Το μανίκι

Η τρόικα επέστρεψε και δείχνει τα δόντια της. Και τα όσα διαρρέουν τα τελευταία 24ωρα σχετικά με τις απαιτήσεις της αποδεικνύουν πως πολλοί βιάστηκαν να την τελειώσουν, χωρίς όμως προηγουμένως να διασφαλιστεί ότι για την απομάκρυνσή της συμφωνούν όλες οι πλευρές και ειδικότερα εκείνη των δανειστών. Οπως άλλωστε ισχύει και για το θέμα της απομάκρυνσης από την Ελλάδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου: η σχετική ειδησεογραφία που τροφοδοτήθηκε από κυβερνητικά στελέχη όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται από την έδρα του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, αλλά αντιθέτως καθίσταται σαφές ότι το ΔΝΤ παραμένει στην Ελλάδα.

Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι είχε αφεθεί ήδη από τον Αύγουστο να εννοηθεί ότι η τρόικα δεν πρόκειται να έρθει ξανά στην Αθήνα – εξού και η συνάντηση στο Παρίσι – διότι τελειώνουν τα Μνημόνια και επιπλέον η παρουσία της τρόικας στην Αθήνα δημιουργεί  κοινωνική αναταραχή, έχει πλήρη εικόνα για την προχειρότητα που διακρίνει τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης σε ένα μείζον για την πορεία της χώρας θέμα.

Μπορώ να καταλάβω τη στόχευση όλων αυτών: η κυβέρνηση βιάζεται να αποδείξει ότι σύντομα  θα παίρνει μόνη αποφάσεις, χωρίς να ερωτάται η τρόικα. Αντιλαμβάνομαι και τον λόγο: εκλογές έρχονται, κάτι τέτοιο θα τη βοηθήσει να αντιπαρατεθεί στην επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ ότι  είναι ενεργούμενο της τρόικας, των Γερμανών και του ΔΝΤ.

Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί δεν λέει στους πολίτες την αλήθεια: ότι η επιτήρηση δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ. Οτι ακόμη και αν κάποια στιγμή η τρόικα, με τη μορφή που γνωρίζουμε, αποχωρήσει, πάντα θα υπάρχει κάποιος να της τραβάει το μανίκι. Γιατί το πρόβλημα, πιστεύω, δεν είναι εντέλει η παρουσία της τρόικας. Αλλά ο λαϊκισμός και το μικροκομματικό όφελος που τη σπρώχνουν να υποκύπτει με την πρώτη ευκαιρία σε μέτρα τα οποία στην πραγματικότητα ένα και μόνο στόχο έχουν: την κάλπη. Οποτε αυτή στηθεί…