Λυτρωτικές μουσικές παλαβομάρες

Παρότι συχνά ισχύει το αντίθετο, η μουσική δεν είναι μόνο ντο, φα ή σολ και άλλες νότες παιγμένες ποικιλοτρόπως. Προφανώς είναι και μηνύματα που μεταφέρονται, συναισθήματα ή ό,τι θέλει ο πομπός τους. Καμιά φορά, μουσική σημαίνει επίσης εικόνα· που είτε επιστρατεύεται γιατί τίποτα άλλο δεν μετράει είτε συνιστά κομμάτι ενός συνόλου που απαιτεί κατάλληλα κοστούμια, σκηνικά ή βίντεο. Στην περίπτωση βέβαια της περιβόητης εμφάνισης των Future Islands στην εκπομπή του Ντέιβιντ Λέτερμαν τον Μάρτιο, μουσική σήμαινε μεν και εικόνα, με τη σειρά της όμως εκείνη δεν σήμαινε τίποτε άλλο, από τον Σαμ Χέρινγκ. Αυτός ήταν που φορώντας ένα μαύρο μπλουζάκι μόνο, με τη φαλάκρα να σημειώνει τις πρώτες νίκες, ερμήνευε το τραγούδι «Seasons» με τη γλύκα ενός crooner ή τους βρυχηθμούς του death metal, σίγουρα όμως καθηλωτικά. Εφταιγε ίσως και η συγκρατημένη λύσσα του χορού του κι ας θύμιζε κάποιον χαζούλη που αποφεύγει φανταστικές μπαλιές. Για άλλους ήταν σπαρακτική και απελευθερωτική.

Ηταν μια εμφάνιση που ίσως την προετοίμαζε καιρό. Η πρώτη κασέτα του έγραφε «Temptations», όταν όμως ο μεγάλος του αδελφός τού έδωσε να καταλάβει τι εστί Black Sabbath ή Danzig, κατάλαβε ότι ήθελε θεατρικότητα στη μουσική. Το 2003, δημιούργησε με συμφοιτητές του τους Art Lord & the Self Portraits, από τις στάχτες των οποίων γεννήθηκαν οι Future Islands. Το 2008 κυκλοφόρησαν το «Wave Like Home» και μέχρι το 2011 είχαν να επιδείξουν άλλα δύο άλμπουμ καλής, συναισθηματικής έως μελοδραματικής synth pop. Από τον Μάρτιο, που εκτός από το τηλεοπτικό ντεμπούτο τους χάρισαν στο κοινό τους και το άλμπουμ «Singles», δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός μέχρι να γίνει κοινώς παραδεκτό ότι βρίσκονται στην καλύτερη στιγμή τους. Λίγοι πάντως ήξεραν ότι οι αφελείς αλλά σταράτοι στίχοι του Χέρινγκ πάντα έτσι ερμηνεύονταν, σε κλαμπάκια που ούτε να φανταστούν δεν μπορούσαν ότι μια ολιγομελής ποπ μπάντα μπορεί να κάνει τις νύχτες τόσο φασαριόζικες. «Θα έλεγα» παρατηρούσε ο ίδιος σχολιάζοντας την εκπομπή που λέγαμε, «ότι τα πράγματα ήταν λιγότερο λυσσασμένα από ό,τι συνήθως».

Σε αυτό το «συνήθως» δεν αποκλείεται να συμπεριληφθεί η αποψινή βραδιά στο Gagarin 205, την οποία ανοίγουν οι δικοί μας Mechanimal. Οι Future Islands έρχονται για τρίτη φορά στην Αθήνα και μάλιστα στα ντουζένια τους – κάτι που μάλλον σεβασμό δείχνει. Ο σεβασμός βέβαια είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης και εδώ που τα λέμε, ο Χέρινγκ δεν άκουσε και λίγα για τα καμώματά του στο πλατό. Οχι προφανώς από εκείνους που ξέρουν ότι οι παλαβομάρες είναι και λυτρωτικές αλλά από πιο σοβαροφανείς ακροατές. Εκείνους που μάλλον είχε στο μυαλό του ο Χέρινγκ όταν δήλωνε ότι «η μόνη μας ελπίδα ως μουσικών είναι να έχουμε την ευκαιρία να ακουστούμε. Να πάρουμε μια απάντηση. Οσοι λάτρεψαν την εμφάνισή μας να έρθουν σε συναυλία, γιατί γίνεται ακόμα πιο τρελό. Αυτό που θέλουμε, βέβαια, είναι να έχουμε αντίδραση. Είτε λοιπόν αντιδράσατε θετικά είτε αρνητικά, σας ευχαριστούμε».