια είναι πολύς καιρός»…