Ιστορίες από τους «Λωτοφάγους»

Αν ζούμε την κυριαρχία του MP3 και της αποσπασματικής κατάθεσης στο πεδίο της μουσικής, «σκάνε» κύκλοι τραγουδιών στην πιάτσα που θυμίζουν τις παλιές καλές εποχές της δισκογραφίας όπου κυριαρχούσαν οι δημιουργοί (συνθέτες και στιχουργοί), το εξώφυλλο ανήκε σε ζωγράφους, οι ορχήστρες ήταν άρτιες και υπήρχε αρχή – μέση – τέλος στο αισθητικό – μουσικό αποτέλεσμα. Ετσι, αυτές τις ημέρες «ταξιδεύει» στο κοινό ο δίσκος «Λωτοφάγοι» σε μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου και στίχους του δημοσιογράφου Χρήστου Παναγιωτόπουλου. Και εδώ κάθε τραγούδι, όπως μου λέει ο στιχουργός, «είχε ονοματεπώνυμο».

Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν ο πρώτος που διάβασε τα στιχουργήματα και τα ενέκρινε. Τα δεκατρία στιχουργήματα επιλέχθηκαν από το «Αποτύπωμα», την ποιητική συλλογή του Παναγιωτόπουλου. Και αρχικά δύο εξ αυτών έγιναν τραγούδια από τον Θάνο Μικρούτσικο. Στην πορεία όμως και ύστερα από μια ιδέα που είχε η Ελευθερία Αρβανιτάκη, δεκατρία ποιήματα εστάλησαν στον συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου. «Δεν τον ήξερα προσωπικά. Σε μία εβδομάδα είχε μελοποιήσει δύο. Οταν πήγα στο γραφείο του, είχε τόνους χαρτιών. Ηταν στίχοι απ’ όλη την Ελλάδα. “Δεν είναι όμως σημερινοί” μου είπε. Το πρώτο που μελοποίησε από τα δικά μου ήταν ο “Ρομπέν των Θαλασσών”, όπου επιχειρώ μια καταγραφή της ιστορίας του Ελληνα από τις δυσκολίες, την ευμάρεια και μέχρι την πτώση. Εξού και δική μου ιδέα ο τίτλος “Λωτοφάγοι” του δίσκου. Ο Ελληνας μοιάζει να έχασε τον δρόμο του, να ξιπάστηκε, αλλά μπορεί να πολεμήσει» σημειώνει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος.

ΟΙ ΦΩΝΕΣ. Και έτσι μια σειρά τραγουδιστών και δημιουργών – του αφρού των ημερών – βρέθηκαν να ερμηνεύουν τα τραγούδια των Παπαδημητρίου – Παναγιωτόπουλου (Ελευθερία Αρβανιτάκη, Ελένη Βιτάλη, Φωτεινή Δάρρα, Πάνος Κατσιμίχας, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Μαργαρίτης και Βασίλης Παπακωνσταντίνου). Και ο δίσκος κοσμείται με έργο του ζωγράφου Γιάννη Ψυχοπαίδη. «Oυσιαστικά, φίλοι μας τραγούδησαν. Κάναμε μόνοι μας την παραγωγή και απλώς η Alpha ανέλαβε τη διανομή. Να πω πως τα τραγούδια ο Παπαδημητρίου μου τα έστελνε πάντα στα βαθιά χαράματα, παιγμένα και τραγουδισμένα από τον ίδιο» συμπληρώνει ο Παναγιωτόπουλος για μια δουλειά που ήταν τελικά το αποτέλεσμα σύμπραξης μιας παρέας.