[Κραυγές και ψίθυροι] Η επανάσταση αρχίζει απ’ το μπουκάλι

Πόδια που τρέχουν. Κορυφές που κατακτώνται. Κύματα που παφλάζουν. Βουνά που μεριάζουν. Σώματα που σπαράζουν. Χέρια που ενώνονται όπως στη «Δημιουργία». Δάκρυα που τρέχουν. Χείλη που σφίγγονται. Μάτια που κοιτάν τον ουρανό. Και καταιγισμός αφελών και προφανών ουμανιστικών συνθημάτων. Οχι, δεν είναι το τρέιλερ για τη νέα γαλλική επανάσταση. Γιατί όλο αυτό δεν καταλήγει στη Μαριάν, αλλά σε ένα… μπουκάλι. Συνήθως ποτό. Εσχάτως βέβαια το έχουμε δει και σε αποσμητικό για τις μασχάλες…

Οι διαφημιστικές καμπάνιες με κοινωνικά μηνύματα ξεκίνησε ως διεθνής τάση από τη δεκαετία του 1990 – τα χρόνια, δηλαδή, του new age που τελικά όμως εξέβρασαν κάτι πολύ παλιό -, εδραιώθηκε και αναπτύχθηκε την επόμενη δεκαετία, ενώ στη χώρα μας ξεπέρασε τα όρια της διαφήμισης και, την εποχή που η γνώση έχει αντικατασταθεί από την πληροφόρηση, έγινε κάτι σαν κουλοχέρης καλογυαλισμένων ιδανικών. Τις προάλλες, τριαντάρης με σπουδές και καλλιτεχνική παιδεία μού πέταξε στη μούρη ένα τσιτάτο περί των αδιεξόδων στη ζωή. «Οσκαρ Ουάιλντ;» τον ρώτησα για να μου απαντήσει: «Οχι, τάδε ουίσκι!». Εγώ γέλασα εκλαμβάνοντάς το ως αστείο, εκείνος καθόλου. Το έλεγε σοβαρά.

Βεβαίως, και οι τοπικές διαφημιστικές παραγωγές, ακόμη και στα φτωχικά χρόνια του Μνημονίου, εκτίναξαν την τάση με διαδικασίες και αισθητική άποψη τύπου κινηματογραφικού έπους Τζέιμς Πάρι, επαληθεύοντας ότι όσο πιο ισχνά είναι τα εισοδήματα τόσο πιο παχιά μπορούν είναι τα λόγια. Ετσι είδαμε σκηνές που παραπέμπουν σε ελληνική Ιβο Τζίμα για ρεκλάμες γιαουρτιών ή σποτ που υπερασπίζονται την ελληνικότητα μιας ξένης… μπίρας, λες και είναι απόστρατος που προασπίζεται την ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Βέβαια όλος αυτός ο οπτικός και λεκτικός φανφαρονισμός εξαντλείται σε μια γραφικότητα με όρους Δελφινάριου. Ούτε κατηχεί ούτε εκμαυλίζει. Απλώς νομιμοποιεί το «πολύ κακό για το τίποτα». Από μια άποψη, πλάκα έχει. Φτάνει να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι ποτά με ιδεολογικό υπόβαθρο δεν υπάρχουν. Το μόνο μπουκάλι με ιδεολογία ήταν του Μπουκόφσκι.