Oλα όσα θέλετε να μάθετε για τη Λατινική Αμερική

ταν είσαι η κόρη του κυνηγημένου μιας δικτατορίας είναι εύκολο ίσως μετά την πτώση της να μιλήσεις για τον ήρωα πατέρα σου. Τι συμβαίνει όμως όταν πρέπει να μοιραστείς τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες σου στην ίδια σκηνή με την κόρη του μυστικού αστυνομικού που τον κατέδωσε και τον γιο του δημίου του, οι οποίοι έχουν να διηγηθούν τη δική τους εκδοχή;

Η απάντηση θα δοθεί την ερχόμενη Τρίτη στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στην παράσταση «Η ζωή μου μετά» με την υπογραφή της 38χρονης συγγραφέως, σκηνοθέτριας και τραγουδοποιού Λόλα Αρίας. Παράσταση που σηκώνει την αυλαία του «γεωπολιτικού» Φεστιβάλ Τransitions (Μεταβάσεις) το οποίο εστιάζει στην ανεξάρτητη, άκρως πολιτικοποιημένη, καλλιτεχνική σκηνή της Λατινικής Αμερικής. Και φέρνει στην Ελλάδα ό,τι πιο εναλλακτικό έχουν να παρουσιάσουν Αργεντινή και Βραζιλία, Χιλή και Κολομβία.

«Αιχμηρό πολιτικό θέατρο – ντοκουμέντο που θίγει θέματα ταμπού, όπως η πολιτική και κοινωνική βία, η διαφθορά, το επείγον αίτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και απόδοσης ευθυνών για τα θύματα των δικτατοριών. Ποιητικές αφηγήσεις που κινούνται στα όρια μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Μεικτές σκηνικές φόρμες στα όρια θεάτρου, κινηματογράφου και εικαστικής εγκατάστασης και ριζοσπαστικός νατουραλισμός αλλά και απροσδόκητος σουρεαλισμός» είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του φεστιβάλ, όπως τα παρουσίασε η καλλιτεχνική διευθύντριά του Κάτια Αρφαρά.

Θα ξαπλώνατε πλάι σε μια άγνωστη γυναίκα και μάλιστα στην καρδιά της Αθήνας; Ο Αργεντινός Φερνάντο Ρούμπιο στήνει τα κρεβάτια του στη Στοά του Βιβλίου και περιμένει να πλαγιάσουμε για 10 λεπτά δίπλα σε γνωστές ελληνίδες ηθοποιούς – ανάμεσά τους η Αννα Μάσχα και η Εύη Σαουλίδου – και να τις ακούσουμε να μας λένε μια προσωπική ιστορία γραμμένη από τον σκηνοθέτη.

Πέντε μαθητευόμενους αντάρτες πόλης που εκπαιδεύονται να ανατρέψουν τον Αουγκούστο Πινοτσέτ ανεβάζει στη σκηνή της Στέγης η ηγετική μορφή του νέου πολιτικού θεάτρου της Λατινικής Αμερικής, ο Χιλιανός Γκιγιέρμο Καλντερόν, στην παράστασή του «Το Σχολείο».

Σε ένα τετράγωνο μόλις δύο επί δύο, ο χορογράφος από τη Χιλή Χοσέ Βιδάλ κατάφερε να χωρέσει εννέα χορευτές οι οποίοι επιδίδονται σε σκηνές μάχης και πάλης, λατρείας και μίσους στο «Loop3», ενώ ο Λεονάρντο Μορέιρα από τη Βραζιλία ανεβάζει τους θεατές σε μια περιστρεφόμενη σκηνή, εκεί όπου έχει στήσει τον «Κήπο» του. Και τους οδηγεί σε ένα ταξίδι σε τρεις διαφορετικές εποχές – στο 1938, στο 1979 και στο 2011 – μέσα από μια σπαρακτικά λυρική οικογενειακή ιστορία.

ΠΑΡΑΓΚΟΥΠΟΛΗ. Ο κινηματογράφος δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα τέτοιο φεστιβάλ. Και φθάνει στη Λεωφόρο Συγγρού μέσα από την ιστορία των κατοίκων μιας παραγκούπολης του Μπουένος Αϊρες που συνειδητοποιούν ότι παίζοντας τους εαυτούς τους μπορούν να έχουν μια κερδοφόρα απασχόληση στον κόσμο του θεάματος, θέμα που πραγματεύεται το μυθοπλαστικό ντοκιμαντέρ του Φεντερίκο Λεόν «Αστέρια», ενός από τους σημαντικότερους αργεντίνους καλλιτέχνες.

Την πλήρη ανατροπή βιώνουν στη ζωή τους λόγω της χρεοκοπίας της χώρας τους, της Αργεντινής, τέσσερις νέοι στην παράσταση του Μαριάνο Πενζότι, «Το παρελθόν είναι ένα ζώο αλλόκοτο», την ώρα που ο Κολομβιανός Χόρχε Ούγκο Μαρίν μεταμορφώνει τους θεατές σε ηδονοβλεψίες και τους αφήνει να κρυφοκοιτάξουν τι συμβαίνει δίπλα στα σεμεδάκια και στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες μιας ηλικιωμένης μητέρας, της οποίας τα παιδιά διαπληκτίζονται για το ποιος θα αναλάβει τη φροντίδα της στον «Διανοούμενο συγγραφέα». Στους δε «Δράστες» του, τη δεύτερη παράστασή του, μας κάνει μάρτυρες του «τέλειου φόνου» που διαπράττουν τρεις φοιτητές. Ενα τεράστιο κομμάτι πλαστικού δαπέδου που μετατρέπεται σε ποτάμι και καταπίνει τους περφόρμερ-χορευτές θα κλείσει το Φεστιβάλ, στο «Πιντοράμα», με την υπογραφή της Βραζιλιάνας Λία Ροντρίγκες.

ΕΠΙΛΟΓΕΣ