Ηρωες και αντιήρωες στα χρόνια της Παράγκας

Οταν το μακρινό 1975 ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραφε τη θρυλική «Παράγκα», ασφαλώς δεν περίμενε πως η συγκεκριμένη λέξη θα έπαιρνε μυθικές διαστάσεις. Για άλλους, αμιγώς ποδοσφαιρικούς, λόγους. Και από την «τρύπια στέγη της» ξεπήδησαν όλα τα κακώς κείμενα του εγχώριου ποδοσφαίρου, καθώς ουδέποτε μια ταπεινή παράγκα υπήρξε τόσο πλούσια σε (αθλητικές) ιστορίες.

Παράγκα και διαιτησία, λοιπόν. Και γιατί η συγκεκριμένη λέξη; Διότι σε μικρό δωμάτιο λαμβάνονταν αποφάσεις διαιτητικές που άγγιζαν το εγχώριο ποδόσφαιρο τη δεκαετία του ’90. Εκτοτε, οτιδήποτε σκάρτο στη διαιτησία έπαιρνε αυτόματα συνοδευτικά και αυτή τη λέξη. Θα λέγαμε πως στην ελληνική ποδοσφαιρική κοινωνία πάντα υπήρχε η λογική της θάλασσας: το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, δεν λέτε;

Ετσι, λοιπόν, πλείστες είναι οι περιπτώσεις που «το αίμα ρέει» στο χορτάρι. Ο κόσμος μιλά για «διαιτητικές σφαγές». Παλαιότερα υπήρξε η εποχή του άκρατου «βαρδινογιαννισμού». Μετά, επί Μελισσανίδη, η ΑΕΚ είδε να την πηγαίνουν πρίμα τα «κοράκια». Ακόμη φορούσαν μαύρα οι διαιτητές. Με τον Κόκκαλη ο Ολυμπιακός έχτισε τις δικές του πολύ ισχυρές άκρες, ενώ ο Πατέρας δεν άφησε ποτέ απροστάτευτο τον Παναθηναϊκό στη δική του περίοδο.

ΘΕΜΑ… ΟΣΦΡΗΣΗΣ. Τώρα, ο κόσμος μιλά για την «εποχή Μαρινάκη», δηλαδή μια κατάσταση που λίγες φορές αδικεί τον Ολυμπιακό. Αλήθεια ή ψέματα, οι οπαδοί όλων των ομάδων ανακάλυπταν άλλοθι για τις αποτυχίες στις κόντρα διαιτησίες. Και οι παράγοντες το ίδιο. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι ρέφερι από… αρχαιοτάτων χρόνων είχαν έντονη την αίσθηση της όσφρησης! Αντιλαμβάνονται τον ισχυρό και πάνε μαζί του. Προσφέρουν υπηρεσίες, με την έννοια πως δεν τον κακοκαρδίζουν και μένουν στους πίνακες, εξασφαλίζοντας ακόμη ακόμη και καλές βαθμολογίες από τους παρατηρητές. Γιατί στα «άγρια χρόνια» του παρασκηνίου, ένας βολικός παρατηρητής ήταν εξίσου χρήσιμος με έναν διαιτητή-όργανο!

Η Παράγκα είχε μεγάλο σουξέ (όχι ως άσμα) από τις αρχές του ’90 έως το 2003, άντε και ένα δύο χρόνια μετά. Οι ιστορίες που έχουν ακουστεί κατά καιρούς αφήνουν τους ωτακουστές άναυδους. Για μεταφορά χρημάτων σε βαλίτσες, για μηνύματα, για «θέλω» παραγόντων που κυρίως ήταν μια κόκκινη ή κίτρινη κάρτα. Διότι ο έξυπνος διαιτητής, ή αν προτιμάτε ο καλός διαιτητής, δεν θα ξεφτιλιζόταν. Μπορούσε να γίνει «ταχυδρόμος» (ορολογία της εποχής), να «πάει το γράμμα» με τον δικό του τρόπο χωρίς να εκτεθεί στα μάτια του κόσμου. Οι ατάλαντοι έδιναν πέναλτι που δεν ήταν, καταλόγιζαν γκολ-φαντάσματα, έκαναν ένα γήπεδο να βράζει και τελικά να κινητοποιούνται δυνάμεις της Αστυνομίας, βουλευτές, πολιτικοί, όλος ο κόσμος. Η δύναμη του ποδοσφαίρου και του παραποδοσφαίρου!

Οι αδικίες στα εγχώρια ύδατα πάρα πολλές. Με πρωταγωνιστές ανθρώπους που δεν άφησαν το στίγμα τους και τους θυμόμαστε για γεγονότα που σημάδεψαν ολόκληρες εποχές. Οχι στο απώτατο παρελθόν, αλλά σε πιο σύγχρονες εποχές, στα χρόνια της Α’ Εθνικής.

Πώς να λησμονήσει κάποιος τον Ράμμο στο Αγρίνιο; Τον Σπανέα στη Νέα Σμύρνη; Τα κατορθώματα του Δημητρόπουλου και του Ποντίκη στη Νέα Φιλαδέλφεια; Τον Παπουτσέλη; Βλέπετε, ο Σπάθας (ή ο κάθε μελλοντικός Σπάθας) είχε προγόνους στον κήπο που ανθούν οι έλληνες διαιτητές.