Το «σύνδρομο του αριστουργήματος»

Αναμφισβήτητα, εντυπωσιακή τοιχογραφία τής μετά την 11η Σεπτεμβρίου Αμερικής, το βιβλίο του Πάουερς καταπιάνεται με περισσότερα από όσα μπορεί να αντέξει το τοίχωμα του ανθρώπινου εγκεφάλου σε μία και μόνο ανάγνωση. Καθώς το στόρι ενδύεται μάλιστα τον μανδύα του θρίλερ (Ποιος έσωσε τον Μαρκ; Ποιος ειδοποίησε την αστυνομία; Ποιος άφησε ένα θρησκευτικής έμπνευσης σημείωμα στο προσκέφαλό του και γιατί;) η ανάγνωση τσουλάει μεν, αλλά συχνά αγκομαχώντας. Το γνωστικό φορτίο είναι βαρύ (ίσως κάποιες υποσημειώσεις θα βοηθούσαν εδώ), η γλωσσική άνεση του συγγραφέα εντυπωσιακή, οι λυρικές σελίδες για τη φύση εξαίσιες και η πολιτική ορθότητα εμφανής. Μοιάζει σαν οι συγγραφικές προδιαγραφές να σχεδιάσθηκαν με το «σύνδρομο του αριστουργήματος» αλλά η επιδειξιομανία του  Πάουερς χάλασε ελαφρώς τη συνταγή και οι δύο μεγάλες επιστημονικές ήπειροι των βιολογικών επιστημών και της ιατρικής δεν εμφανίζουν όλες τις απαραίτητες συνάψεις. Επιπλέον, σε όσα εφιαλτικά μαθαίνουμε για τις παθήσεις του εγκεφάλου μοιάζει να βαραίνει ιδιαίτερα η επικίνδυνα μεταμοντερνιστική άποψη του νευρολόγου (και συγγραφέα) ότι η αντικειμενική πραγματικότητα εντέλει δεν υφίσταται, ότι όλος ο έξω κόσμος δεν είναι παρά μια υποκειμενική κατασκευή.

(Αραγε και οι γερανοί και η ίδια η φύση που προασπίζεται το βιβλίο κατασκευή είναι;).

Διαβάστε το υπομονετικά αλλά με λεξικό από δίπλα και το Διαδίκτυο σε εγρήγορση. Ετσι κι αλλιώς η πρόκληση είναι μεγάλη.