Οταν λείπει η ναυαρχίδα

Σπάνια στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου υπήρξαν ομάδες που εξαρτιόνταν από τις ορέξεις-διαθέσεις ενός και μόνο παίκτη. Η Αργεντινή του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα καθώς, μολονότι δεν διέθετε σπουδαίο σύνολο, κατόρθωσε να φτάσει μέχρι την κατάκτηση του Μουντιάλ το 1986 αλλά και τον τελικό το 1990 χάρη στον θαυματουργό Ντιεγκίτο. Το ίδιο ισχύει βεβαίως και στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπου ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις ομάδων οι οποίες  είχαν απόλυτη εξάρτηση από έναν ποδοσφαιριστή (όπως ήταν επί παραδείγματι ο Ηρακλής του αποκαλούμενου Νουρέγιεφ Βασίλη Χατζηπαναγή κατά τη δεκαετία του ’80).

ΜΠΛΑΚΑΟΥΤ. Επί των ημερών μας, το φαινόμενο Μαραντόνα επανεμφανίστηκε στον «Παναθηναϊκό του Μάρκους Μπεργκ». Μπορεί κάτι τέτοιο να ακουγόταν υπερβολικό την περασμένη σεζόν, αφού μέχρι και το καλοκαίρι υπήρχε η εντύπωση ότι η καταπληκτική πορεία των Πρασίνων στον β’ γύρο ήταν πρωτίστως προϊόν ομαδικής δουλειάς και όχι έργο ενός ανδρός, ωστόσο η δίμηνη απουσία του σουηδού σέντερ φορ κατέδειξε ότι δεν ήταν η ομάδα που έκανε τον Μπεργκ, αλλά ο Μπεργκ την ομάδα. Ο 28χρονος επιθετικός που υπέστη κάταγμα κλείδας στις 24 Αυγούστου, στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με τον Λεβαδειακό, έλειψε όσο κανείς άλλος από το παιχνίδι του ΠΑΟ. Το κενό που άφησε έγινε άμεσα κάτι περισσότερο από αισθητό, καθώς στις οκτώ εβδομάδες που ακολούθησαν το Τριφύλλι δεν θύμισε σε τίποτα τον περυσινό κυπελλούχο Ελλάδας, τον θριαμβευτή (3-0) στο Γ. Καραϊσκάκης επί του πρωταθλητή Ολυμπιακού και γενικότερα την ομάδα που εντυπωσίασε κατά το δεύτερο μισό της σεζόν.

Εν ολίγοις, αποδείχθηκε ότι η τεράστια ποδοσφαιρική ποιότητα του σκανδιναβού φορ – ο οποίος βεβαίως είναι με διαφορά ο υψηλότερα αμειβόμενος παίκτης του Παναθηναϊκού με 500.000 ευρώ ετησίως – κάλυπτε τις μικρές ή μεγάλες αγωνιστικές αδυναμίες μιας ολόκληρης ομάδας.

Κατά το διάστημα της απουσίας του Μπεργκ οι Πράσινοι στερήθηκαν κυρίως τα πολύτιμα γκολ που προσφέρει (τη σεζόν 2013-14 πέτυχε 23 σε 40 ματς) αλλά και τις ασίστ που μοιράζει (είχε 10 τελικές πάσες) όταν δεν βρίσκει δίχτυα. Παράλληλα όμως ο Παναθηναϊκός έχασε κι άλλα πολλά, όπως την κίνηση στον χώρο, το παιχνίδι με τη μία και το άνοιγμα διαδρόμων στους άλλους επιθετικούς. Η διαφορά άλλωστε υπήρξε εμφανής (και) στην απόδοση του Καρέλη, του Κλωναρίδη, του Ατζαγκούν (ακόμη) και του Πέτριτς, οι οποίοι παίζοντας δίπλα στον Μπεργκ, που τραβούσε πάνω του δύο-τρεις αμυντικούς, έβρισκαν περισσότερες ευκαιρίες για να απειλήσουν και να σκοράρουν. Αντιθέτως, απόντος του Μπεργκ άπαντες έδειξαν ανήμποροι να σηκώσουν στις πλάτες τους το βάρος της επιθετικής γραμμής του ΠΑΟ, ο οποίος σε κάθε ματς αγκομαχούσε όχι μόνο να σκοράρει αλλά και να δημιουργήσει.

ΝΩΡΙΤΕΡΑ. Το θετικό για την ομάδα του Γιάννη Αναστασίου είναι ότι ο Σουηδός γύρισε στην ενεργό δράση τουλάχιστον δύο εβδομάδες πριν από την προγραμματισμένη επιστροφή του, παραμονές τριών κρίσιμων αγώνων, με τον Ατρόμητο και τον ΠΑΟΚ για το πρωτάθλημα και την Αϊνχτόφεν για το Γιουρόπα Λιγκ. Το ερώτημα που εγείρεται ωστόσο είναι αν ο Μπεργκ θα θυμίσει άμεσα τον παλιό καλό Μπεργκ ή αν οι Πράσινοι θα πρέπει να κάνουν κι άλλη υπομονή για να ξαναζήσουν τις περυσινές ημέρες της αφθονίας…