[Θεωρείο] Λίγη ανοχή ακόμη

Αρχίζει να γίνεται κάτι σαν συνήθεια, να θυμίζει κάτι σαν χαριτωμένο βίτσιο: κάθε φορά που κάποιος πολιτικός σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα δηλώνει ότι είναι ομοφυλόφιλος, κάποιος έλληνας συνάδελφός του γράφει στο twitter την άποψή του. Την αρχή έκανε ο Νίκος Νικολόπουλος πριν από περίπου δύο μήνες χαρακτηρίζοντας που@@ριό τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου Ξαβιέ Μπετέλ. Τη σκυτάλη πήρε προχθές ο Δημήτρης Παπαδημούλης με αφορμή την ανακοίνωση του υπουργού Εξωτερικών της Λετονίας Εντγκαρ Ρίνκεβιτς ότι είναι ένας υπερήφανος γκέι.

Το σχόλιο του Παπαδημούλη δεν έχει ασφαλώς σχέση με το σχόλιο του Νικολόπουλου. Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν αναφέρεται στον Λετονό YπΕξ παρά για να μεταφέρει την είδηση. Ανυπομονεί μόνο να ακολουθήσει το παράδειγμά του κάποιος έλληνας υπουργός στην «”φιλελεύθερη”, “ευρωπαϊκή” και “ανεκτική” Ελλάδα» – με τα εισαγωγικά να υποδηλώνουν ότι η Ελλάδα δεν είναι ούτε φιλελεύθερη ούτε ευρωπαϊκή ούτε ανεκτική και τη φράση «άντε να δούμε πότε θα γίνει κάτι τέτοιο» να μαρτυρά ότι οι ελπίδες που θρέφει δεν είναι και πάρα πολλές.

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης έχει απόλυτο δίκιο. Από την απόσταση που του εξασφάλισε η εκλογή του στο Ευρωκοινοβούλιο επιτρέποντάς του να βλέπει τα πράγματα καθαρά, κάνει μια καίρια διαπίστωση για τις αγκυλώσεις της ελληνικής κοινωνίας και το είδος της καθυστέρησης που επιτρέπει στους Νικολόπουλους αυτής της χώρας να αποκαλούν οποιονδήποτε που@@ριό. Μόνο που η παρατήρησή του είναι η παρατήρηση ενός θεατή και η ευχή του ευχή ενός δημοσιολογούντος γενικώς. Αλλά ο Παπαδημούλης δεν είναι αυτό. Δικαιούται επομένως να αναρωτηθεί κανείς εάν το χέρι του πήγε στο πληκτρολόγιο όταν ο αρχηγός του δήλωνε ότι ως πρωθυπουργός θα αναγνωρίσει το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφύλων «εφόσον το επιτρέψουν οι κοινωνικές συνθήκες». Ή αν σκέφτηκε ποτέ να υποστηρίξει εμπράκτως τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Και δεν χρειάζεται να ντυθεί κανείς ντραγκ κουίν για να το κάνει. Μια κοινωνία γίνεται φιλελεύθερη και ανεκτική με πολύ λιγότερα.