Δρόμος Vs διαδρόμου

Διάδρομος ή δρόμος; Υπάρχουν διαφορές; Πού είναι καλύτερα να τρέχεις; Και αν πάρεις διάδρομο; Θα τον χρησιμοποιείς ή θα καταλήξει κρεμάστρα για ρούχα; Γενικά μπορείτε να έχετε τα ίδια αποτελέσματα καταβάλλοντας την ίδια προσπάθεια είτε στο ταρτάν του γηπέδου είτε στον διάδρομο του γυμναστηρίου είτε στο πεζοδρόμιο. Οι διαφορές του τρεξίματος σε ηλεκτρικό διάδρομο και του τρεξίματος στη φύση ή στο στάδιο είναι λίγες, αλλά καλό θα είναι να τις γνωρίζετε. Πάντως, σε κάθε περίπτωση μην αγοράσετε διάδρομο εάν πρώτα δεν έχετε ξεκινήσει το τρέξιμο (είτε σε γυμναστήριο είτε στη φύση) και δεν είστε 100% βέβαιοι ότι θα το συνεχίσετε.

Οι πιο βασικές διαφορές όσον αφορά το ισοζύγιο απόδοσης – τραυματισμών (διότι αυτοί οι δύο είναι οι βασικοί άξονες του τρεξίματος) είναι ότι στον διάδρομο είμαστε πιο ασφαλείς από τραυματισμούς (μπορούμε να στραβοπατήσουμε και να προκαλέσουμε διάστρεμμα απλώς πατώντας μια πέτρα), οι θερμίδες όμως που καταναλώνουμε τρέχοντας είναι 5% λιγότερες σε σύγκριση με την άσκηση σε εξωτερικούς χώρους.

«Αυτό συμβαίνει διότι η αντίσταση του αέρα και η συνήθως ανώμαλη, με κλίσεις και στροφές διαδρομή αναγκάζει τον οργανισμό να δαπανά περισσότερη ενέργεια» λέει στα «ΝΕΑ» η γυμνάστρια Γκέλυ Τζιβινίκου. Αντίθετα, σε επιστημονικές έρευνες έχει φανεί ότι ο ιμάντας στον διάδρομο βοηθάει τον ασκούμενο στην προσπάθειά του (δεν χρειάζεται να διαχειριστεί όλο το βάρος του καθώς ο ιμάντας περιστρέφεται) και έτσι καταναλώνει λιγότερες θερμίδες.  
Μια άλλη διαφορά είναι ότι όσοι βγαίνουν από το σπίτι ή το γυμναστήριο για τρέξιμο έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τη φύση και άλλους ανθρώπους. Αλλάζουν παραστάσεις και ειδικά στα πάρκα είναι σαν να βρίσκονται στη φύση, κάτι ιδιαίτερα ευεργετικό για τους ανθρώπους που ζουν σε μεγαλουπόλεις.

Οσοι πάλι παραμένουν στο σπίτι έχουν την άνεση να βάλουν το αγαπημένο τους πρόγραμμα στην τηλεόραση, να ξεχαστούν και να τρέξουν ακόμη περισσότερο.

Προσαρμόζεται το σώμα. Ο δρ Φιλ Χέις από το Πανεπιστήμιο Νorthumbria στη Βρετανία προσθέτει ακόμη έναν λόγο στη λίστα με τα υπέρ για το τζόγκινγκ στον δρόμο. Οπως υποστηρίζει, βελτιώνεται η ισορροπία και αυξάνεται η δύναμη και η αποτελεσματικότητα του τρεξίματος, ικανότητες που προκύπτουν από την «εκπαίδευση» του νευρομυϊκού συστήματος να αντεπεξέρχεται σε διαφορετικές επιφάνειες και προκλήσεις!

Η ζυγαριά της σύγκρισης όμως κλίνει προς τον διάδρομο όταν τίθεται το ζήτημα της ασφάλειας και των πιθανών τραυματισμών. «Ο διάδρομος, όταν διαθέτει αντικραδασμικό σύστημα, επιβαρύνει σαφώς λιγότερο τους συνδέσμους» προσθέτει η κυρία Τζιβινίκου.

Μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2003 στη «Βρετανική Επιθεώρηση Αθλητιατρικής» έδειξε ότι όταν κάποιος τρέχει στο πεζοδρόμιο ασκούνται πολύ μεγαλύτερες πιέσεις στα οστά του από ό,τι όταν τρέχει σε κυλιόμενο διάδρομο. Οι πιθανότητες κάκωσης ωστόσο μειώνονται σημαντικά εάν τρέχει κανείς σε ταρτάν, σε χώμα ή σε χορτάρι.
Και πάλι όμως, επιφάνεια από επιφάνεια κάνει τη διαφορά: το χόρτο, σύμφωνα με τους ειδικούς, παράγει κραδασμούς που είναι 25%-30% μεγαλύτεροι από αυτούς στο ταρτάν του στίβου.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Ενας δρομέας που τρέχει σε μια μαλακή και ανώμαλη επιφάνεια δεν μπορεί να προβλέψει τον τρόπο με τον οποίο θα προσγειωθεί το πόδι του, με αποτέλεσμα να σφίγγει τους μυς για να προστατευθεί και να προλάβει μια ανώμαλη προσγείωση. Ετσι όμως εκτίθενται σε κίνδυνο οι σύνδεσμοι των κάτω άκρων.