Ενα διπρόσωπο θρίλερ
Για άλλη μια φορά οκτώ ταινίες, οι περισσότερες αξιόλογες, στοιβάζονται στις αίθουσες. Διανομείς, κάντε κάτι
Ο Μπεν Αφλεκ και η Ρόζαμουντ Πάικ σε σκηνή από την ταινία «Gone girl»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά «Το κορίτσι που εξαφανίζεται»: Στις καλύτερες στιγμές του, ο Ντέιβιντ Φίντσερ είναι ένας χαρισματικός ζογκλέρ κινηματογραφικών ειδών. Τι είναι το άλλωστε το «Fight Club»; Αλληγορία πάνω στον φασισμό του lifestyle, μαύρη κωμωδία ή ψυχολογικό θρίλερ; Και το «Zodiac», η αδιαμφισβήτητη κορυφή του, είναι ηθογραφικό αστυνομικό δράμα ή σχόλιο πάνω στην αλήθεια και το ψέμα (και) του σινεμά; Η νέα του ταινία πατά πάνω στην ίδια «γραμμή», αυτή δηλαδή της αισθητικής αμφισημίας που μετατρέπεται σε δραματουργική βεβαιότητα.
Η ταινία ξεκινά με την εξαφάνιση της Εϊμι, συγγραφικής περσόνας και πολυαγαπημένης συζύγου του Νικ, που αμέσως τηλεφωνεί στην αστυνομία. Μια εκστρατεία αναζήτησής της παίρνει μπρος, κατά τη διάρκεια της οποίας όμως το πορτρέτο της ευτυχισμένης οικογένειας ξεθωριάζει και παραμορφώνεται. Οι δε προσδοκίες του θεατή, θετικές ή αρνητικές, ανατρέπονται ατέρμονα μέχρι το χαμηλόφωνο, κατάμαυρο φινάλε – η τραγωδία του οποίου ουσιαστικά αποκαλύπτει ένα κατάμαυρο σατιρικό πλέγμα που διαπερνά ολόκληρο το φιλμ.
Στον δρόμο για το φινάλε, όμως, ο Φίντσερ έχει αγγίξει (πάντα ευγενώς) την πολιτική ορθότητα, τη σχέση των Αμερικανών με τα media και τον δυτικό μικροαστισμό, ενώ παράλληλα μας πηγαίνει από το θρίλερ μυστηρίου στο αστυνομικό δράμα και από την ελαφράδα στη σοβαρότητα με τέτοια χάρη που είναι αδύνατον να μην τον θαυμάσεις. Οσο κι αν, σε επίπεδο καθαρής κινηματογραφικής αφήγησης, η ταινία μοιάζει «σπασμένη» σε θεματικές ενότητες, θαρρείς επηρεασμένη από το σύγχρονο τηλεοπτικό δράμα, που με τη σειρά του δανείστηκε όσα περισσότερα αισθητικά και δραματουργικά στοιχεία μπορούσε από το σινεμά για να γιγαντώσει την προβληματική του.
Αυτός ο κομψά καμουφλαρισμένος κατακερματισμός ίσως και να μαρτυρά την ικανότητα του Φίντσερ να αφουγκράζεται, σε όρους φιλμικούς, την ποπ κουλτούρα της εποχής του – αλλά εμάς μας ψύχρανε κάπως. Παρ’ όλα αυτά, έχουν περάσει σαράντα χρόνια από το «Δίκτυο» του Σίντνεϊ Λιούμετ, και ο χώρος του mainstream σπανίως πλέον κινείται σε τέτοιες επισφαλείς περιοχές. Το «Gone girl» είναι μια συναρπαστική τέτοια υπενθύμιση. (Βαθμοί: 7)
Ονειρα και παράπονα
«Xenia»: Τα ξενοδοχεία της σειράς Ξενία είναι τα εγκαταλειμμένα παιδιά ενός κρατικού προγράμματος κατασκευής και λειτουργίας του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού που κράτησε από το 1950 έως το 1974. Τα δε κτίρια αποτελούν πλέον… μνημεία του ελληνικού μεταπολεμικού μοντερνισμού. Σ’ ένα τέτοιο βρίσκουν κάποια στιγμή καταφύγιο οι ήρωες του Πάνου Κούτρα, δύο αδέλφια, ο Ντάνι και ο Οδυσσέας, που πορεύονται μ’ ένα παράπονο κι ένα όνειρο. Ο σκηνοθέτης όμως απαλύνει τον καημό τους με μια ελαφράδα που αποτελεί ταυτόχρονα και καθαρό κινηματογραφικό (όσο και ποπ) απόσταγμα. Και ενώ εκείνοι ταξιδεύουν από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη για να εντοπίσουν τον πατέρα τους αλλά και να αγγίξουν τη δόξα (ο Οδυσσέας πρόκειται να συμμετάσχει σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη), ο θεατής αγωνιά, συναρπάζεται και συγκινείται – οι πιο σινεφίλ, δε, ενδέχεται να αγαπήσουν παράφορα το μικρό, αλλά σαγηνευτικό homage στη «Νύχτα του κυνηγού».
