«Ούρλιαζαν όταν τις πουλούσαν»

Το μαρτύριο της 15χρονης Σάρας άρχισε στις 3 Αυγούστου όταν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους άρχισαν να πλησιάζουν επικίνδυνα το χωριό όπου έμενε, το Ταλ Αζίρ, στην επαρχία Σινζάρ του Ιράκ. Μη έχοντας μεταφορικό όχημα η Σάρα, η μητέρα της, ο αδελφός της και η έγκυος σύζυγός του έτρεξαν προς τα γειτονικά βουνά. Αναζήτησαν καταφύγιο σε μια απομονωμένη αγροικία, μαζί με πολλούς ακόμη γείτονες και συγγενείς τους. Σύντομα, οι τζιχαντιστές τούς περικύκλωσαν.

Οι γυναίκες χωρίστηκαν από τους άνδρες, οι οποίοι απλώς εκτελέστηκαν. Η Σάρα σύρθηκε στο πίσω μέρος ενός φορτηγού και μεταφέρθηκε στη Μοσούλη, όπου κρατήθηκε μαζί με εκατοντάδες νεαρές γυναίκες προς πώληση. Εξαναγκάστηκαν όλες να φορέσουν νικάμπ και πιέστηκαν να δηλώσουν ότι ασπάζονται το Ισλάμ – ειδάλλως, τους έλεγαν, θα σκότωναν όλους τους άρρενες της οικογένειάς τους. Ανδρες κατέφθαναν καθημερινά και επέλεγαν δύο ή τρεις γυναίκες. Κάποιοι πλήρωναν. Αλλοι έλεγαν ότι οι γυναίκες ήταν τα «δώρα» τους. Καμία δεν επέστρεφε. «Προσπαθούσαμε να δείχνουμε άσχημες. Κάποιες γυναίκες έκλαιγαν ή ούρλιαζαν ή προέβαλλαν αντίσταση, αλλά δεν είχε σημασία. Πάντα τις έπαιρναν μακριά. Μια κοπέλα κρεμάστηκε. Μια άλλη προσπάθησε, αλλά οι φρουροί τη σταμάτησαν και τη χτύπησαν πολύ άσχημα. Καμία άλλη δεν προσπάθησε ύστερα από αυτό».

ΤΗ ΧΤΥΠΟΥΣΑΝ. Η Σάρα περιγράφει τους τζιχαντιστές «βρώμικους, με πολλές τρίχες στο πρόσωπο και άσχημη μυρωδιά». Η ίδια πουλήθηκε τελικά «σε έναν γέρο και έναν χοντρό». Της έδειχναν βίντεο με αποκεφαλισμούς γειτόνων της. «Σε κάποια βίντεο έβαζαν τα κεφάλια μέσα σε φούρνους. Μερικές φορές πατούσαν και στέκονταν πάνω τους. Υπήρχαν τόσο πολλά κεφάλια. Ρωτούσαν “τον ξέρετε αυτόν;” και γελούσαν». Ο «γέρος» τη χτυπούσε συχνά. Δύο φορές της πήρε αίμα από το χέρι με μια μεγάλη σύριγγα. Φαγητό πολύ δεν της έδινε και η Σάρα συχνά λιποθυμούσε. Συχνά σκεφτόταν να αυτοκτονήσει, αλλά θυμόταν την οικογένειά της.

Η Σάρα κατάφερε τελικά να διαφύγει μια Παρασκευή που οι «ιδιοκτήτες» της είχαν πάει στο τζαμί για προσευχή. Ζει σήμερα σε έναν προσφυγικό καταυλισμό της Αρμπίλ, στο ιρακινό Κουρδιστάν. Είναι δύο από τις 47 γυναίκες της εθνοθρησκευτικής μειονότητας των Γιαζίντι που έχουν κατορθώσει να δραπετεύσουν από τους τζιχαντιστές. Και όλες τους περιγράφουν την ίδια κόλαση βιασμών και βασανιστηρίων. Η Αδελφική Οργάνωση των Γιαζίντι που είχε κάποτε την έδρα της στη Σινζάρ, το προγονικό σπίτι των Γιαζίντι, και εδρεύει πλέον στην Αρμπίλ έχει καταγράψει τα ονόματα περισσοτέρων από 12.000 αγνοουμένων, 5.000 γυναικών και 7.000 ανδρών, που πιστεύεται ότι σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν εκείνο το τριήμερο στις αρχές του Αυγούστου όταν άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την επέμβαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους εναντίον των τζιχαντιστών.

Εγκλήματα
Ο ΟΗΕ ανακοίνωσε χθες ότι οι συστηματικές εκτελέσεις, οι απαγωγές γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση και η χρήση παιδιών ως στρατιωτών από την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος «ενδεχομένως να συνιστούν εγκλήματα πολέμου ή εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας».