Επιστροφή στα 70s

Η µόδα του Μιλάνου είναι ένα αφήγηµα εικόνων που εξηγεί την επιστροφή σε µια εποχή στην οποία όλα ήταν αφηµένα στον ηδονικό αισθησιασµό, στην ερωτική απελευθέρωση και την κατάκτηση του Σύµπαντος. Σύµφωνα µε  τους ιταλούς σχεδιαστές, το ερχόµενο καλοκαίρι θα ντυνόµαστε όπως στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Θα επιστρέψουµε στα καλοκαίρια της αγάπης και των επαναστατηµένων χίπηδων που φυσούσαν σύννεφα καπνού προς την πλευρά του κατεστηµένου, στα ήσυχα νοικοκυριά των προαστίων.

Για την ερχόµενη σεζόν το Μιλάνο έβαλε στους θεατές οµαδικό διαγώνισµα µε θέµα ένα συγκεκριµένο φαινόµενο της νεότερης ιστορίας. Γιατί όµως η ιταλική κοινότητα της µόδας δείχνει εµµονή σε οτιδήποτε θυµίζει την εποχή του 1971, όταν ο Τζιµ Μόρισον των Doors τραγουδούσε «Riders on the storm»;

Τα σουέτ δερµάτινα κοµµάτια, οι λεπτοµέρειες µε κρόσσια, ο εκδοχές από το µπατίκ και τα ινδικά λαχούρια που παρέλασαν αυτήν την εβδοµάδα στο Μιλάνο είναι τα χαρακτηριστικά µιας εποχής από την οποία αναδείχθηκε στα τέλη των 60s και στις αρχές των 70s η αµερικανική νεανική αµφισβήτηση. Η νοσταλγία για τα αµερικανικά 70s είναι ένδειξη ότι οι ιταλοί σχεδιαστές αναπολούν τη νιότη τους.

Οµως το πιο θλιβερό που δείχνει το Μιλάνο είναι ότι ανάµεσα στους σχεδιαστές δεν υπάρχει νέα διάδοχη κατάσταση. Και η επανάληψη της κυρίαρχης νοσταλγικής τάσης έγινε µονότονη ιδέα που προκάλεσε δυσανεξία στους θεατές. Οπως συµβαίνει µε  τη µονοφαγική δίαιτα στην οποία ο οργανισµός συνηθίζει και αποκτά συµπτώµατα δυσπεψίας, καθώς η έλλειψη ποικιλίας στα συστατικά βάζει σε λήθαργο τον µεταβολισµό, χαµηλώνει τα επίπεδα ενέργειάς του και αδυνατεί να µεταφέρει οξυγόνο στα ζωτικά κύτταρά του.

Το γκονγκ της ύπνωσης που χτύπησε στο Μιλάνο έβγαλε στη συλλογή Alberta Ferretti αναµνήσεις από συναθροίσεις new age στο Στόουνχεντζ. Μάλιστα τα µάξι φορέµατα από διάφανη δαντέλα θα είναι η πρώτη επιλογή των νεαρών γυναικών που προτιµούν για τους γάµους τους αέρινα φορέµατα και απόµερα ακρογιάλια σε νησιά. Οι ηµέρες και νύχτες της Ταλίτα Γκέτι στην Ταγγέρη του ’70 αποτυπώνονται στα ανοιξιάτικα σύνολα Etro, στις παλέτες Costume National, στα κεντηµένα βραδινά του Πιτ Ντούντας για τον οίκο Emilio Pucci.

Με άλλα λόγια, η επιστροφή στα 70s δεν βγάζει την Ωραία Κοιµωµένη (δηλαδή το ιταλικό πρετ α πορτέ) από τη στυλιστική της ύπνωση. Εκτός και αν η εξήγηση βρίσκεται στο ενδιαφερόµενο πελατολόγιο. Δηλαδή στην αγορά των εκατοµµυριούχων της Κίνας και της Ρωσίας όπου οι συλλογές Dolce & Gabbana, Armani, Prada, Tod’s, Salvatore Ferragamo, Roberto Cavalli έχουν εµπορικό αντίκρισµα. Γιατί, όπως συµβαίνει και στην πολιτική, η οικονοµική δυσπραγία της τρίτης µεγαλύτερης οικονοµίας της ευρωζώνης περιορίζει και τη µόδα της χώρας σε ένα συντηρητικό πλαίσιο.

