Ο Ρώσος είναι ωραίος, ο Τζουμέρκας επίσης

Τι είναι η «τάξη αποκατάστασης»; Ενα ειδικό τμήμα μαθημάτων στα σχολεία της Ρωσίας όπου συμμετέχουν έφηβοι με κινητικές δυσκολίες, χρόνιες παθήσεις ή ψυχολογικά προβλήματα. Ηρωίδα η Λένα, ένα κορίτσι σαν όλα τα άλλα, παρά τη μυοπάθεια που την καθηλώνει σε μια αναπηρική καρέκλα. Και ως τέτοιο κορίτσι θέλει να αποδράσει και να ερωτευτεί. Ολα αυτά σε ένα περιβάλλον εχθρικό όχι μόνο σε σχέση με τους «απέξω», τους δασκάλους δηλαδή, που στηρίζουν ένα παράλογο σύστημα, αλλά και τους ίδιους τους μαθητές «ειδικών αναγκών» που, όπως όλοι οι άλλοι άλλωστε, είναι ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο.

Η ταινία «Μαθήματα αποκατάστασης» του Ιβάν Ι. Τβερντόφσκι κουβαλά – αν και ντεμπούτο (ο σκηνοθέτης της προέρχεται από το στρατόπεδο του ντοκιμαντέρ) – όλα τα γνωρίσματα της ρωσικής σχολής. Εναν ρεαλισμό δηλαδή που ακροβατεί ποιητικά ανάμεσα στις σημάνσεις του, δίχως ποτέ αυτές να γίνονται μονοσήμαντες ή προφανείς.

Γενικά, κανένα παράπονο από το Διεθνές Διαγωνιστικό – ή το διεθνές πρόγραμμα γενικότερα. Στο ελληνικό κομμάτι όμως υπάρχει ζήτημα και τελικά δεν ξέρω αν φταίνε οι ίδιες οι ταινίες. Τι εννοώ: η «καθαίρεση» του τμήματος Digital Wave έχει μεταθέσει στο κυρίως πρόγραμμα ταινίες που δεν θα έπρεπε να προβάλλονται κάτω από την «ομπρέλα» της γενικότερης ελληνικής παραγωγής. Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι και το «Dark Illusion» που προβλήθηκε χθες, ένα ψυχολογικό θρίλερ που στο χαρτί φαντάζομαι θα έδειχνε ώς και πολανσκικό. Κινηματογραφικά όμως απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ολοκληρωμένη ταινία – περισσότερο της ταιριάζει ο χαρακτηρισμός «άσκηση ύφους».

Να το πω πιο καθαρά: η εικόνα του ελληνικού κινηματογράφου, έτσι όπως αυτή προκύπτει από τον προγραμματισμό στο Φεστιβάλ, δεν είναι αντιπροσωπευτική της πραγματικότητας. Το Digital Wave ήταν, αν θέλετε, μια κάποια λύση.

Μια ελληνική ταινία όμως που ξεχώρισε ήταν το «A blast» (Εκρηξη) του Σύλλα Τζουμέρκα. Είναι επίσης και μια ταινία που απαιτεί μεγάλη προσοχή στην «ανάγνωσή» της – σίγουρα ένα ανώτερο φιλμ της «Χώρας προέλευσης», που προσωπικά δεν με είχε αγγίξει καθόλου. Εδώ όμως υπάρχουν σκηνές γνήσιας έντασης, συνοχή αλλά και μια κοινωνική ματιά που, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί της, επιτάσσει την πλήρη προσοχή μας, παρά τις όποιες αντιρρήσεις. Περισσότερα όμως όταν το ενδιαφέρον αυτό φιλμ κυκλοφορήσει στις αίθουσες.