Βαθμοί: 6
Κυνικό χιούμορ
«Ιστορίες για αγρίους»: Πατώντας γερά πάνω στην ευρωπαϊκή παράδοση της σπονδυλωτής κινηματογραφικής κωμωδίας, το απολαυστικό φιλμ του Νταμιάν Ζιφρόν ξεκινά σ’ ένα αεροπλάνο που πέφτει. Κι ενώ οι επιβάτες οδεύουν προς τον θάνατο, η ταινία μάς εκθέτει τους λόγους που μας έφεραν ώς εδώ. Κάθε ιστορία, μια κυνική ψηφίδα, με το χιούμορ να ακροβατεί ανάμεσα στην πίκρα και την υστερία. Οχι τυχαία, πρόκειται για παραγωγή του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Και πρέπει να είναι από τα λίγα σπονδυλωτά φιλμ που έχω δει με τέτοια αξιοθαύμαστη συνέπεια ύφους και περιεχομένου – τα καλαμπούρια εκτροχιάζονται αλλά η ταινία ποτέ. Κάθε ιστορία σε οδηγεί στην επόμενη, την πιο έντονη και πιο περιεκτική, μέχρι το αποκαλυπτικό φινάλε. Επιμύθιο; Η βλακεία είναι ανίκητη.
Βαθμοί: 6
Ενδιαφέρουσα απογύμνωση
«Καλώς ήρθες στη Νέα Υόρκη»: Τα πρώτα τριάντα λεπτά της ταινίας του Εϊμπελ Φεράρα, μια ατελείωτη σειρά ερωτικών αναπαραστάσεων στα όρια μιας δυσφορίας. Που έχει τους λόγους της. Γιατί όταν ο Ντεπαρντιέ (που ουσιαστικά ενσαρκώνει τον Ντομινίκ Στρος – Καν) συλλαμβάνεται και γδύνεται ενώπιον των Αρχών, το γυμνό αυτό θλιβερό βουνό στέκει ως ένα ιδανικό σύμβολο της ανθρώπινης μισαλλοδοξίας – όσο και του ίδιου του συστήματος που την έθρεψε. Στην αναμέτρηση του ήρωα με τη σύζυγό του, ο Φεράρα κατεβάζει τους τόνους. Αλλά ακόμα κι έτσι το φιλμ δεν χάνει το ενδιαφέρον του.
Βαθμοί: 6
Της φυλακής τα δράματα
«Γροθιές στους τοίχους»: Το έχουν αυτό τα δράματα των φυλακών: Δεν μπορείς να μη συνταχτείς στο πλευρό ενός φυλακισμένου. Εδώ, ένας νεαρός συναντά μέσα στη φυλακή τον αποξενωμένο πατέρα του. Και ο Ντέιβιντ ΜακΚένζι που σκηνοθετεί αντλεί έμπνευση από το μεγάλο οπλοστάσιο του βρετανικού ρεαλιστικού δράματος – δεν λέει «όχι» όμως στα φωτογενή εκείνα ξεσπάσματα βίας που ανάβουν τα αίματα σ’ ένα δράμα δυνατών συγκινήσεων.
Βαθμοί: 6
Ρεαλιστική ενηλικίωση
«Ησυχες ημέρες»: Μεξικανικής παραγωγής. Οπου ένας 17χρονος αναλαμβάνει να κρατήσει για λίγες ημέρες το μοτέλ του θείου του (ουσιαστικά ένα καταφύγιο παράνομων ζευγαριών) και εκεί συναντά μια 35χρονη. Ξεκινά λοιπόν μια ιστορία ενηλικίωσης που πατά γερά στον ρεαλισμό – έναν ρεαλισμό όμως που δεν αρνείται την τρυφερότητα. Γι’ αυτό και η σεξουαλική ένταση ανάμεσα στους δυο ήρωες βρίσκει πάντα τον στόχο της.
Βαθμοί: 6
Εννέα για το Ρίο
«Ρίο, σ’ αγαπώ»: Εννέα σκηνοθέτες, ανάμεσα τους και οι Πάολο Σορεντίνο, Γκιγέρμο Αριάγα, Φερνάντο Μερέγες και Τζον Τουρτούρο, που φιλμάρουν εννέα ισάριθμες ιστορίες οι οποίες διαδραματίζονται στο Ρίο. Ε, ζήτημα αν μας άγγιξαν δυο-τρεις. Κάπου εμφανίζεται και η Βανέσα Παραντί. Περνά η ώρα.
Βαθμοί: 4
Εκτός εποχής
«Ο μικρός Νικόλας πάει διακοπές»: Ο μικρός Νικόλας καταφθάνει σε ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο και οι μικροί θεατές αναρωτιούνται γιατί βλέπουν κάτι τόσο καλοκαιρινό στις αρχές της σχολικής χρονιάς.
Βαθμοί: 4
Google news