Η γενιά των χίπηδων τότε έκανε τα δικά της ψυχεδελικά βήµατα και ανακάλυπτε τις ασιατικές φιλοσοφίες και τα µονοπάτια της αυτογνωσίας. Σήµερα η παγκοσµιοποιηµένη γενιά των καταναλωτών, ανίσχυρη να δηµιουργήσει το δικό της µανιφέστο, επαναλαµβάνει τη συµπεριφορά και το ντύσιµο αµφισβήτησης στα σύγχρονα φεστιβάλ µουσικής στα λασπωµένα χώµατα του Ρέντινγκ και της Λολαπαλούζα.

Εξαιρείται όµως η Prada. Η συλλογή της Μιούτσια Πράντα αποτύπωσε τη φθαρµένη οµορφιά µε πάτσγουορκ από παλιά µπροκάρ υφάσµατα. Και αποµακρύνθηκε από το ύφος του νεοσυντηρητισµού υποστηρίζοντας την ιδέα των σπάνιων ενδυµατολογικών κειµηλίων. Οικογενειακοί θησαυροί βγαίνουν από το µπαούλο και µε βελονιές επιδέξιες συνδέονται µε άλλα ξεφτισµένα κοµµάτια – ερείπια παλιών καλών ηµερών µε τρόπο ώστε η Μιούτσια Πράντα να συνθέσει στα ρούχα της το δικό της έργο Arte Povera.

Η µόδα είναι ένας µηχανισµός που σε κινητοποιεί να απελευθερωθείς από το παρελθόν και να στραφείς στο µέλλον.

Η Prada έδειξε ότι επιστρέφεις στο παρελθόν για να  το αποδεχθείς τριµµένο, ξεφτισµένο και γεµάτο αναµνήσεις από οικεία πρόσωπα ώστε να το κάνεις πανοπλία σου. Στο άγνωστο µέλλον πορευόµαστε µε τα αποφόρια που έχουµε και αγαπάµε. 

Υψομετρικές αλλαγές

Το πιο ενδιαφέρον σημείο στο Μιλάνο ήταν τα παπούτσια.
Μπορεί το πρετ α πορτέ του Μιλάνου να έχει ηλικιακά μεγαλώσει, όμως τα αξεσουάρ βαδίζουν σε δρόμους του παρόντος. Τα κάτω άκρα ήταν η μοναδική περιοχή ενδιαφέροντος ως ζώνη σχεδιαστικών πειραματισμών. Τα παπούτσια ιταλικής κατασκευής έχουν συγκεντρώσει πάνω τους τον πρωταρχικό ρόλο της μόδας. Δηλαδή της αλλαγής και του περάσματος σε κάτι νέο. Η πρώτη διαφορά φάνηκε στο ύψος. Η δεύτερη στην εξάλειψη της μονοκόμματης πλατφόρμας. Οι σχεδιαστικές επινοήσεις στους συνδυασμούς χαμηλής σόλας και τολμηρού χρωματισμού, οι τρόποι δεσίματος με κορδόνια ή με Velcro σχηματίζουν υβρίδια ανδρόγυνου βηματισμού. Τα πέδιλα της συλλογής Marni προέκυψαν μετά το ταξίδι της σχεδιάστριας Κονσουέλο Καστιλιόνι στο Μπουτάν. Ο μοναστικός βίος στο ασιατικό κρατίδιο έδωσε λύση για μια σπορ-βουδιστική προσέγγιση στο ντιζάιν της τρακτερωτής σόλας. Στην Prada τα ξύλινα ολλανδικά τσόκαρα κλογκς μετασχηματίστηκαν σε παπούτσια Mary Janes με σταθερό, ψηλό ξύλινο τακούνι και στη λογική της ανατροπής των κανόνων αισθητικής συνδυάζονται με πολύχρωμες μεταξωτές κάλτσες που σταματούν κάτω από το γόνατο.{CR}Και επειδή δεν υπάρχει λόγος να διακοπεί η συνέχεια της μακραίωνης παράδοσης με τα ρωμαϊκά σανδάλια, η παραγωγή των ιταλικών παπουτσιών παρουσίασε εκδοχές των πέδιλων σε στυλ μονομάχου με μαλακά σουέτ κορδόνια ή με μια πιο ασφαλή εκδοχή άνετης πλατφόρμας για βάδισμα σε ασταθή πλακόστρωτα και σπασμένα πεζοδρόμια μεγαλουπόλεων.