Ωτοβλεψίες

Νόστιμον ήμαρ. Η – ομηρική – ημέρα της επιστροφής του ιστορικού Rex (μιλάμε για τον κεντρικό χώρο και όχι τις Σκηνές Μαρίκα Κοτοπούλη και Κατίνα Παξινού) στο Εθνικό Θέατρο δεν αργεί. Καθότι το Εφετείο δικαίωσε, τις προάλλες, την πρώτη κρατική σκηνή και όχι τον επιχειρηματία που ενοικίαζε τον χώρο τόσα χρόνια (από την εποχή της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη, όταν είχε εκμισθωθεί με την πρόθεση να μετατραπεί σε θεατρικό χώρο). Πρωτοδίκως, η υπόθεση είχε γείρει προς την πλευρά του ιδιώτη επιχειρηματία, αλλά στο Εφετείο ο δικηγόρος του Εθνικού Αντώνης Βγόντζας κατέθεσε την άδεια «νυχτερινού κέντρου» που ο επιχειρηματίας είχε εκδώσει από το Επιμελητήριο και που, κατά την απόφαση, αντιβαίνει στην αρχική πρόθεση να λειτουργήσει ως θέατρο η εξαιρετική κεντρική αίθουσα. Επίσης, ούτε η Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων έλαβε κάποιο αίτημα για έργο επιχειρηματολόγησε η πλευρά του Εθνικού.

Τριών διευθυντών του Εθνικού – ομηρικές – προσπάθειες δικαιώνονται με αυτήν την απόφαση, η οποία δεν φαίνεται να μπορεί να αλλάξει ακόμη και ύστερα από αναίρεση στον Αρειο Πάγο, όπου θα τελεσιδικήσει οριστικά και τυπικά. Προσπάθειες του αξέχαστου Νίκου Κούρκουλου (φωτογραφία), του Γιάννη Χουβαρδά και του νυν Σωτήρη Χατζάκη. Ο τελευταίος δεν έχει καμία πρόθεση να εξώσει την παράσταση που ανεβαίνει τώρα στο Rex, το εκκεντρικό μιούζικαλ «Rocky Horror Show» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου, από άλλον – πέραν του ενοικιαστή – δραστήριο ιδιώτη παραγωγό. Μετά τον Μάιο, όμως, που θα κλείσει η θεατρική σεζόν, το Εθνικό σκοπεύει, χάρη σε ΕΣΠΑ που λειτούργησε θαυμαστά και ανανεωτικά πρόσφατα στις υπόλοιπες, μικρότερες, αίθουσες του ιστορικού κτιρίου της Πανεπιστημίου, να αξιοποιήσει εν συνόλω το αρχιτεκτονικό και θεατρικό στολίδι της Αθήνας και να το παραδώσει στο κοινό, αναβαπτισμένο στη θεατρική κολυμβήθρα.

Και άλλο νόστιμον. Ημαρ, εννοείται. Επανέκαμψε η ιστορική Αλκυονίς τής Ιουλιανού 42. Οχι ως θέατρο, τελικά. Αλλά ως κινηματογράφος (όπως είχε πρωτανοίξει το 1969), με θρυλικές – κάποιες και ξεχασμένες – ταινίες. Με Κιούμπρικ, Ράντεφ και αφιέρωμα στον Καζαντζάκη. Η κρίση θέλει τέχνη με υψηλές προδιαγραφές.

Δαίμονες, δαίμονες! Με διακριτική προστασία χρειάστηκε να γίνει η πρεμιέρα του «Τρίτου κύματος», σε σκηνοθεσία Νίκου Αρβανίτη, στην εφηβική σκηνή του Εθνικού, στο Χώρα της Κυψέλης. Καθότι και το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και ο διευθυντής του έχουν στοχοποιηθεί – μέσω διαδικτυακών λιβέλλων και μέσω απειλητικών SMS – ως κομμουνιστοσυμμορίτες «που προσκύνησαν την κόκκινη χούντα και φίλοι των Εβραίων». Μιλάμε για το έργο των Ρον Τζόουνς και Τζόζεφ Ρομπινέτ, στο οποίο βασίστηκε το 2011 η εξαιρετικά επιτυχημένη στα μέρη μας ταινία «Die Welle» («Το κύμα»), στην οποία οι μαθητές ενός σχολείου έρχονται αντιμέτωποι με τις φυλετικές διακρίσεις, αποκαλύπτοντας τον «κρυμμένο υφέρποντα ναζισμό» (όπως έγραψε και το περιοδικό «Αντί»). Μιλάμε για μια παράσταση που ο Σωτήρης Χατζάκης είχε προτείνει ως «Το κύμα» και στο ΚΘΒΕ και τώρα ανεβαίνει στην Κυψέλη, άλλοτε άντρο εθνικιστών – ρατσιστών, θαυμαστών του ναζισμού – φασισμού. Οπότε το Εθνικό σκέφτηκε πως καλό ήταν να φυλάξει τα ρούχα του, το στοχοποιημένο. Οσο για τους «φίλους των Εβραίων», αυτό αφορούσε το πρόσφατο ανέβασμα του έργου του Ζαν Ζενέ «Δούλες» στο Εθνικό από τον Μπρους Μάγιερς, συνεργάτη του Πίτερ Μπρουκ – ο μετρ θα σκηνοθετήσει την «Κοιλάδα των εκπλήξεων» τον Δεκέμβριο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά – που επίσης έχει στοχοποιηθεί στα μέρη μας (είχε ανεβάσει, επί Χατζάκη, και το «Ντιμπούκ» στο ΚΘΒΕ, που εκλήφθηκε ως «προσκύνημα στην εβραϊκή Καμπάλα»!) από τους «εθνικιστές». Μπρρρ. Δαίμονες…

Δαίμονες γιοκ. Καμία σχέση με τους παλιούς «Δαίμονες», λατρεμένο έργο του φαν κλαμπ, των fanatics της Αννας Βίσση. Αν και κάτι παράφορο και δαιμονικό έχει το στόρι του νέου μιούζικαλ του Νίκου Καρβέλα «Οι καμπάνες του Εντελβάις», που ετοιμάζεται από τον πολυγραφότατο τη φετινή σεζόν Γιάννη Κακλέα για τις 20 Ιανουαρίου πιθανότατα στο Πάνθεον, μετά τον «Ηρακλή» Σάκη Ρουβά. Εκείνη γεννάει παιδί, το δίνει για υιοθεσία, το συναντά, ως άγνωστο νέο άνδρα, ύστερα από χρόνια και το ερωτεύεται παράφορα. Για ποιον χτυπάει η κουδούνα; Οιδίπους forever…