Κάποια μέρα θα καταπίνουμε ρομπότ

Με την πρώτη ματιά δεν φαίνονται σημαντικά και από μακριά είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος ότι αυτά τα μικρά και θορυβώδη ρομπότ που κινούνται αδέξια πάνω σε ένα λευκό τραπέζι για να ομαδοποιηθούν ανά χρώμα αποτελούν ένα πείραμα που μπορεί να αλλάξει την ιστορία της Ιατρικής. Το μέλλον δεν είναι πια αυτό που ήταν επειδή η επιστημονική φαντασία έχει ξεπεραστεί. Ωστόσο, περιέγραψε μια κοινωνία στην οποία τα ρομπότ αποτελούν μέρος της καθημερινής ζωής.

Σε όλον τον κόσμο πολλαπλασιάζονται οι εταιρείες και τα πανεπιστημιακά προγράμματα που ερευνούν τις προοπτικές της ρομποτικής και τα επιτεύγματά τους είναι εξαιρετικά. Τα μικρά ρομπότ του προλόγου ονομάζονται «σμήνη» επειδή το μοντέλο τους βασίζεται στην αγελαία συμπεριφορά ορισμένων ζώων, όπως οι τερμίτες. Στόχος, η μεταξύ τους συνεργασία σε σύνθετες δουλειές – όπως το καθάρισμα έπειτα από ένα πυρηνικό ατύχημα ή η κυκλοφορία χιλιάδων αυτοκινήτων χωρίς οδηγό (σε περίπου 20 ή 30 χρόνια). Προγραμματίζεται επίσης η δημιουργία νανορομπότ που θα μπορούμε να τα καταπιούμε και να εκτελέσουν ιατρικές εργασίες στο σώμα μας.

«Τα ανθρωποειδή ρομπότ που θα είναι ικανά να κάνουν όλες τις δουλειές μας, όπως τα έχουμε δει στον κινηματογράφο, νομίζω ότι απέχουν ακόμη πολύ. Ωστόσο, πιστεύω ότι γίνονται όλο και πιο ικανά για μικρές δουλειές, πολύ σημαντικές. Για παράδειγμα, πιστεύω ότι έπειτα από 50 χρόνια κανείς δεν θα οδηγεί αυτοκίνητο και έτσι δεν θα χάνονται στους δρόμους χιλιάδες άνθρωποι από τροχαία που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί» λέει ο Τόνι Πρέσκοτ, διευθυντής του Κέντρου Ρομποτικής του Σέφιλντ, ένα από τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα της Ευρώπης.

Την περασμένη εβδομάδα φιλοξένησε το «Φεστιβάλ του νου», ένα εργαστήριο στο οποίο εργάζονται περίπου 150 επιστήμονες από διαφορετικούς τομείς και χώρες. Σε αυτό παρουσιάστηκαν ρομπότ που μας έδωσαν μια γεύση από το εκπληκτικό μέλλον που μας περιμένει – αλλά και του εντυπωσιακού παρόντος. Η Γιόκο είναι ένα γιαπωνέζικο ρομπότ που μοιάζει με μωράκι φώκιας. Ανταποκρίνεται στο άκουσμα του ονόματός της και αντιδρά στα ερεθίσματα. Στο φεστιβάλ ένας από τους στόχους ήταν να αναλυθούν οι σχέσεις των ανθρώπων με τα ρομπότ – ποικίλλουν από τον φόβο έως την περιέργεια. «Είναι κρίμα που η επιστημονική φαντασία έχει δώσει τόσο αρνητική εντύπωση για τα ρομπότ» εξηγεί η Εμιλι Κόλινς, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο ερευνητικό κέντρο. Ποια είναι η χρησιμότητα της Γιόκο στην πραγματική ζωή; Χρησιμοποιείται ως θεραπευτικό μέσο για ηλικιωμένους που πάσχουν από άνοια ή Αλτσχάιμερ και αλληλεπιδρούν με το ρομπότ προσφέροντας και παίρνοντας αγάπη. Ενα άλλο ρομπότ, ο Ζένο, με ανθρώπινη μορφή και μεγάλη ικανότητα να αναπαράγει χειρονομίες χρησιμοποιείται για αυτιστικά παιδιά.

ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΣ. Κατά τη διάρκεια της επίδειξης, οι θεατές είδαν και ένα ρομπότ μη επανδρωμένο αεροσκάφος που χάρη στο πρόγραμμα αναγνώρισης προσώπου μπορεί να παρακολουθήσει ένα άτομο. Υπάρχουν ρομπότ με χέρια προγραμματισμένα να αρπάξουν ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ή να μάθουν να σταματούν σε μια λευκή γραμμή πριν από τη σύγκρουση (χρησιμοποιούνται για τη μελέτη των νευρικών μηχανισμών). Σε εξέλιξη βρίσκεται η έρευνα που θα απλοποιήσει ιδιαίτερα τη ζωή των ασθενών: ένα ρομπότ που είναι τραπέζι νοσοκομείου και ανταποκρίνεται σε φωνητικές οδηγίες.

Μέσα στο ίδιο εργαστήριο, ένας άλλος ερευνητής ανέπτυξε κάποια ρομπότ που ενώνονται με μαγνήτες και μεταφέρουν ενέργεια, ένα άλλο από τα κλειδιά αυτού του μέλλοντος στο οποίο θα καταπίνουμε ένα χάπι το οποίο θα μετατρέπεται σε ρομπότ μέσα στο σώμα μας. «Ο κόσμος της ρομποτικής είναι πολύ πιο ποικιλόμορφος από ό,τι νομίζουμε. Ομως δεν πρέπει να μας τρομάξει το μέγεθος, το σημαντικό είναι η οργάνωση» εξηγεί ο Γκρος. «Η ιδέα είναι να δημιουργήσουμε ένα “γενικό μυαλό”, το οποίο θα μπορεί να λειτουργεί για να οργανώνει από μια πόλη έως ένα νανορομπότ».