Πάθη και μύθοι στην άκρη του πάγκου

Το ντέρμπι της Τούμπας την περασμένη Κυριακή μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Παναθηναϊκού έχει πάρει φωτιά. Δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστα λεπτά από το γκολ που πέτυχε ο Αμπντούλ Ατζαγκούν δίνοντας το προβάδισμα στο Τριφύλλι.

Ο τηλεοπτικός φακός εστιάζει στον ωρυόμενο Αγγελο Αναστασιάδη, ο οποίος τα ψέλνει σε κάποιον από τους ποδοσφαιριστές του, φωνάζοντάς του μεταξύ άλλων «θα σε σκίσω…». Ο προπονητής του ΠΑΟΚ φημίζεται άλλωστε όχι μόνο για τις συχνές αναφορές που κάνει στην Παναγία, αλλά και για τον παθιασμένο τρόπο με τον οποίο ζει κάθε ποδοσφαιρική αναμέτρηση. Κι όμως όσοι συναναστρέφονται μαζί του εκτός γηπέδων μιλούν για έναν άνθρωπο πράο, χαμογελαστό, ιδιαίτερα ευχάριστο στην παρέα, με αυξημένη αίσθηση του χιούμορ. Τουτέστιν καμία σχέση με το αυστηρό προπονητικό προφίλ τού συνήθως κατσουφιασμένου 61χρονου κόουτς που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.

Ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος που μεταμορφώνεται μόλις πατήσει το χορτάρι. Αλλωστε το ποδόσφαιρο, και δη το αγχωτικό σπορ της προπονητικής, ξυπνάει άγρια ένστικτα σε αρκετούς κόουτς.

Ζην επικινδυνως. Γι’ αυτό και η πλειονότητα των τεχνικών που εργάζονται στη χώρα μας (ακόμη και εκείνοι που προέρχονται από άλλες ποδοσφαιρικές σχολές και διαθέτουν διαφορετική κουλτούρα από την ελληνική), δεδομένου ότι ζουν επικίνδυνα και με το πιστόλι στον κρόταφο σε κάθε αγωνιστική, ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που βιώνουν έντονα συναισθήματα στους πάγκους. Αλλοι κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις στους παίκτες τους, άλλοι γκρινιάζουν μονίμως στους ρέφερι, τους βοηθούς ή ακόμη και τους τέταρτους διαιτητές κι άλλοι… εκτονώνονται βάζοντας τις φωνές σε όσους κάθονται στον πάγκο. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που θέλουν να παρεμβαίνουν συνεχώς στο παιχνίδι δίνοντας ασταμάτητα οδηγίες για καθετί (έστω κι αν τις περισσότερες φορές αυτές δεν φτάνουν στα αφτιά των ποδοσφαιριστών).

Αλλοι πάντως προτιμούν να παρατηρούν περισσότερο και να μιλούν λιγότερο κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, καταγράφοντας όμως τα πάντα στο σημειωματάριο που κουβαλούν μαζί τους, προκειμένου αργότερα να ασκήσουν την κριτική τους. Πρόκειται για μια σπάνια αλλά υπαρκτή κατηγορία στο ψυχογράφημα των προπονητών που έχουν περάσει από τα ελληνικά γήπεδα.

η συνταγη. Το ερώτημα που εγείρεται είναι αν και ποιο προπονητικό στυλ δημιουργεί τις ιδανικότερες συνθήκες προκειμένου οι ποδοσφαιριστές να αποδώσουν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τουτέστιν, είναι πιο αποτελεσματικός ένας τεχνικός κέρβερος, τον οποίο θα φοβούνται οι παίκτες ή μήπως είναι προτιμότερος κάποιος, ο οποίος θα χαλαρώνει τα λουριά προσπαθώντας να κερδίσει την εύνοιά τους και κατ’ επέκταση την καλύτερη απόδοση της ομάδας του;

Η ιστορία πάντως καταδεικνύει ότι μάλλον δεν υπάρχει ένας και μοναδικός δρόμος προς την επιτυχία διότι κατά καιρούς υπήρξαν κόουτς που κατέκτησαν την κορυφή, είτε επιβάλλοντας σιδηρά πειθαρχία, είτε χαλαρώνοντας τους κανόνες και τα «πρέπει» στα αποδυτήρια.

Είναι ενδεικτικό ότι στο ελληνικό ποδόσφαιρο εξίσου ψηλά έφτασαν ο αυστηρός Ντούσαν Μπάγεβιτς και ο υπέρμετρα χαλαρός Χουάν Ραμόν Ρότσα…