Κούφια ιδεολογήματα

Το πάθος για τις αρχαίες πέτρες έχει ένα στοιχείο υποκρισίας. Μπορεί η Αμφίπολη να μονοπωλεί την επικαιρότητα, ωστόσο όταν χρειάστηκε και ο – διαφιλονικούμενος – χώρος της Μάχης του Μαραθώνα έγινε κωπηλατοδρόμιο (για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων) και ο Λόφος Ζαγάνι, προϊστορικός οικισμός, «ξυρίστηκε» μέσα σε μια νύχτα κατά την κατασκευή του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος.

Αυτό δημιουργεί την υποψία ενός μεγάλου άγχους για γρήγορη ανάπτυξη. Ενός μικρομεγαλισμού στον οποίο έχουν παίξει τον ρόλο τους και τα εθνικά – και συχνά κούφια – ιδεολογήματα.

Η ωμή δύναμη ενδιαφέρει και πάλι περισσότερο από τη γνώση, την κατανόηση της Ιστορίας, τη συμφιλίωση με το παρελθόν και άρα με τον εαυτό μας. Το όραμα ενός δημιουργικού μέλλοντος. Γιατί αυτά όλα χρειάζονται χρόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι το κοινό, στη διαβόητη εκπομπή του Σκάι, επέλεξε τον Αλέξανδρο και όχι τον Περικλή. Χωρίς να συνειδητοποιεί ότι το λέιμπελ που έκανε την Ελλάδα ανεξάρτητο κράτος και που μετά τη βοήθησε να στεριώσει ήταν ο Περικλής και όχι ο Αλέξανδρος. Το όραμα του Αλέξανδρου ως εθνικού συμβόλου – που έχει βέβαια σαφές πολιτικό πρόσημο – μάλλον σε μπελάδες θα οδηγήσει μια μικρή χώρα παρά στη δόξα. Εκτός πια αν και η Ευρώπη εγκαταλείψει τον Περικλή χάριν του Βερσενζετορίξ. Οπότε γαία πυρί μιχθήτω…